Zelden was ik zo gegeneerd als die middag. Nog in pyjama sorteerde ik een berg vuile was, gemakshalve op de keukenvloer, toen de bel ging : onverwacht babybezoek. De woonkamer was geen optie, daar leek het wel alsof een bom was ontploft. In de keuken begon mijn jongste te huilen. Ik spurtte instinctief terug. Het bezoek volgde kordaat in mijn kielzog, tussen de stapels was, tot aan de keukentafel waar het ontbijt van die ochtend nog stond. Alle stoelen bezet, door strijkgoed, een inderhaast uitgeschoten jas, bijeengescharrelde post en mijn kleuter die met de textuur van zijn boterhammen aan het experimenteren was.
...