Dat mij dat weer moest overkomen. Zit ik als Antwerpse in Brussel een hapje te eten en wie bespeur ik aan een iets verder gelegen tafeltje ? Buurman en z'n vrouw. Die ik op weg naar het toilet zo nodig een gelukkig nieuwjaar moet wensen. Alleen blijkt de dame met wie buurman intiem zit te tafelen bij nader inzien niét zijn wettelijke echtgenote te zijn. To putone's foot in one's mouth heet zoiets in het Engels. Ik stotter, ik stamel, ik kan mezelf wel slaan. Ook al omdat ik in deze materie niet aan mijn proefstuk ben. Liep ik op de vorige Boekenbeurs een man tegen het lijf met wie ik lang geleden nog Germaanse gestudeerd had. "Groeten aan je vrouw", zei ik vrolijk, want hij was destijds met een jaargenote getrouwd. "Euh, dit is mijn vrouw", antwoordde hij en wees op een mij totaal onbekend individu aan zijn zij. Tja, rozen verwelken, scheepjes vergaan, maar hoe kon ik weten dat ook die eerste liefde niet bleef bestaan ? Een vriendin van me deed nog beter. "Ik wist niet dat jij al zo'n grote zoon had", zei ze op een personeelsfeestje tegen haar nieuwe chef. Waarna ze een onmiddellijke transfer naar een overzees filiaal vreesde, want de man in kwestie bleek niet de zoon, maar de veel jongere partner van de chef te zijn.
...