De vorm van de hedendaagse keukens volgt de functie die wij er nu al enkele jaren aan geven : samen koken, samen eten luidt het adagio aan het begin van de 21ste eeuw. Het is het centrum van het huis, waar men ook en met graagte gasten ontvangt. Zo ontstond het kookeiland, een must voor wie er plaats voor heeft : rond het fornuis verzamelen zich mensen en terwijl de kok het eten bereidt, wordt er gezellig gekeuveld en alvast een glaasje gedronken. En als het moet, steken de gasten een handje toe. Een toog en/of een tafel worden daarom steeds vaker aan het kookeiland toegevoegd. Zoals in Convivium, het ke...

De vorm van de hedendaagse keukens volgt de functie die wij er nu al enkele jaren aan geven : samen koken, samen eten luidt het adagio aan het begin van de 21ste eeuw. Het is het centrum van het huis, waar men ook en met graagte gasten ontvangt. Zo ontstond het kookeiland, een must voor wie er plaats voor heeft : rond het fornuis verzamelen zich mensen en terwijl de kok het eten bereidt, wordt er gezellig gekeuveld en alvast een glaasje gedronken. En als het moet, steken de gasten een handje toe. Een toog en/of een tafel worden daarom steeds vaker aan het kookeiland toegevoegd. Zoals in Convivium, het keukenconcept dat architect Antonio Citterio ontwierp voor ArcLinea. Norman Foster doet het ook in Place, zijn ontwerp voor het Italiaanse Dada (een dochter van Molteni & C). Naargelang van de plaats en de behoefte tekent Foster in de hoogte verstelbare halve of hele ovalen : laag als je echt wilt tafelen, hoog als je met velen aan de toog wilt hangen. Dit nieuwe cocoonen weerspiegelt zich ook in de materialen : fineer van eik, walnoot en andere houtsoorten is weer helemaal terug van weggeweest. Het wordt echter wel gecombineerd met allerlei hightechmaterialen. Inox is een must voor de apparaten (wij zagen nauwelijks andere). Verder is de hoogglanslak niet weg te denken : wit geniet de voorkeur, maar grijs is in opmars. Terwijl we op de beurs zelf allerlei hippe kleurtjes zagen : van knalgeel over oranje tot felblauw. Voor de werkbladen kiest men vaak gesofisticeerde materialen : matwit glas bijvoorbeeld, of zwart ceramiek (allebei Place, van Norman Foster), Corian of Schock, een synthetisch product met de allure van marmer (bij Miele). Vrijwel onzichtbaar zijn de milieuaspecten die hier en daar een rol beginnen te spelen. Zo presenteerde Miele een keuken in een matte lak op basis van water (alle hoogglanslak is op basis van solventen). Kleur : nootmuskaat. In deze matte lak brengt de Duitse keukenfabrikant een vijftal tinten. Magertjes misschien tegenover de 2000 die mogelijk zijn in hoogglans, maar er wordt veel van verwacht voor de toekomst. Ook onzichtbaar, maar niet minder belangrijk : verscheidene fabrikanten benutten de volledige keuken, tot en met de sokkel. Wat anders een verloren ruimte is, wordt nu een handige sokkellade, bijvoorbeeld om bier- en waterbakken in op te bergen. We zagen ze onder andere bij Siematic, waar ze een afgeronde hoek krijgen, kwestie van je tenen niet te stoten. Het meest inoverende initiatief kwam van Bulthaup dit jaar, dat buiten de beurs uitpakte met het gloednieuwe b3-concept. In plaats van de keuken vanaf het grondplan op te bouwen, kiest Bulthaup de muur als vertrekpunt. Via een gesofisticeerd systeem van verticale rails en horizontale panelen wordt alles aan de muur opgehangen, waardoor de keuken als het ware gaat zweven. Een systeem dat oneindig veel mogelijkheden biedt, ook in andere ruimtes. Al bij al blijven de designs strak en onopgesmukt. Het minimalisme wordt echter doorbroken door een rijk en gevarieerd gamma aan materialen, in allerlei combinaties en kleuren. De keuken moet aantrekkelijk zijn, maar vooral functioneel. n Tekst Hilde Verbiest