Mijn schoonvader vertelde het uitermate stellig: de fiets is geen lang leven meer beschoren. Terwijl hij het vlees op de barbecue omdraaide met een vakmanschap dat enkel vaders lijken te bezitten, schatte hij dat we binnen de vijf jaar massaal onz...

Mijn schoonvader vertelde het uitermate stellig: de fiets is geen lang leven meer beschoren. Terwijl hij het vlees op de barbecue omdraaide met een vakmanschap dat enkel vaders lijken te bezitten, schatte hij dat we binnen de vijf jaar massaal onze klassieke tweewielers zullen inruilen voor een elektrische variant. De fiets is dood. Leve de elektrische fiets! Terwijl ik tot enkele jaren geleden de elektrische fiets vooral linkte aan oudere mensen met melkwitte beentjes, heeft de e-bike een indrukwekkend inhaalmanoeuvre gemaakt. Ik ken verschillende twintigers en dertigers die fan zijn van het stalen ros op steroïden en de cijfers liegen niet: meer dan een op de vijf Vlamingen fietste het afgelopen jaar op een e-bike. In Brussel en Wallonië respectievelijk slechts acht en zes procent. Ondanks deze opmars zie ik de klassieke fiets toch niet meteen uit het straatbeeld verdwijnen. Tijdens de lockdown herontdekten mijn lief en ik de vrijheid, voldoening (en zadelpijn) die gepaard gaan met een ritje op eigen kracht langs onze Vlaamse fietsroutes. Deze zomer plannen we alvast een fietstrip door de Westhoek. Zonder twijfel passeren we dan ook bij mijn schoonvader om hem van zijn ongelijk te overtuigen. jorik.leemans@knack.be