Op het visitekaartje onder de naam van restaurant Gallo Nero staat : L'Officina dei Sapori, 'Atelier van de smaak'. Het bescheiden eethuisje werd vorig jaar op Valentijnsdag door het Italiaans-Vlaamse duo Trapani-Peeters geopend op de benedenverdieping van een oud huisje in de Grote Pieter Potstraat. De inrichting van het eetvertrek is zonder pretenties. De decoratie bestaat uit een verzameling schilderijtjes aan de witgeverfde bakstenen muren en een appel op tafel....

Op het visitekaartje onder de naam van restaurant Gallo Nero staat : L'Officina dei Sapori, 'Atelier van de smaak'. Het bescheiden eethuisje werd vorig jaar op Valentijnsdag door het Italiaans-Vlaamse duo Trapani-Peeters geopend op de benedenverdieping van een oud huisje in de Grote Pieter Potstraat. De inrichting van het eetvertrek is zonder pretenties. De decoratie bestaat uit een verzameling schilderijtjes aan de witgeverfde bakstenen muren en een appel op tafel. En toch is Gallo Nero geen doorsnee-eethuis. Het onderscheidt zich van andere Italiaanse restaurants door het broze sfeertje en door de authentieke Italiaanse bereidingen die op de borden verschijnen. Bruno Trapani is verantwoordelijk voor de zuiderse stemming. Deze aimabele Italiaan op leeftijd met verzorgde lange haren en baard komt van Abruzzo, waar de mensen het leven niet moeilijker maken dan het al is. Op de achtergrond klinkt pianobarmuziek en jazz, en Bruno Trapani loopt traag bewegend, fluitend of zacht zingend door de eetzaal. Hij is hoffelijk en spreekt langzaam en stil in het Italiaans of Frans. De man heeft een heel parcours achter zich : hij is een gepensioneerde ingenieur uit de petrochemische sector, die twintig jaar terug de jonge Ann Peeters ontmoette. De Vlaamse ging, zoals dat in Italië gebruikelijk is, bij Bruno's moeder in de keuken in de leer. Twee jaar geleden zijn de twee naar Antwerpen gekomen om een eethuisje te openen. "Wij dachten dat het een hobby was, maar we zijn er van vroeg tot laat mee bezig", zegt Bruno met zuiderse 'meewarigheid'. Ann Peeters brengt slowfood in de letterlijke betekenis. Haar keuken is het tegenovergestelde van een Italiaanse sportwagen : hoe langzamer, hoe beter. Zij houdt zich aan de bestaande regels en kiest voor verse producten. "Ann is nu een professionele kok", zegt haar man trots. Op de borden komen met vrouwelijke zorg en precisie bereide, regionale Italiaanse gerechten, zoals farfalle saltate alla puttanesca of pasta in pikante tomatensaus met ansjovis, kapperbessen en olijven (14 euro), open ravioli met kabeljauw, mascarpone en asperges (21 euro) of zeebaars uit Livorno met tomaat, olijfolie, knoflook, peterselie, olijven en in zout ingelegde kappers (21 euro). Bruno Trapani brengt brochetta met tomaat, graan, pesto en pijnpit en de kurk gaat van een Primitivo di Manduria Felline DOC, Accademia dei Racemi. De zonnige rode wijn, met verweven tannines smaakt naar kersen en naar meer : het Italiaanse feest kan beginnen. Door Pieter van Doveren / Foto's Jan Caudron