HET NAMENLIJSTJE
...

HET NAMENLIJSTJEOns voorkeurteam. Nog meer dan een opsomming van trends brengen de volgende vijf designers welomlijnde visies die aanzetten tot nadenken. En shoppen.RAF SIMONS Zijn meest indrukwekkende en volwassen collectie tot nu toe. Ceremonieel en afgemeten, plechtig en waardig. Simons introduceert statige capes, smokingjassen, redingotes of broeken met een satijnen streep opzij, in zwart dat al het licht lijkt op te slorpen. VERSACE Ook al zwart in overvloed, maar dan van een ander kaliber. De haast spreekwoordelijk geworden opulentie van Versace uit zich deze keer onderkoelder en blijkt daardoor nog sterker. En black mag hier ook figuurlijk: de invloeden uit hiphopmiddens zijn duidelijk en royaal en Versaceïaans vertaald. PRADA Voor moderne woudlopers en allang ontgroende scouts. Prada brengt loden, leder en canvas in kaki en bruin, met kniehoge veterlaarzen en dikke kabeltruien. Alles schreeuwt retro en nostalgie; tegelijkertijd oogt het hipper en moderner dan wat dan ook. De toverformule van Miuccia Prada, veronderstellen we dan maar. Foto 9,10,11,12 (TORDOIR)COMME DES GARÇONS Of hoe styling kan overheersen en toch een meerwaarde aan de kleren zelf kan geven. Bloemen rond de hals, kroontjes op het hoofd, gouden broches op de revers: geen bliksemafleiders maar statements. Comme rocks, op z'n Japans dan.WALTER VAN BEIRENDONCK Na W< terug solo, wat hem al bij al beter afgaat. No References heet de collectie, maar concessies komen er ook niet aan te pas. Van Beirendonck doet aan eigenzinnige vormenstudie, elimineert de grenzen tussen mannelijk en vrouwelijk en vindt onderweg een nieuwe kledingtaal uit. DE ITEMS VAN HET SEIZOENDe mannengarderobe kent een aantal vaste waarden die bij elke ontwerper terugkomen. Onze selectie uit het aanbod (wel niet alle items hieronder terzelfdertijd en over elkaar aandoen, want zelf in Modeland is zoiets te veel):Truien en sweaters: de meest opvallende tops zitten deze keer bij Sonia Rykiel: collegesweaters met haar naam in discohandschrift, of truien in rozeroodtinten met een lippenmotief. Chic en erg straatfähig. Jeans: volgeborduurd, bezet met bloemen en parels. Onthoud u van de vele kopies en ga voor het origineel. Nu ja, origineel: Gucci heeft ze ook gezien op de weiden van Woodstock of op de boulevards van Saint-Tropez. Maar dat was toen, en nu hoort u de Tom Ford-versie te verkiezen. Tweedelig pak: of u gaat voor afgemeten, vierkante proporties zoals bij Jil Sander, ondertussen de meesteres in dat genre, of u kiest voor nonchalant en comfortabel, zoals bij Emporio Armani. Cape: één adres: Raf Simons. Hij heeft ze in verschillende volumes, lengtes en materialen, dus er is genoeg voor iedereen.Overjas: een klassieke lange jas is nooit weg, maar het mag ook wat sportiever. Erg letterlijk, zoals bij Versace, waar de boxerjas in felgekleurd leder versierd wordt met straslogo's en bontkragen. Wat ingetogener gaat men te werk bij Emporio.Leder: altijd een hit, zeker als het gebracht wordt zoals bij Jil Sander. Flinterdun, nog zachter dan roomboter en vanzelfsprekend peperduur. Maar een windjack van Sander hoort wel vele seizoenen te overleven, en het label blijft zeker nog een aantal jaren in de hipparade staan, dus...Bont: helemaal terug. Geen voorzichtig boordje hier of een gereserveerde bies daar, maar voluit en beeldvullend. Bontjassen voor mannen vindt u tegenwoordig in wel meerdere collecties, maar wij verkiezen een trui in bont, zoals die van Gucci. Moderner, verrassender ook.SPECIALE VERMELDING10 - La Maison MargielaHet atelier van Martin Margiela is de laatste tijd niet meer zo dol op defilés, en zeker niet voor de mannenlijn, simpelweg 10 (Dix) genaamd. Maar dat neemt niet weg dat de collecties steeds tot de beste van het seizoen behoren, hoewel ze niet om de zes maanden dramatisch van koers veranderen. 10 is een neerzetten van een mannengarderobe, dus de items blijven min of meer dezelfde; deze winter zijn er grofgebreide truien met recyclage-elementen, witte T-shirts, broeken in wol of flanel (soms voorgekreukt), handbewerkte gilets, gestructureerde blazers, harde lederen jassen. Alles ziet er vanzelfsprekend uit, maar van dichtbij gezien zijn de coupestudies en de materiaalbewerking intelligent-onconventioneel, wat zowat het handschrift van La Maison Margiela is geworden. Voor vrije geesten. LABEL VAN HET SEIZOENThe Organisation For Returning Fashion Interest. Beter bekend als ORFI. Achter dit New Yorkse (mannen)label schuilt, zoals wel meer het geval is bij nineties-merken, een teruggetrokken maar eclectisch samengesteld collectief. ORFI heeft drie ontwerpers: een gediplomeerde modedesigner, een andere met een architectuuropleiding en nog een andere uit de designmiddens. Behalve de fantastische labelnaam brengt The Organisation For Returning Fashion Interest ook geweldige kleren. Noem het urban, of street, of casual-met-een-punkattitude, maar de ORFI-fans houden het gewoonweg op cool. Inspiratie komt van oude uniformen, judo-outfits, hardrock, graffiti, tweedehands werkkledij en straight-edge, en nog veel meer, een combinatie van connaisseur-underground en moderne functionaliteit. De kleren van ORFI sieren al een tijdje de pagina's van Amerikaanse bladen, zoals Spin, waaruit de hierbij afgebeelde foto komt. In Europa, en zeker in België, is het nog wachten op ORFI, wat wij in deze razendsnelle import/exporttijden niet begrijpen. ORFI is hét, en dat mag wereldwijd geweten zijn. PRESENTATIE IS ALLESOf hoe de leefwerelden van bepaalde ontwerpers zo verschillend zijn dat het haast stuitend wordt. Het defilé, of de presentatie, is allang geen droge voorstelling van kleren meer. De muziek, de setting, de styling, alles kan dienen om duidelijk te maken voor welke man de kleren bedoeld zijn, of tenminste om aan te tonen welk type de ontwerper in gedachten heeft. Zie dus Byblos en Yamamoto, twee tegenpolen als geen ander. Yamamoto heeft voor het winterdefilé een groep zigeunermuzikanten ingehuurd: dikke mannen, erg dikke mannen, halfjonge mannen, oude mannen. Om te zeggen: iedereen heeft wel een rolletje vet of een rimpel (te veel). John Bartlett, ontwerper voor Byblos, brengt net het tegenovergestelde, in overtreffende trap. De meest frisse en anatomisch perfecte jongens uit het mondiale modellenbestand lopen over een kleine catwalk, om zich na een paar rondjes voor ieders oog tot op hun ondergoed uit te kleden en uit te rusten op een legerbedje, compleet met een lockerkast en een stapel strips erbij. Om te zeggen: droom maar verder. MODEL VAN HET SEIZOENJoJo. Wat een naam en vooral: wat een kop. En om die vreemd ineengedrukte kop met de lange nek eronder is het iedereen te doen. Hij wordt Donald Duck genoemd, of het boxershondje, maar dat kunnen we alleen maar toeschrijven aan jaloezie. JoJo, reguliere verschijning op foto's van Steven Klein, is al een tijdje terug te vinden in bladen als Interview, Dutch en L'Uomo Vogue, en op de catwalks van Milaan en New York. Bij JoJo moeten we altijd aan de tekeningen van Jean Cocteau denken, wat al bij al toch een mooier compliment is dan hem te vergelijken met een Disney-eend. Peter De Potter