Er hangt feest in de lucht, suggereerde Miuccia Prada na de videopremière van haar tweede damescollectie met Raf Simons. De show van Prada was een van de sterkste van de afgelopen modeweken. De collectie oogde hedendaags, het kleurgebruik was memorabel, het decor - vol pluche en marmer - een streling voor het oog. De soundtrack, op maat gemaakt door Plastikman, was perfect. Op het eind van de video zag je enkele modellen samen dansen onder stroboscooplicht, als in een club. Ze droegen mantels van namaakbont. Er waren pailletten. Daar waren de 'roaring twenties' die ons al zo lang worden beloofd, en ze waren net zo hedonistisch als honderd jaar geleden.
...

Er hangt feest in de lucht, suggereerde Miuccia Prada na de videopremière van haar tweede damescollectie met Raf Simons. De show van Prada was een van de sterkste van de afgelopen modeweken. De collectie oogde hedendaags, het kleurgebruik was memorabel, het decor - vol pluche en marmer - een streling voor het oog. De soundtrack, op maat gemaakt door Plastikman, was perfect. Op het eind van de video zag je enkele modellen samen dansen onder stroboscooplicht, als in een club. Ze droegen mantels van namaakbont. Er waren pailletten. Daar waren de 'roaring twenties' die ons al zo lang worden beloofd, en ze waren net zo hedonistisch als honderd jaar geleden.Na de mannenshow, in januari, zei Prada dat het nu geen goed moment was om exuberant te zijn, dat een eventuele 'creatieve renaissance' nog ver af was. Maar nu was ze van gedacht veranderd. Het licht aan het eind van de tunnel was de voorbije maand feller geworden. 'Er groeit iets,' vertelde ze via Zoom, 'heel traag, beetje bij beetje. Vorige seizoen was ik nog wat terughoudend, maar nu voel ik een zekere opwinding, een groeiend optimisme.''Wat groeit', zei Raf Simons, 'is het verlangen voor beweging en actie en nieuwe energie. Ik denk dat iedereen dat voelt. We hopen allemaal dat de miserie dit jaar ophoudt. In het ergste geval tegen het einde van het jaar, wanneer deze collectie in de winkels ligt.'Er werd de voorbije weken net als vorig seizoen oeverloos gepalaverd over de voor- en nadelen van digitale shows. Kort samengevat: échte shows zijn efficiënter. Het défilé is een medium op zich. In gefilmde versie blijft daar weinig van over. Er is minder urgentie, zeker als je de fast forward-toets ingedrukt houdt (en die verleiding is groot). Een gefilmde collectie is zelden beklijvend genoeg om te concurreren met, pakweg, 'Bridgerton'. Als kijker moet je al geobsedeerd zijn door mode om twintig dagen aan een stuk de hele dag naar modefilms te kijken. Je wordt snel verzadigd, alles vloeit in elkaar over. Je denk al snel: 'Niet nòg een gepijnigde choreografie van 8 of 14 of 22 minuten.' 'De vraag', zei Miuccia Prada, 'is hoe je het sentiment van een show online kunt vertalen? Een catwalkshow is een soort promenade, een groep meisjes op een rij. Video is moeilijker. Je moet met veel meer rekening houden.'Niemand houdt er rekening mee dat zo'n filmpje vaak op het schermpje van een iPhone wordt bekeken. In de metro, soms, met het geluid uit. De luxemerken, in het bijzonder, lijken ervan uit te gaan dat hun content alleen op gigantische televisieschermen zal worden gestreamd. Ik keek naar de veelgeprezen dansvoorstelling van Dries Van Noten op lijn 9, een van de drukste Parijse metrolijnen. Ik kon zien dat de performance bedoeld was als een aangrijpend moment, vol symboliek en prachtige kleren. Maar op zakformaat, in de ondergrondse chaos van metrostation Miromesnil, bleef van die intenties weinig over.Er werd dit seizoen wel heel veel gedanst in de mode. Dat is logisch. Op een lichaam in beweging komt een kledingstuk misschien het best tot zijn recht. En het zegt iets over ons collectief gemoed. We willen allemaal 'dansen' -- of naar de sportzaal, een concert, een café.De efficiëntste shows van het seizoen waren kort, soms krachtig. Agnès b streamde een diashow van anderhalve minuut en dat volstond. Bij Paco Rabanne liet ontwerper Julien Dossena breed lachende meisjes in bevallige prinsessenjurken 2 minuten en 56 seconden in slow motion springen op een trampoline. Op de achtergrond klonk 'Slave To Love' van Bryan Ferry. Voor mij was dat een van de mooiste momenten van de modeweek. Bovendien kon je de kleren goed zien, zelfs op een iPhone.Hermès koos voor het andere uiterste, met twee dansperformances -- in New York (met choreograaf Madeline Hollander) en Shanghai (met choreograaf Gu Jiani) -- en daartussen een in Parijs gefilmde show, goed voor 25 minuten en 18 seconden vermaak, zonder de bijhorende documentaire van de gereputeerde regisseur Sébastien Lifshitz. In theorie viel er niets op aan te merken: het was allemaal mooi gedaan. Maar ik kreeg pas écht een idee van de collectie toen ik in de showroom van Hermès naar de kleren ging kijken (het woord 'subliem' is er speciaal voor uitgevonden).Vorig seizoen stond in Parijs nog een dozijn traditionele ('echte') shows geprogrammeerd. Dat waren er nu twaalf keer minder. Er bleef nog één event met toeschouwers over. Coperni showde vorig seizoen op het dak van de Tour Montparnasse. Dit keer organiseerden ontwerpers Sébastien Meyer en Arnaud Vaillant een drive-in show voor 35 auto's, en een stuk of zeventig toeschouwers, in een overdekt sportstadion. Er werd champagne geserveerd en modellen Adut en Mica slalomden tussen de DS'en. Maar verder was er weinig verschil met een doorsnee opstopping in de soon-to-be Annie Cordy tunnel in Brussel. Ook Givenchy selecteerde een donker, leeg sportpaleis voor de eerste 'show' van Matthew Williams - hij debuteerde vorig seizoen met niet meer dan een lookbook. De modellen liepen door water, op door Alexander McQueen geïnspireerde monsterschoenen, in hardcore zwart, gestroomlijnd gothic. Eén model droeg een soort bh waarvan alleen de structuur overbleef, zonder lapjes. 'Je borsten tonen', zei Williams, 'is een teken van kracht'. Maar uit de mond van een mannelijke ontwerper op internationale vrouwendag klonk dat helemaal verkeerd. De mannelijke modellen zaten knusjes ingepakt in dikke donsjassen.Dior showde eveneens in het duister, in het sprookjesachtige kasteel van Versailles, onder meer in de beroemde spiegelzaal, met een mix van dans en klassieke choreografie. De show, die de titel 'Disturbing Beauty' kreeg, eindigde met immer boos kijkend model Sofia Steinberg in een hartvormige jurk van tule.Dior hielp een aantal renovatieprojecten van Versailles te financieren, en Louis Vuitton heeft een langdurige overeenkomst met het Louvre. Nicolas Ghesquière van Vuitton selecteerde dit keer een zaal met Griekse en Romeinse standbeelden voor een collectie in het teken van mythologie. Hij gebruikte de prints van het in 1940 opgerichte atelier van Piero Fornasetti, en 'Around The World' van Daft Punk op de soundtrack. In plaats van een finale zagen we een model dat voor de Nikè van Samothrake ging staan, rug naar de toeschouwer gekeerd. Nikè was de Griekse godin van de overwinning. 'We shall overcome.'Een aantal van de meest overtuigende shows kwam van merken en ontwerpers die de straat op trokken. Een goed voorbeeld is Chanel, dat na jaren onder de glazen hal van het Grand Palais naar buiten kwam. De video, van Ines en Vinoodh, begon en eindigde in de straten van Saint-Germain-des-Prés. De meisjes lachten, en ze leken soms nog wat onwennig, maar de buitenlucht deed hen goed. De show zelf werd ingeblikt in Castel, de ietwat claustrofobische nachtclub in rue Princesse, legendarisch sinds de sixties. Wat een verschil met de architecturale bombast van het Grand Palais. Het resultaat was dat je plots op een heel andere manier naar Chanel ging kijken.Er ging dit seizoen aandacht naar drie debuten. Bij Chloé filmde Gabriela Hearst haar meisjes net als Chanel op de straten van Saint-Germain-des-Prés by night. Het eerste model stapte uit Café Lipp, een van de historische café in de buurt waar Chloé-stichter Gaby Aghion in de jaren vijftig haar klanten uitnodigde om naar nieuwe collecties te komen kijken, en op die manier legde de ontwerper een rechtstreekse link met de geschiedenis. Dat ze dat precies op de honderdste verjaardag van Aghion deed, was mooi meegenomen. Hearst, die in New York haar eigen label heeft, brengt een duurzame visie naar Chloé: geen polyester of viscose, gerecycleerd denim en kasjmier, en een handtas uit de archieven gemaakt van restjes. Het interessantste stuk van de collectie: de 'puffcho', een combinatie van poncho- Hearst komt uit Uruguay - en donsjas.In Milaan toonde Kim Jones, na zijn debuut tijdens de coutureweek, een eerste prêt-à-porter collectie voor Fendi. Die was zwaar en ouderwets, met meer bont dan nodig en, snel weggezet, oubollige statusmode die eigenlijk geen plaats meer heeft in 2021. Bij het kleine Courrèges staat met Nicolas Di Felice sinds kort een Belg aan het hoofd. Het huis, dat groot werd in de sixties met futuristisch vinyl, bevindt zich al een jaar of tien in turnaround, en dit is de derde poging om Courrèges nieuw leven in te blazen.De show was spectaculair genoeg. De modellen stapten rondjes in een minimalistische witte kubus die ergens naast de Périphérique stond opgesteld. Op het eind werd de catwalk van bovenaf gefilmd, door een drone die steeds hoger ging, waardoor je de witte kubus op den duur in situ zag, een strak wit vierkant in de stedelijke chaos. Di Felice lijkt op het eerste gezicht minder progressief dan zijn voorganger Yolanda Zobel, maar sluit tegelijk beter aan bij het modernistische jaren zestig-erfgoed van Courrèges. Minpunt: de modellen waren opvallend mager. Misschien viel dat extra hard op in het witte decor, of misschien was het contrast met andere, veel meer inclusieve shows te groot. Als zelfs Versace modellen met doorsnee maten opvoert, dan is dat toch een teken dat de wereld een stap vooruit heeft gezet.Di Felice showde in Parijs, andere Belgische ontwerpers bleven in België. We kregen zowaar een bescheiden Antwerp Fashion Week: Dries Van Noten met zijn dansers en danseressen op de bühne van deSingel, Christian Wijnants in de lege zalen van het Museum voor Schone Kunsten. Het kleine, duurzame label Van M filmde een door Sao Paulo geïnspireerde collectie in de buurt van het MAS. Van Noten noemde zijn collectie 'een oproep tot Passie', met hoofdletter P. Hij speelde met contrasten (in de shownotities werd zowel naar de exuberantie van Pedro Almodovar verwezen als naar de ingehouden gratie van Pina Bausch) en keerde terug naar de essentie van zijn roots, met de herinterpretatie van een lange witte jurk die hij ontwierp in 1981.Veronique Leroy, die de voorbije seizoenen van het toneel leek te zijn verdwenen, liet opnieuw van zich horen, en dinsdag stond ook Ann Demeulemeester er opnieuw. Het Belgische label is intussen in Italiaanse handen en wordt ontworpen door een anoniem team, met de zegen van Ann Demeulemeester in persoon. Goed nieuws? Blijkbaar wel: deze film, van Willy Vandeperre en Olivier Rizzo, was in elk geval stukken overtuigender dan de recente shows van het merk.Nog Belgisch: Oriane Leclercq en Lucas Sponchiado, die komende winter gastontwerpers zijn van het Franse Kitsuné. Een mooie collectie, geïnspireerd door het nachtleven circa de eeuwwisseling.Ester Manas, ten slotte, liet zestien vrouwen aan het woord over zusterschap -- sororité, in het Frans, klinkt mooier. Geen modellen, maar zestien heel verschillende, authentieke vrouwen, onder wie Anne-Françoise Moyson, moderedacteur bij Weekend Le Vif. 'Dit is het verhaal van onze zussen, onze muzes, onze familie', aldus de ontwerpers.Zeker, mode dient een stuk om bij weg te dromen. Het hoeft niet allemaal realistisch te zijn, maar het doet wel goed om af en toe iets te zien dat écht lijkt, om iets te voelen. Uiteindelijk wil je als toeschouwer vermaakt of geraakt worden.Vivienne Westwood stond in de etalage van haar winkel in Mayfair en zong een krakkemikkige versie van 'The White Cliffs Of Dover'-- een hit uit 1941, haar geboortejaar. 'There'll be joy and laughter/And peace ever after/Tomorrow, when the world is free.' Waarmee Westwood eigenlijk precies hetzelfde sentiment uitdrukte als Miuccia Prada en Raf Simons in Milaan. Dit seizoen ging over hoop en over het vooruitzicht op betere tijden.Zie ook Chicken Turtle. Vorige week dook Ivo Barraza, de uit El Salvador afkomstige ontwerper van dat label, plots op in mijn DM's op Instagram. Of hij zijn show misschien bij mij thuis kon komen opvoeren, of waar ik waar maar wou. Ik had nog nooit van Chicken Turtle gehoord. Ik was niet zeker of ik in tijden van covid vijftien mensen die ik van haar noch pluim kende over de vloer wou. Uiteindelijk spraken we af op de esplanade van Trocadéro, waar de designer stond te wachten met een dozijn amateurmodellen en een klein team, allemaal gemaskerd, en ik op mijn eentje als frontrow diende. Het was ijzig koud, maar de zon scheen. De locatie, recht tegenover de Eiffeltoren, was gratis, maar tegelijk onbetaalbaar. De collectie, 'Chicken Turtle In The Purple Moon', was misschien geen groot meesterwerk, maar voor een debuut verdienstelijk genoeg. Er was 'joy and laughter' en dat was hartverwarmend. 'Iedereen heeft mij voor gek verklaard', zei Barraza na zijn achtste show van de dag, 'maar ik ben heel blij dat ik dit heb gedaan.' Waarna hij met zijn bende koers zette naar de binnenplaats van modevakblad WWD, voor show nummer negen.