Tellin mag dan een wat verloren dorp van 900 inwoners in het hart van de Ardennen zijn, toch was het 140 jaar lang beroemd. De belangrijkste klokkengieterij van het land was er immers gevestigd, en tussen 1832 en 1970 werden er meer dan 3600 exemplaren van meer dan honderd kilogram gegoten. Het huis waar we vandaag overnachten, was de residentie van de klokkengieter, en als dusdanig zo ongeveer het belangrijkste huis van het dorp.
...

Tellin mag dan een wat verloren dorp van 900 inwoners in het hart van de Ardennen zijn, toch was het 140 jaar lang beroemd. De belangrijkste klokkengieterij van het land was er immers gevestigd, en tussen 1832 en 1970 werden er meer dan 3600 exemplaren van meer dan honderd kilogram gegoten. Het huis waar we vandaag overnachten, was de residentie van de klokkengieter, en als dusdanig zo ongeveer het belangrijkste huis van het dorp. Maar de tijden veranderen, en toen de succesvolle ondernemer Dan Ozmec het pand zes jaar geleden ontdekte, was het in een povere staat : de laatste eigenaars, die kinderloos waren gebleven, hadden alles op zijn beloop gelaten. Maar deze wakkere zoon van een Sloveense wijnbouwer is een man die de handen uit de mouwen weet te steken. In een jaar tijd herstelde hij het huis in zijn vroegere glorie en creëerde er vijf gastenkamers. Wie er langskomt, ontdekt dat er in Ma Résidence flink is gewerkt. De grote ruimte beneden getuigt evenwel van een wat al te doorgedreven restauratie die het oorspronkelijke karakter van het pand een beetje de deur heeft uitgeveegd, en de zware marmeren schouw met cassette staat er nogal overweldigend eenzaam bij. Voor de liefhebbers van het genre is er dan weer een weelde aan boeken en tijdschriften over de natuur die er ter inzage liggen, en ook tegen de muur ontdekt men fraaie, ingelijste foto's van dieren : de eigenaar, die er vanavond even niet is, is een fervente natuurliefhebber én een goede amateurfotograaf. Ook de kamers zijn prima in orde, en zeer net. Maar ze missen toch de charme en de sleetsheid die men bij zo'n huis verwacht. We slapen in Les Colonies, die wat onpersoonlijk oogt. Aan de overzijde van de gang ontdekken we de romantische kamer, die een modern hemelbed heeft en in het grijsblauw is gestoken. Moderne figuratieve schilderijen hangen aan de muren. De houten vloer oogt zeer net en de badkamer in lichtblauw en wit vangt veel licht. Achter het huis bevindt zich een tuin van een hectare groot die zachtjes oploopt in het landschap. Men heeft er een prachtige uitkijk op het gerestaureerde pand. In de tuin staan een aantal bronzen beelden van dieren. Onder een afdak kunnen de gasten van hun barbecue genieten, maar voor het zwembad op het terras zijn we wat te vroeg op het jaar. 's Morgens komt Viviane langs om een eenvoudig ontbijt klaar te maken : broodjes met kaas en hesp en een eitje in de pan. Het smaakt allemaal wel, maar in de verbouwde grootsheid van de ruimte is het een beetje kaal zitten. Gezellig is anders. Door Pierre Darge / Foto's PPI