Dat er dit jaar waarschijnlijk geen eindejaarsshow zou zijn, was voor Marie Martens niet echt een verrassing. 'Maar het was toch nog even schrikken toen we hoorden dat de show definitief was afgevoerd', zegt de alumnus van de Antwerpse Modeacademie. 'Uiteindelijk is die show iets waar je als modestudent vijf jaar lang naar uitkijkt, de kroon op je werk, en dat ene moment waarop je in de schijnwerpers staat. Wat blijft er over als dat moment wegvalt?'
...

Dat er dit jaar waarschijnlijk geen eindejaarsshow zou zijn, was voor Marie Martens niet echt een verrassing. 'Maar het was toch nog even schrikken toen we hoorden dat de show definitief was afgevoerd', zegt de alumnus van de Antwerpse Modeacademie. 'Uiteindelijk is die show iets waar je als modestudent vijf jaar lang naar uitkijkt, de kroon op je werk, en dat ene moment waarop je in de schijnwerpers staat. Wat blijft er over als dat moment wegvalt?' De Academie verving de show door een onlineshowcase, met filmpjes, zoominterviews en, voor de negen laatstejaarsstudenten, een spookshow met virtuele mannequins. 'We konden maar zes van onze twaalf silhouetten tonen, maar ik ben heel tevreden met het resultaat. Het is fijn om je collectie eindelijk klaar te zien en te kunnen vaststellen dat alles klopt. Bovendien kon ik samen met vrienden en familie naar de show kijken. Met een klassieke show is dat onmogelijk. Dan heb je het te druk backstage. Ik heb mijn mama en mijn zus ook ingeschakeld als modellen voor mijn fotoshoot. Dat was ook een mooi moment.' Martens, 26, groeide op in Antwerpen. 'Als kind heb ik altijd veel geschilderd, samen met mijn grootmoeder. Ik zat in het zesde middelbaar toen ik voor het eerst binnenkwam op de Academie, samen met een vriendin. Ik was meteen verkocht. Terug thuis ben ik onmiddellijk een portfolio beginnen samen te stellen. Ik heb meegedaan aan het ingangsexamen en vijf jaar later ben ik afgestudeerd. Het was een ongelooflijke ervaring. Aan het begin van het eerste schooljaar zei iemand: 'Op het einde van dit jaar zul je terugkijken, en dan zul je jezelf niet herkennen.' En dat klopt. Ik heb gedurende die vijf jaar veel over mezelf geleerd. Je wordt omringd door mensen van overal ter wereld en dat verbreedt vanzelf je visie. Het laatste jaar was misschien iets moeilijker, omdat alles onverwacht op een andere manier moest gebeuren. Maar we zijn heel dicht naar elkaar gegroeid, al was het dan via FaceTime.' Swans, de door Knack Weekend bekroonde afstudeercollectie van Martens, is geïnspireerd op de bijna mythische vrouwen in de entourage van schrijver Truman Capote, onder wie Babe Paley, Slim Keith en Gloria Vanderbilt. 'Die swans waren ontzettend stijlvol. Ze reisden ook voortdurend, de term jetset is voor hen uitgevonden. Ik was vooral gefascineerd door Lee Radziwill, de zus van Jackie Kennedy en de nicht van Big Edie, die met haar dochter Little Edie in een vervallen landhuis in The Hamptons leefde, Grey Gardens.' (De beroemde documentaire met dezelfde naam zou oorspronkelijk over Radziwill gaan en werd in eerste instantie ook door haar gefinancierd, maar uiteindelijk vonden regisseurs Albert en David Maysles de verpauperde familieleden interessanter, red.) 'In mijn collectie heb ik de glamour van Radziwill gecombineerd met de excentriciteit van Grey Gardens. Ik heb mijn fantasie laten gaan. Ik heb heel veel met pailletten gewerkt, geëxperimenteerd met breiwerk, handgemaakte matelassé. Je hebt een heel schooljaar om die collectie te maken, en dus is er tijd om je te verdiepen in bepaalde technieken, en om te ontdekken wat je echt wilt doen.' Martens loopt sinds deze zomer stage bij Dries Van Noten, waar ze zich verdiept in borduurwerk. 'Ik ben heel veel aan het leren. Op dit moment hoop ik dat ik hier kan blijven werken. Het voelt allemaal heel juist.' Een eigen label, lacht ze, is nog niet aan de orde. 'Ik wil eerst ervaring opdoen, en dan zien we wel.'