Zou je enkel en alleen aan de kleren van voorbijgangers kunnen zien of je op een terras in Soho, Le Marais of de Dansaertwijk zit? Of fijnmaziger nog: kun je puur op basis van de outfit raden of iemand uit Brussel of Antwerpen komt? Dik tien jaar geleden was dat misschien ...

Zou je enkel en alleen aan de kleren van voorbijgangers kunnen zien of je op een terras in Soho, Le Marais of de Dansaertwijk zit? Of fijnmaziger nog: kun je puur op basis van de outfit raden of iemand uit Brussel of Antwerpen komt? Dik tien jaar geleden was dat misschien nog wel gelukt. Toen zag je in Antwerpen opvallend veel vrouwen met een riem op de knielange rok of jurk en laarzen tot net onder de knie, terwijl Brusselse fashionista's meer voor een vleugje glamrock kozen met kortere rok, bikerboots en leren jas. Vandaag zijn de verschillen nog nauwelijks zichtbaar, zelfs modeliefhebbers uit Londen en Parijs vallen amper te onderscheiden. De wereldwijde expansie van fast fashion met grote ketens als H&M, Zara en Primark heeft het lokale modebeeld verdrongen en eenvormiger gemaakt. De sociale media hebben deze trend nog versterkt waardoor zelfs wie niet aan fast fashion doet maar voor designer- of tweedehandsmode kiest er niet meer echt uitspringt. Maar geldt dat ook voor de ontwerpers zelf? Bestaat er nog zoiets als Antwerpse, Brusselse of Belgische mode? Door de globalisering van de opleidingen en de carrières is het alvast niet de stijl die hen bindt, vertellen specialisten ter zake Lydia Kamitsis en Karen Van Godtsenhoven in een dubbelgesprek. Toch is er wel degelijk iets dat mode van bij ons typeert. Wat? Dat lees je verder in dit blad.