Wat de ene ontvlucht, zoekt de andere : regen ! Op de duizend kilometer lange reis door de woestijn van Oman, een witte vlakte die in niets gelijkt op de duinen van het Lege Kwartier dat in Saoedi-Arabië ontoegankelijk blijft, steken zware 4x4's ons voorbij. "Toeristen uit Koeweit, Bahrein en de Emiraten, Saoedi's en Omani's die voor hun vakantie naar Dhofar reizen", zegt mijn gezel Abdullah. "Ze vluchten voor de hitte. Ze zijn duizenden kilometers onderweg om groen landschap te zien, om te genieten van de regen waar jij in Europa van baalt. Waarom loop jij zo graag door de ondraaglijke hitte van de woestijn ? Eerlijk, dat vinden Arabieren een tikkeltje dwaas. Wat jij zoekt, mijden wij. En waar wij in de hete zomer naar verlangen, is voor jou een nachtmerrie : groen landschap met water, regen, mist en zachte temperaturen." Bij Wadi Dawkah wijst Abdullah naar het eerste groen : "Frankincense !", wierookbomen beschermd door de Unesco. We steken een bergpas over, bliksemsnel verandert het landschap, de temperatuur zakt spectaculair van 48 naar 33 graden. Voor ons ligt de vallei van Salalah in donderwolken, nevels en motregen. Langs de weg wandelen mensen, ze picknicken en nemen foto's in de mist, koeien en ezels grazen in malse weiden, de temperatuur blijft zakken, 26 graden voelt koud aan. Daarnet doodse woestijn, nu een Schotse vallei op een kille ochtend : is dit het Arabisch schiereiland ? Het is de metamorfose van Oman in een mum van tijd : Dhofar in tijden van moesson, de heerlijkste tijd voor Arabische vakantiegangers. In zomerse weelde viert Salalah met het Khareef-festival die moesson, de regen, het gras, de mist, de bloeiende bomen en de overdaad aan groen.
...