"De Zuid-Koreaanse president Park was afgezet en BBC World interviewde mijn echtgenoot over de situatie. Mijn dochter Marion hoorde hem in zijn bureau tegen de computer praten, zoals hij doet als hij met opa of oma aan het skypen is, en walste binnen. Het was haar verjaardag en er was een schoolfeestje geweest, dus was ze nog vrolijker dan anders. Baby James volgt zijn zus overal en rolde in zijn loopwagentje achter haar ...

"De Zuid-Koreaanse president Park was afgezet en BBC World interviewde mijn echtgenoot over de situatie. Mijn dochter Marion hoorde hem in zijn bureau tegen de computer praten, zoals hij doet als hij met opa of oma aan het skypen is, en walste binnen. Het was haar verjaardag en er was een schoolfeestje geweest, dus was ze nog vrolijker dan anders. Baby James volgt zijn zus overal en rolde in zijn loopwagentje achter haar aan. Pas toen ik besefte dat mijn kinderen opvallend stil waren, zag ik de open deur. Dit was de BBC! Live! Over een belangrijke dag voor Korea. Ik rende de kamer in, hopende dat alle commotie niet op het scherm te zien zou zijn. Na het interview waren we ervan overtuigd dat de BBC Robert nooit meer zou vragen, maar een kwartier later belden ze. Of de video online mocht? We zeiden ja, als tegemoetkoming voor wat er was misgelopen. Wat toen gebeurde was onvoorspelbaar. En onvoorstelbaar. We werden overspoeld met telefoontjes van vrienden, familie en journalisten. Honderden journalisten. We konden niet naar de winkel, want mensen spraken ons constant aan, dus hebben we ons een paar dagen schuilgehouden, zonder telefoons of internet. Het was te veel. En zo vreemd. Op maandag belde Marions school: dat er journalisten wilden langskomen. Ze belden ook naar de universiteit van mijn man en zelfs mijn schoonouders in de VS kregen de pers aan de deur. Om te voorkomen dat het uit de hand liep, kwam er een persconferentie, met 400 journalisten. Het was waanzin. Gelukkig waren de kinderen niet bang van al die mensen en camera's. Een paar weken later volgde een Koreaanse tv-show ons een hele dag. In december waren we zelfs in Duitsland voor een tv-optreden. Als ik alleen ben word ik niet herkend, maar met mijn kinderen en man erbij wel. Gelukkig wordt hij nog altijd gevraagd, zeker nu Noord-Korea vaak in het nieuws is. Of die situatie me angst aanjaagt? Nee, mijn man is net als veel buitenlanders soms ongerust, maar wij zijn het gewoon. Die aardbeving in november, dat was angstaanjagend, zeker als je in een flatgebouw woont. Maar Noord-Korea? Uiteindelijk gebeurt er nooit echt iets."