'Deze collectie voelt als thuiskomen', vertelt Berardi (52), een Brit met Siciliaanse roots en voormalig assistent van John Galliano. '25 jaar geleden stapte ik voor het eerst een winkel van Marina Rinaldi binnen om een cadeau voor mijn moeder te kopen. Wat een ontdekking. Er ging een nieuwe wereld voor me open: die van de glamoureuze, vollere vrouw.'
...

'Deze collectie voelt als thuiskomen', vertelt Berardi (52), een Brit met Siciliaanse roots en voormalig assistent van John Galliano. '25 jaar geleden stapte ik voor het eerst een winkel van Marina Rinaldi binnen om een cadeau voor mijn moeder te kopen. Wat een ontdekking. Er ging een nieuwe wereld voor me open: die van de glamoureuze, vollere vrouw.' Wat was je grootste uitdaging? 'Om uiteindelijk tot een collectie van tien stukken te komen waarin elke vrouw zich kan vinden. We hadden genoeg ontwerpen voor wel vijf collecties. Het team van Marina Rinaldi heeft me geholpen met de selectie. Ze weten wat werkt en wat niet. Ik ben deze samenwerking ook aangegaan omdat ik wilde leren hoe je kleren maakt voor volslanke vrouwen. De taille moet hoger, de rug is anders. Ontwerpers, maar ook patroonmakers zijn nogal rigide in hun manier van werken. Het was interessant om eens out of the box te denken. ' Heb je met je eigen merk ook aandacht voor dames met een grotere maat? 'Onze kleren gaan tot maat 50/52. Voor sommige klanten werken we op vraag tot maat 56. We zijn het gewoon om voor curvy vrouwen te ontwerpen - Michelle Obama draagt ook geen size zero - maar dat is niet hetzelfde als volslank. Je kunt je kleren niet zomaar groter maken, dat zou niet flatterend zijn. Je moet van nul beginnen, met andere patronen. Er zijn weinig merken die dat doen. Het zou dus wel een interessant businessmodel zijn.' Veel merken organiseren dit seizoen geen defilé, maar kiezen voor een digitale of kleinschalige presentatie. Een beslissing die jij seizoenen geleden al nam. Waarom? 'Fashion week is al jaren één groot circus, met te veel shows en presentaties. De ene al spectaculairder dan de andere. Iedereen was altijd gehaast, op weg naar een volgende afspraak. Echt tijd om de collectie te bekijken had men niet. Ik had geen zin meer om daarin mee te draven. Ik wilde dat het weer om de essentie zou gaan: de kleren.'