Het is al twee weken elke dag hetzelfde. "Niet kijken", zeg ik tegen mezelf terwijl ik door Wave Street fiets. Maar ik doe het toch. Ter hoogte van het beige huis draai ik mijn hoofd naar rechts en kijk ik heel even door het venster zonder gordijn naast de voordeur. Het is verdomme nog altijd niet afgewassen, denk ik met afschuw. Gisteren zag ik de twee jongetjes aanbellen die in de flat op de eerste verdieping wonen. Is er dan niemand die aan die kinderen denkt? Veertien dagen geleden werd in de keuken naast de voordeur een jonge moeder van vier kinderen vermoord met slagen en messteken. Haar bloed spatte tot op de witte omlijsting van het venster. Het zijn voor die grote, donkerrode druipvlekken die vanop de straat te zien zijn dat ik de laatste weken elke dag walgend het hoofd wegdraai.
...