'Zo stijf in den eik, mannekes.' De begroeting van de bruidegom was er niet naast. Daar stonden we, op z'n zondags gekleed. Mijn man had zijn kostuum en geklede schoenen aangetrokken, ik een simpele zwarte jurk en hoge hakken. De bruidegom zelf droeg sneakers en een gebleekte jeans. Op de uitnodiging stond nochtans niet dat de dresscode 'casual' was. Of ' come as you are', ook populair tegenwoordig. Integendeel, het was een redelijk traditioneel trouwfeest, met een kerkelijke ceremonie, koud buffet en vermenigvuldigen op de dansvloer. Een gastheer in jeans en sneakers hadden we niet verwacht. Gegeneerd bedankten we hem voor de uitnodiging en schoven we onze nette schoenen onder tafel.
...

'Zo stijf in den eik, mannekes.' De begroeting van de bruidegom was er niet naast. Daar stonden we, op z'n zondags gekleed. Mijn man had zijn kostuum en geklede schoenen aangetrokken, ik een simpele zwarte jurk en hoge hakken. De bruidegom zelf droeg sneakers en een gebleekte jeans. Op de uitnodiging stond nochtans niet dat de dresscode 'casual' was. Of ' come as you are', ook populair tegenwoordig. Integendeel, het was een redelijk traditioneel trouwfeest, met een kerkelijke ceremonie, koud buffet en vermenigvuldigen op de dansvloer. Een gastheer in jeans en sneakers hadden we niet verwacht. Gegeneerd bedankten we hem voor de uitnodiging en schoven we onze nette schoenen onder tafel. We kleden ons tegenwoordig almaar minder op. Niemand kijkt er nog van op als je in jeans en sneakers naar kantoor gaat. Zelfs bij formele aangelegenheden, zoals een huwelijk, begrafenis of sollicitatie, zijn sportschoenen geen uitzondering meer. Er zijn cijfers die dat bewijzen: vorig jaar groeide de sneakermarkt wereldwijd met 17% tegenover 2017, volgens Consultancy Bain & Co. Voor dames was die groei zelfs 37%, en moest het segment 'hoge hakken' 11% inleveren. De 'versneakering' van de maatschappij is al een tijdje aan de gang. Zo werd al in de jaren negentig casual friday geïntroduceerd, het idee om werknemers op vrijdag losser gekleed naar kantoor te laten gaan. Vandaag is die dresscode hopeloos gedateerd. Tenzij je in een sector als de bankwereld werkt, is elke dag casual friday. Ook ik maak me er schuldig aan. Op dagen dat ik een hele dag achter mijn computer zit, doe ik weinig moeite. Hoogstens een laagje mascara of rood gestifte lippen om de boel wat op te smukken. Waarom? Tijdsgebrek. Ik steek de schuld nogal graag op mijn twee jonge kinderen, die 's ochtends al mijn aandacht opeisen. Maar als ik heel eerlijk ben, dan heeft het ook veel met gemak te maken. Sneakers zitten gewoon goed. En ik heb niet altijd zin om na te denken over wat ik zal aantrekken. Naast tijdsgebrek en gemak, speelt ook hoe we onze dagen vullen een belangrijke rol. Tot dertig jaar geleden waren onze levens ingedeeld in vakjes. Werk, vrije tijd en thuis. Je droeg andere kleren voor kantoor dan voor een avond op restaurant of eentje op de bank. Dat onderscheid bestaat niet meer. Een kledingstuk moet tegenwoordig, net als de mens, zo veelzijdig mogelijk zijn. Je hebt nu één broek om te gaan werken, joggen en chillen. Ook het verschil tussen dagelijkse en wat ooit 'zondagse' kleren waren, is verdwenen. Onze zondag ziet er dan ook heel anders uit dan pakweg vijftig jaar geleden. We gaan niet meer naar de kerk, de plek bij uitstek om te zien wie er goed uitzag en wie niet. Dat doen we nu vanuit onze luie zetel, op Facebook of Instagram. Zo is er 's zondags geen reden meer om meer moeite te doen dan in de week. Kleren hebben ook niet meer dezelfde status als vroeger. Wie toen de centen had om een mooie jurk of een net pak te kopen, behoorde tot de 'betere klasse'. Vandaag is kleding mede door de komst van confectie toegankelijker, maar bijgevolg ook minder exclusief. Iedereen kan mooi gekleed gaan. Het lijkt de laatste jaren daarom bijna bon ton om je bewust casual te kleden. Alsof je geen moeite moet doen om erbij te horen. Naar een sterrenrestaurant in je gescheurde jeans? Je bent er toch zo goed als thuis. Zelfs een miljonair als Facebook-baas Mark Zuckerberg gaat elke dag gekleed in hetzelfde T-shirt. Ook al is dat T-shirt er eentje van het Italiaanse luxemerk Brunello Cucinelli en kost het 400 euro. Wat je draagt, is niet langer een manier om succes uit te drukken. Wat je doet wel. Na jaren van sports- en streetwear, lijkt er stilaan verandering op komst. Opgekleed is weer in. Op de catwalk zagen we nauwelijks nog sneakers. Wel knielaarzen, tweed en blouses met strikkragen. Ook in de mannenmode maakt het pak een comeback. Comfort blijft belangrijk, maar het mag weer wat chiquer. 'We keren terug naar een meer gestructureerd silhouet, naar kleding met allure', zei Pascaline Wilhelm van de modebeurs Première Vision Paris onlangs in Knack Weekend. Zij signaleert de trends van de komende seizoenen aan vakmensen uit de sector. 'Streetwear zal terrein verliezen, of de look zal in elk geval soberder worden, waardoor het lichaam weer meer tot zijn recht komt, al is het op een bescheiden, brave manier.' Betekent dat het einde van de sneaker? Waarschijnlijk niet. Het is een vast onderdeel van onze kleerkast geworden. En hoe we ons kleden verandert ook niet in één seizoen. Het herinnert ons er alleen aan dat er nog opties zijn naast casual. Waarom haal je ook eens niet die hakken weer boven? Of die jurk die je nooit aan durft uit angst dat je er overdressed uitziet? Er is niks mis met je opkleden en wat moeite doen. Het is een teken dat je geeft om jezelf. Er zijn studies genoeg die bewijzen dat wie vindt dat hij er goed uitziet, zich ook vaker goed voelt. En niet onbelangrijk, het is ook een teken dat je geeft om je omgeving. Want je bent niet thuis in een sterrenrestaurant of een trouwfeest. Je bent er te gast. Er wordt moeite gedaan om het jou naar je zin te maken. Waarom zou je dan geen moeite doen om te tonen dat je dat apprecieert? Ik beweer niet dat ik nu elke dag opgetut op kantoor zal verschijnen. Of de was zal ophangen in een baljurk, zoals in de inleiding met een knipoog wordt gesuggereerd. Maar wel dat ik, zoals de dresscode voorschrijft, 'come as I am'. De ene dag is dat op sneakers, de andere op hoge hakken.