'Ik ben opgegroeid in Sint-Niklaas', vertelt Mohammed El Marnissi, een paar dagen voor zijn vijfentwintigste verjaardag. 'Ik heb er één jaar middelbare school gedaan en daarna ben ik overgeschakeld op de kunstacademie, in Antwerpen. Ik ben als het ware gevlucht, ook omdat er geen kunstonderwijs was in mijn dorp. Toen ik zestien werd, ben ik alleen gaan wonen in Antwerpen. Mijn ouders zijn conservatief, waardoor ik het moeilijk had thuis. Ik ging op kot aan de Cogels-Osylei, bij de moeder van mijn docent Nederlands.'
...

'Ik ben opgegroeid in Sint-Niklaas', vertelt Mohammed El Marnissi, een paar dagen voor zijn vijfentwintigste verjaardag. 'Ik heb er één jaar middelbare school gedaan en daarna ben ik overgeschakeld op de kunstacademie, in Antwerpen. Ik ben als het ware gevlucht, ook omdat er geen kunstonderwijs was in mijn dorp. Toen ik zestien werd, ben ik alleen gaan wonen in Antwerpen. Mijn ouders zijn conservatief, waardoor ik het moeilijk had thuis. Ik ging op kot aan de Cogels-Osylei, bij de moeder van mijn docent Nederlands.' 'Ik wilde iets artistieks doen, maar daar stonden mijn ouders niet echt voor open. Architectuur was een goed compromis, een veilige keuze, en tegelijk een manier voor mij om toch in een creatieve wereld terecht te komen. Uiteindelijk heb ik een jaar binnenhuisarchitectuur gevolgd. Dat bleek niets voor mij. Toen suggereerde een leraar dat mode me misschien meer zou liggen. Ik was al van mijn elfde of mijn twaalfde constant bezig met kleren. Op de middelbare school was ik de eerste die Supreme droeg. Ik kocht en verkocht streetwear. Dat was mijn ding.' Hij raakte zonder problemen door het toegangsexamen van de academie. 'Ik was er echt niet gerust op: het is blijkbaar moeilijk om als Belg, en zo jong al, toegelaten te worden. Ik ben gewoon gegaan zoals ik ben. Ik ben afgestudeerd aan de middelbare school op 28 juni en op 3 juli kreeg ik te horen dat ik aan de academie kon beginnen.''Ik heb getwijfeld. Ik kon wel tekenen en ik had ruimtelijk inzicht, maar ik had nog nooit een kledingstuk ontworpen, nog nooit genaaid. Ik heb alles moeten leren. Hoe dan ook: ik wist onmiddellijk, de eerste dag al, dat ik op mijn plaats zat. Ik ben minder naïef gaan tekenen. Ik heb geleerd driedimensionaal te denken en te werken. Het tweede jaar was een uitdaging, omdat ik toen voor het eerst echt kleren moest maken. Dat was moeilijk, maar ik heb mijn draai gevonden. Ik ben ook goed begeleid.' Hij heeft genoten van zijn masterjaar. 'Ik was op mijn gemak, alles ging heel normaal', zegt hij. Al was het met covid niet altijd evident. 'Ik moest bijna al mijn stoffen online kopen, en wat je krijgt komt niet altijd overeen met wat je op je computerscherm ziet. Er was ook veel vertraging. Ik heb drie maanden gewacht op een stof die ik in Italië had besteld. Dat bedrijf zat volledig in lockdown, ik kreeg op den duur zelfs geen antwoord meer op mijn mails.' Hij heeft de stof uiteindelijk drie dagen voor zijn jurypresentatie ontvangen. Zijn door Knack Weekend bekroonde afstudeercollectie - de prijs is een jaarlijkse traditie - is geïnspireerd door de legende van Damar en Cuz, een meisje en een jongen van rivaliserende stammen in het Midden-Oosten die elkaar toevallig ontmoeten op een bergtop en terstond verliefd worden. Om hun relatie geheim te houden, bouwen ze een doolhof voor de berg, waardoor iedereen die het waagt hen te volgen verloren loopt. Ze leven niet lang en gelukkig: Cuz sterft tijdens een aanslag gepleegd door de stam van Damar, waarop Damar zijn dood gebruikt om de twee stammen voorgoed te verenigen. De stad Damascus is naar het koppel genoemd. 'Ik heb dat romantische verhaal gecombineerd met invloeden uit de jaren zestig en zeventig, toen liefde ook een grote rol speelde', zegt El Marnissi. De mannencollectie is niet alleen instant draagbaar, maar past ook perfect in het plaatje van luxemerken als Louis Vuitton, Dior en Gucci - chic met street vibes en hoge doses pop en romantiek. 'Ik zie me nog niet onmiddellijk kostuums ontwerpen', lacht hij. Hij is tevreden met zijn werk. 'Als je er constant op zit, zie je na een tijd het resultaat niet meer. Maar achteraf beschouwd merk ik toch dat al die jaren hard werken de moeite zijn geweest. Ik heb mijn hart gevolgd. Ik heb niet geprobeerd om iemand te plezieren, ik heb gemaakt wat ik mooi vond.' En nu? 'Ik wil eerst enkele jaren voor een huis werken en dan, over een jaar of vier, vijf, voor mezelf beginnen, zoals iedereen. Ik heb nooit stage gelopen. Door covid is dat niet gelukt. Ik heb geen idee hoe het eraan toegaat buiten de schoolmuren. Dat wil ik nu eerst ontdekken. Ik ben in gesprek met huizen in Rome en Parijs. Ik ga ervan uit dat ik wel ergens zal belanden.'