Voor de modejournalist blijft een digitale modeweek moeilijk. Beoordeel je de kleren, of de filmpjes? Een defilé is tegenwoordig toch vooral een marketinginstrument: de show helpt het imago van een merk neer te zetten. De kleren zijn belangrijk, maar uiteindelijk ook bijkomstig.
...

Voor de modejournalist blijft een digitale modeweek moeilijk. Beoordeel je de kleren, of de filmpjes? Een defilé is tegenwoordig toch vooral een marketinginstrument: de show helpt het imago van een merk neer te zetten. De kleren zijn belangrijk, maar uiteindelijk ook bijkomstig.Bizar genoeg is een online modeweek vermoeiender dan het traditionele equivalent. Tijdens een fashion week haast je je van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van her naar der, en dat drie weken aan een stuk. Tussenin schrijf en publiceer je artikels.Nu zit je de hele dag op filmpjes te wachten. Je maakt filmpjes van de filmpjes voor Instagram. Je verspilt uren aan het downloaden van lookbooks -- want zelfs al zijn de kleren bijkomstig: je wilt ze toch graag zien. Op YouTube krijg je vaak niet meer dan een duistere indruk.Sommige merken in Milaan en Parijs organiseerden showroomafspraken voor journalisten en kopers. Dat is tijdrovend, maar wel fijn. De ontwerper geeft je een individuele rondleiding (met masker en social distancing, bij de luxemerken ging er vaak een coronatest mee gepaard), en in het echt ziet de collectie er vaak helemaal anders uit dan op scherm. Een modeweek in filmpjes heeft voor- en nadelen. Je kunt gemakkelijk doorspoelen, en je hoeft niet noodzakelijk live te kijken. Maar dat gaat ten koste van magie en urgentie. Een show die écht live gaat, zorgt voor meer sensatie.Bovendien deed een aantal grote namen dit seizoen niet mee. Onder meer Versace, Gucci, Marni, Celine, Saint Laurent onthullen hun nieuwe collecties later. Berluti, waar Kris Van Assche de creatieve leiding heeft, opende in theorie de Parijse modeweek, maar toonde niet meer dan een teaser van minder dan een minuut. De échte reveal vindt plaats op 5 maart in Shanghai, met publiek. Walter Van Beirendonck streamde zijn greatest hits. Hij toont zijn nieuwe collectie, Future Proof, donderdag.Wat hebben we de afgelopen weken geleerd? Het Chinese label Sankuanz opende de Parijse modeweek op de eerste verdieping van de Eiffeltoren. Of zo leek het tenminste. Deze Eiffeltoren bleek een 100 meter hoge kopie te zijn, opgetrokken in een buitenwijk van Hangzhou. Je kon daar veel uit afleiden. Maar toch vooral dat Parijs, wat de mode betreft, een 'state of mind' is.De Japanse labels Kolor en Doublet showden dan weer in, respectievelijk, een klassieke tuin in Tokyo en een afvalverwerkingsterrein in Yokohama, met een publiek in de gietende regen. In Japan was het al donker, in Europa moest de dag nog goed beginnen.Rick Owens zorgde ten slotte voor een straalverbinding met het Lido in Venetië, waar hij zijn collectie op straat showde. Letterlijk: vorig seizoen speelden onder anderen Walter Van Beirendonck, Moschino, Miharayasuhiro en Kidsuper met poppen en animatie. Maar ook figuurlijk: de meeste filmpjes waren meer rechttoe rechtaan dan vorig seizoen, met minder complexe verhaallijnen. En ze duurden ook minder lang, gemiddeld vijf minuten. Dat is ongeveer de helft van een traditioneel defilé, en meer dan genoeg. Hermès had een streepje voor: bij het Franse luxelabel kon je, als je op laptop keek, kiezen uit verschillende camera's en zo live je eigen show monteren.De getalenteerde jonge Franse ontwerper Boramy Viguier presenteerde Resurrection, het tweede deel van zijn opus Lord Sky Dungeon. Deel één was te zien tijdens Guccifest, het online filmfestival van de Italiaanse luxegigant. Viguier is geobsedeerd door mystiek, de middeleeuwen, en B-films. Spencer Phipps trok naar IJsland, waar hij een bijzonder realistische trailer draaide voor een ingebeelde actiefilm, met spectaculaire beelden van in elkaar stortende ijsschotsen.Magliano, in Milaan, toonde een halfnaakte engel die eerst verrijst en vervolgens neerstort in een gigantische roomtaart, voor het oog van een groep zichzelf in het kruis tastende jongemannen.En dan was er nog Angus Chiang, de enige Taiwanese ontwerper op de Parijse mannenmodekalender. Hij organiseerde een rode loper-evenement in Taipei voor de vertoning van de trailer van zijn film, Me. De presentatrice en de Taiwanese celebs droegen de nieuwe collectie van Chiang. Er werd alleen Chinees gepraat, zonder ondertitels, en de live-uitzending duurde een half uur. Het was tegelijk de meest fascinerende en meest vervelende presentatie van de modeweek. Op het einde kregen we de -- heel mooie -- trailer in kwestie te zien.Van Noten liet de vorige mannenweek grotendeels aan zich voorbijgaan. Dit keer toonde hij jongens in een poort, op een stenen trap, ergens in Antwerpen. De film werd op een verticaal formaat gedraaid. Voor wie de modeweek op zijn iPhone volgde was dat een enorme opluchting. Een sterke collectie bovendien, waarmee Van Noten na enkele meer klassieke seizoenen terug naar een jonger publiek loenst. Het filmpje van de show kan je hier herbekijken.Virgil Abloh is vermoeiend. Zeker, Louis Vuitton heeft een bodemloos budget voor spektakelshows, maar dat leidt in het geval van een megalomane artistiek directeur gemakkelijk tot overdaad. Vorig seizoen showde Vuitton in Shanghai de beruchte collectie waarin Abloh Walter Van Beirendonck kopieerde. Dit seizoen stond een show met publiek in Parijs gepland. Dat werd uiteindelijk een gefilmde registratie van een performance. Waar te beginnen? In tegenstelling tot de meeste labels stuurde Vuitton een fysieke uitnodiging naar journalisten. Die was twee schoendozen groot en feloranje, een versie van de zwarte doos die vaak met vliegtuigrampen wordt geassocieerd. In de doos zat een doe-het-zelf-modelvliegtuigje met monogramlogo, en een kotszakje met onze naam op. De performance vond grotendeels plaats in een decor dat was geïnspireerd door het minimalistische paviljoen van Ludwig Mies Van der Rohe en Lilly Reich in Barcelona (gebouwd in 1929), maar begon in een sneeuwlandschap. Rapper en acteur Saul Williams zorgde voor de soundtrack, maar er was ook een performance van Mos Def, en een gastrol voor een klarinettist. De choreografie suggereerde het gehaaste pendelen tijdens het spitsuur, maar dan in slow motion. Een beetje zoals bij Prada, precies een jaar geleden, dus. Abloh liet zich op de een of andere manier inspireren door een essay van James Baldwin, maar gebruikte ook quotes van John Berger. Kunstenaar Lawrence Weiner werd ingelijfd voor een collab. Er liepen jongens mee die verkleed gingen als Parijs en Chicago. En dan waren er nog de shownotities, een pdf van 36 pagina's tekst in kleine lettertjes. Wie heeft tijd voor zoveel pretentie? Wat moet je ermee? De collectie zélf was oké, zonder flagrante imitaties.Vuitton spande samen met Lawrence Weiner, en bij Dior werd schilder Peter Doig bij de collectie betrokken. Kim Jones, die deze week als ontwerper van damesmode debuteert bij Fendi, werkt voor Dior elk seizoen met een andere kunstenaar. Dat resulteert dan bijvoorbeeld in hemden met spectaculaire borduursels die ongeveer evenveel kosten als een klein appartement. En toch was dit misschien de mooiste collectie van Jones tot nog toe, met behalve de inbreng van Doig -- superbe kleuren -- ook een hele reeks door militaire paradejassen geïnspireerde looks. Dior bevestigde ook dat een show soms gewoon een show mag zijn: een uitgelezen casting, top notch styling, en een soundtrack die blijft nazinderen (een remix van Our Darkness, een undergroundhit in de eighties voor Anne Clark).Etudes koppelde Beavis and Butt-Head aan het werk van de hedendaagse Amerikaanse kunstenaar Martine Syms. De video, een dansperformance in shopping mall en metrostation Châtelet Les Halles, was een van de hoogtepunten van de week.In Washington D.C. ging alle aandacht vorige week naar Amanda Gorman, de eerste Amerikaanse National Youth Poet Laureate, en op haar 22ste de jongste dichter ooit die tijdens een presidentsinhuldiging mocht komen voorlezen. In Prada gehuld, bovendien. Maar ook in Parijs was er veel aandacht voor de woordkunst. LGN Louis-Gabriel Nouchi wijdt elke collectie aan een boek. Dit keer was dat Kafka's Het proces, met een daarbij horend ballet gefilmd in het Palais de Tokyo. Virgil Abloh citeerde, zoals gezegd, James Baldwin bij Vuitton. En dan was er nog Wales Bonner, die in haar filmpje gedichten van Nobelprijswinnaar Derek Walcott liet voorlezen. Ontwerper Grace Wales Bonner werkt in zekere zin rond dezelfde thematiek als Abloh: de representatie van de zwarte gemeenschap en cultuur, bij haar de Caraïben in het bijzonder. Haar collectie is geïnspireerd door de ervaringen van studenten en intellectuelen uit de West-Indies in het Engeland van de eighties, met een look die zich ergens tussen Saville Row en streetwear bevindt. Ze heeft immers, behalve haar eigen lijn, ook een capsulecollectie bij Adidas. Dat leverde wat ons betreft de mooiste film van het seizoen op:Eveneens uitstekend: Botter. Het duo sponsort een koraalhospitaal voor de kust van Curaçao en ging daar filmen. De collectie zelf zat vol verwijzingen naar duik- en vissersmateriaal. Een windbreaker gemaakt met gerecupereerd oceaanplastic, bijvoorbeeld, waarvan een deel van de winst naar de bescherming van koraalriffen gaat. Botter werkte ook samen met een paraplufabrikant voor een reeks opvallende poncho's.Milaan verliest al jaren aan belang, en de pandemie helpt niet: Gucci, Versace, Armani, Dsquared, Missoni en Dolce e Gabbana zaten het seizoen uit. De mannenmodeweek werd officieel ingeleid door een 'event' met Brunello Cucinelli, maar dat bleek gewoon een ouderwetse persconferentie, in het Italiaans, met alleen maar witte mannen. Het leek wel 1973, alleen sigaren ontbraken, en eventueel een schaars geklede blondine. Van de jongere generatie onthouden we MSGM (bergbeklimmers op acid, heel commercieel), Sunnei (een videogame) en Magliano (zie hoger). Bij de traditionele huizen konden eigenlijk alleen Fendi en Ermenegildo Zegna overtuigen, beide met zeer luxe loungewear, voor binnen en buiten. Er was welgeteld één authentiek blockbuster-evenement op de voorbije mannenmodeweek: de tweede gezamenlijke show van Miuccia Prada en Raf Simons voor Prada, gevolgd door een Q&A-sessie met modestudenten uit de hele wereld. Het decor was, zoals gewoonlijk bij Prada, van de architecten van OMA, met een reeks kamers met muren van vals bont. De collectie was erg mooi om naar te kijken, maar ook voorspelbaar: alsof Raf Simons zijn gang was gegaan met een aantal klassiekers uit de garderobe van Prada, en er nog wat van zijn eigen topstukken aan had toegevoegd, zoals een handvol gigantische bomber jackets). Het populairste item: lederen handschoenen met plek voor oordoppen, pillen of sleutels. In de comments van het Instagramaccount Diet Prada werd de collectie massaal de grond ingeboord. Dat was ten onrechte: dit was precies wat je kon verwachten van een dialoog tussen Prada en Simons. Maar de vraag blijft of dat genoeg is om de Italiaanse gigant veilig de toekomst in te loodsen. Herbekijk de show via deze link.