Soms kunnen dingen je opeens weer verbazen die je niet meer verbaasden sinds je een kind was. Dat er zoiets als 'zweet' bestaat bijvoorbeeld, en dat dat op dezelfde manier wordt uitgesproken als de gelijknamige bevolkingsgroep uit Scandinavië. Een en ander heeft ertoe geleid dat ik lang dacht dat Zweden overvloedig zweetten. Niet alleen tijdens het verrichten van houthakactiviteiten maar ook, gewoon, wanneer zij in de sofa boeken lazen terwijl het buiten sneeuwde. Dat gebeurde nogal vaak, in mijn beperkte verbeelding over Zweden.
...

Soms kunnen dingen je opeens weer verbazen die je niet meer verbaasden sinds je een kind was. Dat er zoiets als 'zweet' bestaat bijvoorbeeld, en dat dat op dezelfde manier wordt uitgesproken als de gelijknamige bevolkingsgroep uit Scandinavië. Een en ander heeft ertoe geleid dat ik lang dacht dat Zweden overvloedig zweetten. Niet alleen tijdens het verrichten van houthakactiviteiten maar ook, gewoon, wanneer zij in de sofa boeken lazen terwijl het buiten sneeuwde. Dat gebeurde nogal vaak, in mijn beperkte verbeelding over Zweden. Het zweet dat op zulke momenten uit de poriën van Zweden gutste, was niet onwelriekend maar neutraal van geur als bronwater. Het was zweet dat mineralen bevatte die onmisbaar zijn voor het menselijk lichaam. Mocht het in literflessen worden gebotteld, dan kon daarop vermeld staan : 'geschikt voor de bereiding van babyvoeding'. Zo puur was het zweet van die Zweden, die stuk voor stuk blond waren, in Volvo's reden, stofzuigers van Nilfisk gebruikten, baarden hadden als zij mannen waren en in het andere geval op Agnetha van Abba leken. Veel later pas kwam ik erachter dat die diapositieven van mijn verbeelding behoorlijk cliché zijn. Je hebt nu ook Marokkaanse Zweden, Zweedse Marokkanen en zelfs Marokkanen die zweten. Je hebt Zweden met dreadlocks en Zweden die met stokjes eten. Er zijn Zweden die in Alfa Romeo's rijden, er zijn Zweden die nooit ofte nimmer een boek hebben gelezen terwijl het buiten sneeuwde. Het loopt allemaal door elkaar, als de gekleurde vakjes van een Rubiks Kubus die door een kordate hand grondig dooreen gedraaid zijn. Over de Rubiks Kubus gesproken : die kwelduivel, met zijn drie rijen van telkens drie blokjes die in alle richtingen gekanteld kunnen worden, heb ik deze zomer eindelijk leren oplossen. Het was iets wat op mijn bucketlist stond, zoals men tegenwoordig de verzamelde verlangens van een mens noemt. De Rubiks Kubus oplossen en een White Lady drinken met een donkere schone : het zijn twee dingen waar ik nog toe wou komen. Het lot besliste dat de kubus het eerst mijn pad kruiste. Hij lag zomaar te koop bij Fnac, waar ze sinds enige tijd ook mixers en Disneyprinsessen verkopen. Ik aarzelde tussen weerzin en fascinatie toen ik die kubus weer tegenkwam. Ooit heb ik er al een bezeten, ergens in die verzonken jaren tachtig toen hij volop een rage was. Ik draaide mij suf en hield er een levenslange frustratie aan over, want niemand vindt uit de losse pols de oplossing van dat driedimensionale raadsel. Volgens knappe koppen die dat hebben berekend, zijn er 43.252.003.274.489.856.000 mogelijke combinaties, waarvan slechts één de juiste. De kubus belandde derhalve in een lade, waar hij de Monchhichi gezelschap mocht houden. Dat was toen ik twaalf was of zoiets. Nu echter ben ik groot en sterk geworden, beschik ik over engelengeduld en een niet te onderschatten dosis doorzettingsvermogen. Ik bekijk filmpjes op YouTube, vorm witte kruizen en pas algoritmes toe die er indrukwekkend uitzien. Na een uur of twee krijg ik alle blokjes op de juiste plaats om zes mooie vlakken van egale kleur te vormen. Ongelovig zit ik naar de kubus in mijn hand te staren, zoiets als Hamlet met zijn schedel, maar dan speelgoedachtiger. Ik weet niet of ik trots moet zijn of een gevoel van verlies moet ervaren, nu ik dat treiterende onding na meer dan dertig jaar eindelijk op de knieën heb gekregen. Ik besluit dat trots het correcte gevoel is dat hoort bij deze situatie, ook al lees ik achteraf dat sommigen de kubus tijdens een parachutesprong of tijdens het paaldansen oplossen. Gekken zul je altijd hebben, schokschouder ik. Zelfvoldaan zet ik de kubus op de Billy-boekenkast, in het bijgeleverde houdertje. Ik kijk door het raam, waar al een zweem van herfst in de lucht hangt. Dan strik ik de veters van mijn schoenen, rek mij eens grondig uit en ga op zoek naar weer een volgend raadsel. jp.mulders@skynet.be JEAN-PAUL MULDERSDe Rubiks Kubus oplossen en een White Lady drinken met een donkere schone : twee dingen waar ik nog toe wou komen