Het is stil bij Anne Cambier thuis. En toch is de sopraan, die dertien jaar geleden furore maakte tijdens de Koningin Elisabethwedstrijd, altijd bezig met muziek en zang. Behalve dan als ze zich buigt over de dagelijkse probleempjes van kleine Julien en Amélie. Maar die stilte is slechts schijn. "Ik kom uit een gezin waar altijd veel muziek aanwezig was. Van zodra ik kon spreken, zong ik. Ik zong heelder dagen. Mijn moeder was daar nogal onder de indruk van, omdat ze vond dat ik geen kinderstem had, maar veeleer een rijpe stem, terwijl ik toch maar zeven of acht jaar oud was. Zelf volgde ze zangles en ik ging altijd mee, maar ik hield me op de achtergrond. Als kind zonderde ik mij af, zodat niemand me kon horen. In die intimiteit leefde ik me helemaal uit. Toen mijn moeder op een dag vroeg om voor haar leraar te zingen, was ik zo verlegen dat ik zong van onder de piano. Ik was vreselijk bedeesd, maar zo is het wel begonnen. Met kinderliedjes, later Schubert en Mozart, en uiteindelijk de podia."
...