Calvin Klein © Imaxtree

Het was wat je noemt 'een tussenseizoen'. Er waren geen opmerkelijke debuten. Ook geen gigantische flops, zoals vorig seizoen bij Lanvin. De tweede collectie van Olivier Lapidus voor het zieltogende huis was nauwelijks beter dan de eerste. Maar dat deed er niet toe: Lanvin werd net voor de modeweken overgenomen door de Chinese groep die ook eigenaar is van Club Med. Er wordt al gezocht naar een nieuwe ontwerper. Als er wat vaart achter wordt gezet, kan die aan de slag voor de komende modeweek, in september. Tegelijk met Hedi Slimane bij Céline en Riccardo Tisci bij Burberry.

Terwijl New York en Londen wankelen, en Milaan ook niet onmiddellijk sprankelt, scheert Parijs hoge toppen. Er werd de voorbije weken misschien geen grote geschiedenis geschreven, maar er was opvallend veel echte, oprechte mode te zien. Er was nostalgie: bij Sonia Rykiel (vijftig dit jaar), waar Bananarama mocht opdraven in de finale, en in het modemuseum van Palais Galliera, waar halverwege de modeweek de tentoonstelling van Martin Margiela opende. Daar bleek nog eens het belang van Margiela voor de mode van nu.

Alexander Wang © Imaxtree

Er was melancholie: bij Yohji Yamamoto, die een hommage bracht aan het kubisme en aan zijn overleden vriend Azzedine Alaïa (met een ontroerende, bluesy soundtrack, door Yohji zelf gespeeld en gezongen). Jun Takahashi van Undercover deed dingen met sportswear die we nooit eerder gezien hadden. De show was een en al teen spirit. We kregen er een krop in de keel van.

Er was jong geweld, met een geweldig debuut van Marine Serre. Er was opvallend veel zwart: de kleur die sinds de jaren tachtig het vaakst met avant-gardemode wordt geassocieerd. Bij Yamamoto en Ann Demeulemeester, maar ook bij Givenchy.

En er was kitsch. In overvloed bij Balmain, maar ook bij Comme des Garçons. Rei Kawakubo zei dat ze zich had laten inspireren door Notes On 'Camp', het nog altijd invloedrijke essay van Susan Sontag uit 1964.

NEW YORK: the end?

Is het einde van de New York Fashion Week nabij? Calvin Klein, met Raf Simons in het zadel, leek er dit seizoen zowat het enige grote merk dat niet van zijn paard was gevallen. Simons liet twee vrachtcontainers popcorn door de zaal strooien, en herinterpreteerde al voor de derde keer de Amerikaanse popcultuur. Met luiheid of een gebrek aan ideeën heeft dat niets te maken: Simons concipieerde de voorbije drie shows als een trilogie. Michael Kors en Ralph Lauren waren minder geïnspireerd dan anders. Marc Jacobs leek geobsedeerd door Yves Saint Laurent in de eighties. Alexander Wang showde voor het laatst tijdens NYFW. Hij verhuist zijn spektakels naar juli en december omdat dat commercieel interessanter is: de kleren kunnen sneller geleverd worden, en liggen bijgevolg ook langer in de winkels. Het vertrek van Wang kan verstrekkende gevolgen hebben. Niet eens zo heel lang geleden sloot New York de modemarathon af, na Milaan en Parijs. In 1998 besliste Helmut Lang op zijn eentje om zes weken vroeger te showen. Een jaar later volgde de verzamelde Amerikaanse textielindustrie. Krijgen we twintig jaar later een gelijkaardige verschuiving?

Burberry © Imaxtree

LONDEN: Burberry's regenboog

In Londen nam Christopher Bailey afscheid van Burberry met een collectie die loenste naar de LGBTQ-gemeenschap. De Burberry-ruit kreeg er een streep regenboogkleuren bij. De meeste producten waren dezelfde dag nog te koop: het goedkoopste item, een regenboogpetje, kost 270 euro. De collectie oogde jonger dan gewoonlijk, met nogal wat archiefstukken en logo's uit de jaren tachtig. Het vertrek van Bailey werd al snel overstemd door het nieuws, twee weken later, dat hij zou worden opgevolgd door Riccardo Tisci, ex-Givenchy.

MILAAN: Gucci staat op scherp

Na seizoenen van shows in donkere zalen bouwde Gucci zijn hoofdkantoor dit seizoen om tot een steriele, goed verlichte operatiekamer. "Mijn werk is als dat van een chirurg", zei ontwerper Alessandro Michele hierover. "Snijden, samenstellen en experimenteren." Zijn ingreep was een succes, ook al verloren twee modellen er hun hoofd bij.

MILAAN: wild van Marni

Francesco Risso, de relatief jonge ontwerper van Marni sinds Consuelo Castiglioni en haar man hun bedrijf verkochten aan de groep achter Diesel, kon de trouwe fans van het label niet onmiddellijk overtuigen. Dat er plots een man aan het hoofd stond van het altijd zo vrouwelijke merk, was even wennen. De mannencollecties van Risso waren vanaf dag één uitstekend. Maar met zijn damesshow voor winter 2018 kon hij eindelijk ook de vrouwen in zijn publiek verleiden. Speels, bijna kinderlijk, en naar Milanese normen bijna wild: de textielindustrie sluit Marni opnieuw in de armen.

Gucci © Imaxtree

MILAAN: geniale revolutie

Het klassieke modesysteem staat al enkele jaren op losse schroeven. De digitale revolutie heeft daar veel mee te maken. Resultaat: er wordt à volonté geëxperimenteerd met alternatieve manieren om mode aan de man en vrouw te brengen. Het ingrijpendste project van het seizoen: Moncler, dat zijn seizoensgebonden lijnen Gamme Bleu en Gamme Rouge schrapt en voortaan werkt met maandelijkse collecties. Terwijl nogal wat merken de voorbije jaren hun aanbod stroomlijnden, lanceert Remo Ruffini maar liefst acht nieuwe lijnen. Overkoepelende naam: Moncler Genius. De acht lijnen werden toevertrouwd aan gereputeerde namen, waaronder Pierpaolo Piccioli (tijdens de werkweek creatief directeur van Valentino in Rome) en de Britse Simone Rocha. De strategie komt niet uit de lucht gevallen. In New York werkt Helmut Lang elk seizoen met een andere gastcurator, en in Parijs stelde Diesel het eerste luik voor van een gelijkaardig project, met Shayne Oliver van Hood By Air.

PARIJS: Poiret herleeft

Poiret heeft maar liefst negentig jaar stilgelegen. PaulPoiret zette een punt achter zijn carrière als couturier, en zijn bedrijf, in 1929. Hij overleed in 1944, straatarm en min of meer vergeten.

De nieuwe eigenaars, de warenhuisgroep Shinsegae uit Zuid-Korea, hopen van de oude merknaam een nieuw luxemerk te maken. Als ontwerper hebben ze de Frans-Chinese coutureontwerpster Yiqing Yin aangeworven. Het label wordt gestuurd door Anne Chapelle, de zakenvrouw achter Ann Demeulemeester, Haider Ackermann en UCWHY. Op de show viel weinig aan te merken. De sfeer was ingetogen. De kleren waren uitstekend, deels geïnspireerd door de archieven van Poiret (kimonomouwen, reusachtige mantels). Gesoigneerd, maar niet oubollig. Al bij al voegden ze weinig toe aan het modelandschap.

Chanel © Imaxtree

PARIJS: start to run

Er werd met grote ogen uitgekeken naar het debuut van Marine Serre, die lang in Brussel heeft gewoond (ze studeerde aan La Cambre), gewerkt heeft voor onder meer Balenciaga en vorig jaar de LVMH Prize won, de grootste prijs in modeland. Haar collectie combineerde sportswear en couture, en was deels gebaseerd op gerecycleerde zijden foulards. Future wear, noemde ze het zelf. Het beste Parijse debuut sinds dat van Vetements en Koché, enkele jaren geleden.

PARIJS: hoge bomen

Op de laatste dag van de modeweken nam Chanel zijn genodigden mee voor een wandeling in het bos. Eenentwintig populieren en eikenbomen werden in stukken het Grand Palais binnengebracht en daar weer neergeplant. De grond was bedekt met een dikke laag roestbruine herfstbladeren en mos. De bomen zullen achteraf tot planken worden gezaagd en wereldwijd gebruikt worden in de winkels van Chanel.

VIER TRENDS

Het loze vissertje

Elegant zijn ze niet, maar deze rubberen laarzen houden je voeten wel droog.

Lacoste © Imaxtree

Safety first

Een trend die niet ongezien voorbij zal gaan: fluorescerende kleuren.

Prada © Imaxtree

Ruitendame

Ruiten gaan al enkele seizoenen mee, maar blijven ook voor komende winter een goede investering.

Max Mara © Imaxtree

Hybride

De gedroomde trend voor doe-het-zelvers: het knip-en-plak-kledingstuk.

Sacai © Imaxtree