Aaron De Mey lijkt op de zanger van een grungeband. De artistiek directeur make-up van Lancôme groeide op in het badplaatsje Tauranga in Nieuw-Zeeland. Aan het Whitecliffe College of Arts and Design in Auckland ontdekte hij de schilderkunst, en de wereld van kleur en licht. Als visagist met dienst voor fotografiestudenten ontdekte De Mey echter zijn ware talent. Hij brak zijn opleiding af en mocht zich drie jaar later al over Naomi Campbell buigen in New York, tijdens een covershoot voor i-D. Sindsdien stond hij achter de scherme...

Aaron De Mey lijkt op de zanger van een grungeband. De artistiek directeur make-up van Lancôme groeide op in het badplaatsje Tauranga in Nieuw-Zeeland. Aan het Whitecliffe College of Arts and Design in Auckland ontdekte hij de schilderkunst, en de wereld van kleur en licht. Als visagist met dienst voor fotografiestudenten ontdekte De Mey echter zijn ware talent. Hij brak zijn opleiding af en mocht zich drie jaar later al over Naomi Campbell buigen in New York, tijdens een covershoot voor i-D. Sindsdien stond hij achter de schermen bij talloze shows, onder meer van Dior Homme. Hij verzorgde modereportages met fotografen als Bruce Weber en Mario Sorrenti. Zijn eerste mentor, in 1999, was Rei Kawakubo van Comme des Garçons : "Mijn voorganger had vijftien jaar voor hen gewerkt, ze namen dus echt een risico met mij. Ik had altijd het geluk te vallen op inspirerende mensen die me aanmoedigden om mijn grenzen te verleggen. Zo zouden creatieve geesten altijd met elkaar moeten omgaan. Wie je probeert te controleren en te beperken, is zelf onzeker." In Nieuw-Zeeland, ver van Parijs en Milaan, was ik minder aan regels gebonden, zeker als autodidact. Ik maakte mijn eigen make-up, met zwarte bessen of verbrande kurk en vaseline. Ik nam noodgedwongen ook heel uiteenlopende op-drachten aan, zoals muziekvideo's en reclamespots. Dat hielp me enorm toen ik me tien jaar geleden in New York installeerde. Ik had met uiteenlopende mensen voor de meest diverse media gewerkt, niet alleen modellen en modebladen, en ik experimenteerde vrijuit. Ik was naïef en onbevreesd. Destijds werd ik niet meteen serieus genomen door de modewereld. Ze vonden mij te jong, of niet commercieel genoeg. Maar Lancôme respecteert me. Ze vragen me niet om mijn bagage achter te laten. Verder bieden ze me toegang tot de allerlaatste technologie en researchmogelijkheden. Ik werk nu met wetenschappers. Dat miste ik in het verleden allemaal. "Is je zwart zwárt ?" vroeg Rei me ooit. Die vraag is blijven hangen, want tot dan was alle zwart hetzelfde voor me. Nu zie ik dat anders. Make-up is eigenlijk enorm verwarrend, want er is zoveel op de markt. Hoe kan een vrouw ooit haar weg vinden ? Er zijn miljoenen tinten zwart en rood. Het zou mooi zijn om orde op zaken te stellen en nieuwe standaarden te ontwikkelen. Ik hou niet van conformisme, ik wil hen vooral vrij laten. Make-up moet je voelen. Het dient om mee te experimenteren. Met het Piha Red-koffertje voor de lippen (zie kader) kun je kiezen voor een chique en jeugdig rood, maar zelf ook een donkerder bordeauxrood creëren. Zelf hou ik erg van bricolage. Zolang het effect maar uitgesproken is. Info : www.mylancome.be.Door Wim Denolf