We brachten haar op zondag weg. Het was mooi weer en achter de lange oprijlaan lag een prachtig abdijpark met een idyllisch zomerhuis. Onder het dak waren acht matrasjes netjes over de kamer verdeeld. Ik maakte haar bed op, legde nog eens uit welke kleren bij elkaar pasten en benadrukte - ze 'vergeet' het immers graag - dat ze haar haar toch elke dag moest kammen. Zes en voor het eerst op kamp. De ouders kregen nog een kop koffie en werden dan verzocht afscheid te nemen.
...

We brachten haar op zondag weg. Het was mooi weer en achter de lange oprijlaan lag een prachtig abdijpark met een idyllisch zomerhuis. Onder het dak waren acht matrasjes netjes over de kamer verdeeld. Ik maakte haar bed op, legde nog eens uit welke kleren bij elkaar pasten en benadrukte - ze 'vergeet' het immers graag - dat ze haar haar toch elke dag moest kammen. Zes en voor het eerst op kamp. De ouders kregen nog een kop koffie en werden dan verzocht afscheid te nemen. Thuis hebben we bij wijze van spreken een vreugdedans ingezet : dochter afgeleverd en zoon veilig bij de grootouders. Op naar een terras in de stad, getoast op onze tijdelijke vrijheid met een mojito (en nog een) en veel te laat naar huis geslenterd. Een perfecte zomeravond. Dat late uur maakte overigens niets uit, het zou een 'doorslaapnacht' worden : geen nachtmerries te verdrijven en geen enthousiaste kleuters op een ontiegelijk vroeg ochtenduur. Had ik gedacht. 's Nachts spookten allerlei vragen door mijn hoofd. Zal ze het redden ? Is ze niet te jong ? Het is toch wel een goede organisatie ? Zullen ze me bellen als ze te veel heimwee heeft ? Natuurlijk heeft ze het gered en zich prima geamuseerd, zelfs zonder haar haar te kammen. Daartegenover laat zoonlief vanuit hotel 'Oma&Opa' geregeld weten dat hij liever daar blijft tot het nieuwe schooljaar, wegens geen zin in nog een speelkamp. Gelukkig heeft hij, op zijn vierde, weinig inspraak. Nog anderhalve week voor de school opnieuw opengaat. Veel ouders zullen een zucht van verlichting slaken. Want twee maanden overbruggen, het is geen sinecure. Stel dat het werkende ouderpaar gemiddeld twee tot drie weken vakantie neemt, dan blijft het oplossingen zoeken voor de resterende tijd. Het begint al vroeg in het jaar. Voor sommige kampen moet je bij de start van de inschrijvingen je telefoon bij de hand hebben, het nummer al voorgeprogrammeerd. Een vriendin schreef haar dochters in voor een circuskamp. Ze haalde het nipt, binnen het half uur waren alle plaatsen volzet. De vakantieplanning vergt bij voorkeur ook overleg met andere ouders : voor logeerpartijen en voor afspraken om de kinderen samen met vriendjes naar dit speelplein of dat kamp te sturen. Daarnaast is een rechtstreekse lijn met de opa's en oma's de multi-inzetbare gouden joker van veel ouders. Het blijft hoe ook een druk gepuzzel. Het klinkt als vloeken in de kerk, maar ik kan het toch niet laten : oef, de vakantie is bijna voorbij. trui.moerkerke@knack.be Trui Moerkerke