WAAR?

Milaan, Piazza Oberdan, 23 juni 2008. De Fashion Week (herenmode zomer 2009) is volop aan de gang. Limousines, opzichtige zonnebrillen en hippe It-bags alom, dertig graden warm en zonnige kledij... De jetset daagt op met een felbegeerd kleinood : de uitnodigingskaart in onnavolgbare Guccistijl. De Diana Space, compleet met spiegelbar in de achthoekige entree, hangt vol zwarte sluiers boven een pikzwarte vloer. Symboliek heeft allang geen geheimen meer voor Gucci. De glitterporno van Tom Ford gloeit nog zacht na.
...

Milaan, Piazza Oberdan, 23 juni 2008. De Fashion Week (herenmode zomer 2009) is volop aan de gang. Limousines, opzichtige zonnebrillen en hippe It-bags alom, dertig graden warm en zonnige kledij... De jetset daagt op met een felbegeerd kleinood : de uitnodigingskaart in onnavolgbare Guccistijl. De Diana Space, compleet met spiegelbar in de achthoekige entree, hangt vol zwarte sluiers boven een pikzwarte vloer. Symboliek heeft allang geen geheimen meer voor Gucci. De glitterporno van Tom Ford gloeit nog zacht na. Aan weerszijden van de al even zwarte catwalk staan zes rijen stoelen voor grote spiegelwanden. Een golf van opwinding gaat door de menigte als plots acteur James Franco verschijnt. Na zijn binnenkomst wordt het nummer Time to Pretend van het Brooklynse duo MGMT ingezet. De show kan beginnen. De Gucciman draagt een grote uitbundige tas, gebloemde overhemden met roze flamingo's, een soort kruising tussen Hawaï en Palm Beach, ingetogen jasjes, ultrakorte broeken en stoere jassen van soepel leer vol kleuren, met hier en daar een uitschieter naar blits fluo. Het jarentachtigblauw mag er duidelijk weer zijn. Na krap een kwartier is het voorbij. Gucci's creatief directeur Frida Giannini maakt haar opwachting en de zaal stroomt leeg. We pakken de draad weer op in een zaal van het Park Hyatthotel. Geen toevallige plek, want de zwartfluwelen bankjes houden ons in dezelfde sfeer. Op een van de kleine ronde spiegeltafels staat een flesje Gucci by Gucci Pour Homme in facetglas met een sierlijke dop in de vorm van een bit, het bekende symbool van het modehuis. Frida Giannini draagt een lichtgestreept blauw mantelpak en witte plateausandalen. De tengere blondine bruist van energie. Ze steekt meteen van wal en vertelt dat ze een "klassieke, tijdloze en iconische" geur wilde creëren, met bovennoten van bergamot, viooltjes en cipres, rond een kern van tabak, wierook, een beetje jasmijn en zelfs wat zwarte peper, gevolgd door een zweempje patchoeli, amber en ceder. Met deze combinatie van houtachtige akkoorden wou ze Gucci een eigen chypreparfum geven. Vervolgens ging ze op zoek naar iemand met een karakteristiek gezicht om haar eerste mannengeur te vertegenwoordigen. Haar keuze viel op James Franco, omdat hij "een van de boeiendste acteurs van zijn generatie" is, een "eigentijdse en sensuele man" met een "sterke aantrekkingskracht en rebelse trekjes" die haar wel bevallen. Maar vooral ook omdat hij iets ambivalents heeft, als een " good guy/bad guy" die beide persoonlijkheden combineert. James en Frida hebben de reclamespot (vanaf oktober op tv) in Londen gedraaid. Ze hebben zich daar drie dagen lang uitstekend vermaakt, vertelt ze. Voor de advertentiecampagne werkten ze samen met Inez Van Lamsweerde en Vinoodh Matadin, het Nederlandse fotografenduo met een zwak voor mode - een voorliefde die overigens geheel wederzijds is. Op naar het volgende adres, een suite op de bovenste verdieping van het weelderige Principe di Savoiahotel, waar James Franco de internationale pers te woord staat. Zijn agent verkeert in een strenge bui en laat elke journalist plechtig beloven geen vragen over schoonheid te stellen of een te vrouwelijk beeld van de acteur te schetsen, laat staan twijfels over zijn geaardheid op te roepen. Op het lage tafeltje, naast de orchideeën en een handvol chocolaatjes, ligt het boek De Meester en Margarita van Michail Boelgakov. James Franco kent zijn klassiekers. Hij draagt Guccischoenen zonder sokken, een hemd met kleine ruitjes en een donkergrijze broek. Met opgestroopte mouwen en zichtbaar last van jetlag doet hij netjes zijn plicht, een tikkeltje verlegen als altijd, maar beperkt zijn antwoorden tot het strikt noodzakelijke. Ik was verrast en vereerd tegelijk. Een aanbieding van Gucci, daar hoef je geen twee keer over na te denken. Dat klinkt me bekend in de oren. In 2001 vertolkte ik James Dean in de gelijknamige tv-film. Gelukkig ben ik een fan. Vroeger, nog voor mijn filmcarrière, werd ik al met hem vergeleken. Op school maakten we van die domme kalendertjes om geld in te zamelen. Ik werd daarin voorgesteld als de James Dean van de Palo Alto High School. Helaas is James al op zijn 24ste of 25ste gestorven. Ik ben inmiddels ouder dan hij. De vergelijking zal langzaam maar zeker wel vervagen. Ik wil tot volgende zomer een acteerpauze inlassen, om me op mijn studies te concentreren. Ik heb net mijn opleiding Letterkunde aan de University of California in Los Angeles afgerond. Ik wil me nu inschrijven aan de Columbia University in New York, waar ik grote schrijvers hoop te ontmoeten, zoals Michael Cunningham van The Hours, de winnaar van de Pulitzerprijs in 1999. Ik wil ook zelf gaan schrijven en af en toe nog in kleine films spelen. Al staat mij voor die tijd nog wel de rol van de jonge Allen Ginsberg te wachten in een film over het leven van deze schrijver, mede gebaseerd op zijn gedicht Howl. Ik heb een project uitgewerkt op basis van Faulkners novelle Red Leaves. Het was mijn bedoeling om een mooie film van dat verhaal te maken, waarin ik tot uitdrukking zou brengen wat ik voel als ik Faulkner lees. We zijn een heel eind ver gekomen, compleet met audities en zelfs een paar opnamen. Ook hadden we verschillende locaties uitgezocht in de moerasgebieden rond New Orleans, maar de kosten dreigden uit de hand te lopen. Het verhaal speelt zich namelijk af in de negentiende eeuw en ik wilde geen toegevingen doen. Het verhaal moest intact blijven. Inmiddels zit ik al op een ander idee te broeden. Ik wil graag twee of drie novelles samenbrengen, niet per se verhalen van Faulkner of uit dezelfde reeks, maar wel met dezelfde toon of hetzelfde thema. Vorig jaar heb ik in twee films gespeeld : The Pineapple Express van David Gordon Green en Milk van Gus Van Sant. De ene zou je een commerciële komedie kunnen noemen, de andere is meer een alternatieve, serieuze film. In beide gevallen heb ik er veel van opgestoken. Spider-Man is de grootste rol die ik ooit heb gehad. Ik heb in elk deel met topacteurs mogen samenwerken, zoals Sam (Raimi), Tobey (Maguire), Kirsten (Dunst) en Willem (Dafoe). Ik heb die rol heel serieus genomen. Meer nog dan in sommige niet-commerciële films, moet ik toegeven. Ik kijk niet graag naar mijn eigen acteerwerk, maar Freaks and Geeks, de eerste serie waarin ik meespeelde, en de films James Dean en Spider-Man vind ik wel goed, al is het om verschillende redenen. Ook ben ik erg trots op de twee rollen die ik net achter de rug heb. Maar eerlijk gezegd kan ik mijn eigen prestaties niet zo goed beoordelen... De belangrijkste momenten waren misschien wel de vele mislukkingen, want die hebben me geholpen om mijn studie weer op te pakken. De vipgasten op het exclusieve Guccifeest steken elkaar de loef af met hun smokings, laag uitgesneden jurken, naaldhakken en schitterende sieraden. Op de Piazza Oberban is het decor sinds het defilé niet veranderd. Meteen na binnenkomst van Frida Giannini en James Franco floepen achterin de zaal drie grote schermen aan. De acteur kijkt naar zichzelf in de gelikte reclame en glimlacht verlegen. Frida lijkt meer op haar gemak. We krijgen de making-of te zien, met als muziek Slave to Love van Roisin Murphy uit de reclame zelf. Meisjes drommen samen voor het podium, gsm in de aanslag, vinger op de knop. Franco poseert gewillig. Dan is het tijd voor de volgende zaal, waar Roisin Murphy het ultratrendy gezelschap nu in levenden lijve met haar muziek verwent, waarna er een reusachtige flacon naar beneden zakt en het parfum officieel wordt gelanceerd. De volgende dag word ik verwacht aan de Via Broletto 20, waar het Milanese kantoor van Gucci is gevestigd. De dubbele geschakelde G van het merk valt meteen op. In de bruin en roomwit gekleurde entree ligt tapijt met Guccilogo en hangen grote schermen waarop de modeshow van gisteren te zien is. Boven wacht Frida Giannini op de internationale pers. Ze draagt een zegelring om haar rechterpink en draagt een korte zwarte jurk met bijpassende legging, een grote schakelketting van Gucci en genopte ballerina's van het merk. Op de lage tafel staan, keurig gerangschikt, een schaaltje met snoepjes, een geurkaars, een fles acqua naturale en een flacon Gucci by Gucci Pour Homme. In precies twintig minuten tijd blikt ze terug op haar carrière, vertelt ze waar ze haar inspiratie haalt, en onthult ze hoe ze als 36-jarige ex-pupil van Tom Ford in ijltempo naar de top kon doorstoten om leiding te geven aan dit legendarisch modehuis, dat het sindsdien ook behoorlijk goed doet. In 2007 noteerde het merk 11 procent groei, in 2006 16,8 procent en in 2005, toen Frida met slechts drie jaar ervaring bij Gucci tot creatief directrice damesconfectie werd benoemd, zelfs 18,4 procent. Ondanks haar tengere gestalte hoor je aan haar licht korzelige stem dat deze dame een niet te onderschatten zakenvrouw is. Dat ging eigenlijk vanzelf. Een speciale strategie had ik niet. Als creatief directeur leg je heel je hart en ziel in je werk. En dan keert een deel van je persoonlijkheid terug in de collecties. Tom en ik zijn twee heel verschillende mensen. Hij is een man, ik ben een vrouw. Hij is 47, ik 36. Hij komt uit Amerika, ik uit Italië. Toch wilde ik het roer niet radicaal omgooien. Dat ging me wat te ver. Wel leek het mij evident dat ik mij door mijn generatie en door vrouwen uit mijn omgeving zou laten inspireren. Ik hecht veel belang aan de geschiedenis van het merk. De archieven, de iconen - van het logo tot en met de verwijzing naar het paardrijden - zijn een soort bakens. Maar ik wil er iets nieuws mee doen, ze een andere uitstraling geven. Sensueler. Ik heb altijd gezegd dat ik van 'sexy' naar 'sensueel' wilde. Mijn ideeën zijn wat zachter. Bovendien is de samenleving veranderd. Ik zie geen vrouwen meer zoals in de jaren negentig, met een zwart mantelpakje aan en twee bodyguards om zich heen. Ik kom vooral vrouwen tegen met een interessante baan, een gezin, een sociaal leven, hobby's en een flinke dosis intelligentie in plaats van alleen maar een stel mooie benen. Kleding voor mannen die zichzelf niet zo serieus nemen, ook al zijn ze directeur of een publiek figuur. Mannen die misschien briljant zijn, maar ook humor hebben en om zichzelf kunnen lachen. Dat bedoel ik met 'modern mannelijk'. En de vrouwelijke accenten staan voor de band tussen mannen en vrouwen. Ik verwerk graag vrouwelijke invloeden in herenkleding, zoals stiksels, dessins, gebloemde overhemden, en T-shirts en leren jassen met de afbeelding van een bit erop. Ik vind het ook leuk om de wereld van de man en de vrouw met elkaar te combineren. Halverwege de jaren negentig was ik gek op Helmut Lang, Martin Margiela en Japanse ontwerpers over het algemeen. Toch had ik toen ook al oog voor Gucci. En ik keek natuurlijk op naar Tom Ford. Alles verder uitbouwen, en dan vooral de herencollecties, want daar ligt de toekomst. Mannen besteden steeds meer aandacht aan mode, accessoires, parfums en cosmetica. Ja, maar dat moet ook wel als je in dit vak zit. Je bent in gedachten altijd met mode bezig, probeert in te spelen op de trends van morgen. Er ligt een notitieblok naast mijn bed, want ik word vaak midden in de nacht wakker met een idee.zDoor Anne-Françoise Moyson