Van de cyber-amazones van Gaultier tot de cowboy-geisha's van Lacroix en de no-nonsense elegantie van Ann Demeulemeester, wordt één ding duidelijk : een Parijse dame heeft haar op de tanden. Op zoek naar sterke vrouwen.
...

Van de cyber-amazones van Gaultier tot de cowboy-geisha's van Lacroix en de no-nonsense elegantie van Ann Demeulemeester, wordt één ding duidelijk : een Parijse dame heeft haar op de tanden. Op zoek naar sterke vrouwen. LENE KEMPSMet ongeveer honderd defilés op tien dagen lijkt de modeweek een maraton. Parijs speelt gastheer voor Japanse, Duitse, Italiaanse en Belgische ontwerpers en ontvangt tweeduizend journalisten en een kleine duizend inkopers. Omdat de defilés vorig jaar erg uit de hand waren gelopen, met massa's vertragingen en opstootjes, heeft een delegatie van "belangrijke" journalisten dit jaar een ultimatum gesteld : na een akademisch halfuurtje stappen we op. Ze hebben het dreigement slechts twee keer uitgevoerd : bij Westwood en Ozbek. Het omgekeerde gebeurt veel vaker. Bij Lacroix komt na een half uur iemand van de organizatie op het podium samen met een reeks modellen ; om te vragen waar ze blijven, die belangrijke journalisten. Wanneer Saint Laurent begint met een half uur vertraging zit de zaal amper halfvol. Tegen journalisten die klagen over lange defilés en nog langere wachttijden, zegt Ozbek : "Get over it ! Het zijn slechts tien dagen, je hebt er nog 350 over om bij te komen. "De defilés leveren een bombardement van beelden. Meer uiteenlopend en persoonlijk dan in Milaan. Moeilijker te vatten. Wie zoekt naar een grote boodschap komt bedrogen uit. Duidelijk is dat de Rei Kawakubo-oefening wordt verdergezet : ontwerpers bezinnen zich over het begrip vrouwelijkheid. Ze gebruiken daarbij zowel glamour-clichés als typisch mannelijke elementen. Mugler zit in het zandloper-kamp en poetst het silhouet op tot perfektie. Bij Westwood krijgen modellen dit keer niet alleen een vals achterwerk, maar ook grote nepborsten en -heupen. Een zandloper wordt een flinke diabolo, als eerbetoon aan de cocotte of courtisane. Lagerfeld geeft modellen een lichte steun op de borsten en een panier onder de rokken zodat de heupen breder worden. Voor Chloé maakt Lagerfeld wat hij een zachte kollektie noemt : een silhouet zonder scherpe hoeken. Voor Chanel levert hij een bijna naakte kollektie. Na alle truuks en gimmicks een verademing. Jassen zijn los en worden met een broche vastgespeld over een getailleerde jurk. "Een spel van struktuur en dekonstruktie, " zegt Lagerfeld. Rokken komen tot net op de knie en worden met platte schoenen gedragen. Karl toont zestig verschillende jasjes. Het is een kollektie die zegt : genoeg gespeeld. Dit zijn kleren om te dragen en te verkopen. Hij omschrijft het als een "biseksuele" kollektie, al zien we niet goed in wat hij daarmee bedoelt. De uitgesproken glamour-vrouwelijkheid van voorbije seizoenen heeft reaktie uitgelokt. Bij Comme des Garçons zien we griezelige meisjes. Ze dragen dwangbuizen in tedere tinten en gevaarlijk uitziende petticoats, een beeld dat nog het best te omschrijven is als lieflijk maar gestoord. Bij Yamamoto zijn het belle-époquedames, regelrecht uit "The Piano", voortschrijdend over een lang podium als op een pier aan zee. Overwegend zwarte silhouetten, hier en daar opvallend rood, somber maar vertederend. In het sleutelen aan een sterker vrouwenbeeld, wordt veel naar de mannenmode gekeken. "Ik heb de proporties van mijn kleding herwerkt zodat het lijkt alsof ze door jongetjes worden gedragen, " zegt Ann Demeulemeester. Bij Demeulemeester het sterkste defilé van het seizoen zien we krachtige vrouwen. In een leren jurk met lage taille, in een grijs pak met een haltertopje dat op een uitvergrote das lijkt. Sexy, zonder in clichés te vervallen. Geen romantische poppetjes, noch dreigende onweerswolken : fris, modern en jong. "Men wil de fifties terugbrengen, maar we leven in de jaren negentig, " zegt ze tegen Women's Wear Daily. "Het is mooi dat we naar een nieuwe elegantie op zoek gaan, maar dan wil ik het op mijn manier doen en niet à la Irving Penn. " Ze vertelt dat ze zich als ontwerper en als vrouw sterk wil voelen. "Niet als een Barbie. "Lagerfeld heeft het in zijn eigen lijn over een "mariage bisexuel" : de onberispelijke techniek van mannenkleding, gekombineerd met een vrouwelijke manier om de stukken te mengen en te dragen. Hij laat vesten volgens Women's Wear Daily besteld bij de officiële kleermakers van het Franse leger bovenop witte satijnen avondjurken dragen. Dries Van Noten zegt dat hij de mannelijke stijl wil vervrouwelijken. "Ik heb een typische mannensnit uitgewerkt in vrouwelijke stoffen en vloeiende lijnen, " zegt hij. Dat levert ruimvallende kostuums op, met lange jasjes en wijde broeken. Maar ook rechte jurkjes, met een geschilderd bloemmotief. Het is een op en top Van Noten-kollektie, waarin zijn stijl herkenbaarder is dan vorige keer. Een evenwichtige vermenging van mannelijke en vrouwelijke elementen lijkt de sleutel voor een geslaagd silhouet. Dirk Bikkembergs zit dus goed. Hij geeft voor de eerste keer een defilé tijdens de vrouwenmodeweek en toont strakke en sportieve silhouetten, met rugnummers en velcro-strips. Korte T-shirts, blousons en leggings. Een tikje agressief, maar dat past. Een look die elementen uit de sport overneemt en veel van de mannengarderobe leent, maar vrouwelijker is dan een hoepelrok. Opvallend is dat net als tijdens de mannenweek vaak voor een cowboy-styling wordt gekozen. Gigli geeft iedereen een riem om de heupen en stuurt sheriffachtige dandy's en saloondames het podium op. Bij Marongiu komen ze recht uit Las Vegas, met Dolly-Partonkapsels en seventies-broeken. "Het ging me om het kontrast tussen het supermannelijke en het verfijnde, " zegt Marongiu. Lieve Van Gorp heeft altijd al iets gehad met rocksterren en country & western-muziek en dat is dit seizoen niet anders. Een echte vrouw sterft met haar hooggehakte boots aan. Sommige defilés blijven bij omdat ze zich in een circussfeer afspelen. Twintig jaar Mugler wordt gevierd met een show die het Lido waardig is. Met een champagnediner erbij had hij zo tickets kunnen verkopen. Gaultier laat motorfietsen het podium oprijden en beleeft zijn eigen Mad-Maxfantazie. Martin Margiela defileert echt in een circus, maar met meer ernst dan Mugler en minder rook-effekten dan Gaultier. Margiela heeft een circustent in het Bois de Boulogne gezet. De modellen wandelen voor een keer niet ver verwijderd van het publiek in de arena, maar tussen ons door. Ze zijn gemaskerd zodat je niet door de gezichten wordt afgeleid, maar enkel de kleding bekijkt. Die is in het begin zwart, maar verandert na verloop van tijd in alle mogelijke tinten roze, paars en fuchsia. De recyclagesfeer is grotendeels verdwenen. Er zijn nog steeds rokken in voeringstof met de naden langs de buitenkant. Maar ook prachtige getailleerde jasjes en mooi retro-tricot. Een gesofistikeerde en commerciële kollektie, zonder circuskunstjes, vol draagbare stukken. Mugler viert de twintigste verjaardag van zijn merk met een spectaculaire show, even opzienbarende kleding en verbazingwekkende modellen. James Brown zingt, Hitchcock-aktrice Tippi Hedren (The Birds) valt van haar hoge hakken en Patty Hearst voert een striptease op. Ex-topmodellen Verushka, Jerry Hall en Mary Helvin paraderen in onvervalste Hollywoodjurken. Extravaganza alom, met glitterkorsetten, bontcapes en leren catsuits. Tussen de dansende go-go-boys door toont Mugler vamp-tailleurs die al die tijd weinig zijn veranderd en nog steeds volledig in het modebeeld passen. Maakt Mugler van vrouwen showgirls, dan tovert Gaultier ze om in cyber-amazones, agressief en dominant, regelrecht uit een stripverhaal. Van neoprene (materiaal voor duikerspakken) maakt hij kleurige tailleurs en catsuits. Voor zijn lange mantels en goed geknipte pakken gebruikt hij leer, PVC en nepbont. Het ziet er allemaal mooi uit, maar de SM-styling hindert sommige kollega's. "Kan die man nu nooit eens een rustige prezentatie geven ? " vraagt de Amerikaanse pers zich af. "Eindelijk een verademing in al dat burgerlijke gedoe, " zeggen Franse kranten. Welke toekomst Ozbek ons voorspiegelt, is niet duidelijk. Zijn futuristische modellen hij noemt ze ethnic astronaut, cosmic storm trooper of cyber biker dragen een vreemde mengelmoes van kleding, ongetwijfeld gekocht in die grote uitverkoop die er na de atoomramp plaatsvindt. Inkopers die de kollektie in de showroom al hebben bekeken, kijken er lichtjes verbaasd naar. "Ik heb maar één jas herkend, " zegt mijnheer Jeurissen. Wat is de bedoeling van shows die bijna uitsluitend bestaan uit kleding die nooit in de winkel terechtkomt ? Die bedenking maken velen zich ook bij Scapa, verrassend en fris, gestyled naar het voorbeeld van Prada, waarin echter weinig van de klassieke country-geest te herkennen is. Later wordt ons in een fax verzekerd dat het defilé beslist geen stunt was, maar een bewuste stijlverandering. Alle getoonde kleren zullen ook echt in de winkel belanden. Lacroix prezenteert niet alleen zijn eigen kollektie, maar ook Bazar, zijn goedkopere bijlijn. Of die ook echt door een jonger publiek zal worden gedragen, valt te betwijfelen. De kleren zijn rijkelijk gedekoreerd en minutieus afgewerkt. Elk stuk is een klein meesterwerkje. Alles tezamen wordt het snel overladen. Wat Lacroix als streetstyle prezenteert tegen een achtergrond van gescheurde affiches, blijft zeer madame goed voor twee gebakjes in een luxe-patisserie. Het zou mooi zijn om jasjes van gelakt tweed en anoraks van gebronsd plastic aan de bushalte te zien, gekombineerd met een broek van geplet fluweel in een patchwork van kleuren. Maar op de een of andere manier zien we dat niet gebeuren. Zijn hoofdlijn omschrijft Lacroix als "een wandeling door de jaren tachtig, een geisha vermomd als cowboy". Hij tekent een strak silhouet en begint het vervolgens te versieren : met kant, veren, bloemen en brokaat. Als alles moeiteloos samensmelt, krijg je een excentriek, maar sjiek silhouet : een tweed tailleur, een krijtstreeppak met leren jas, een redingote. De rokken zijn lang, de jurken strak, de broeken wijd. Misschien heeft Lacroix op zijn wandeling Veronique Leroy wel ontmoet. Zij defileert voor de eerste keer in een zaal onder het Louvre, met topmodellen als Linda en Naomi. De hype van vorige seizoenen heeft ervoor gezorgd dat alle ogen op haar zijn gericht. Ze kan de verwachtingen niet helemaal waarmaken. Ze toont een kollektie à la Sally Spectra uit "The Bold and The Beautiful". Mode zoals je het steevast op tv ziet : sexy en opvallend, met vreemde coupes en opzichtige materialen. Perfecto's en mini's in reptielenprints, bont-bolero's, Elvis-jasjes, motorbroeken, asymmetrische rokken, zebra-leggings. Een beetje Blade Runner, wat Japanse stripverhalen, een grote knipoog naar de jaren tachtig en een niet onaanzienlijke toegeving aan de commercie. Nu maar hopen dat het verkoopt. Als de modeweek was geëindigd met Issey Miyake zou alles perfekt geweest zijn. Miyake vierde net als Mugler zijn twintigste verjaardag, maar dan met minder toeters en bellen en meer emotie. Twintig jaar plooi- en vouwwerk hebben tot echte origami geleid. Natuurlijk hebben we het al eens eerder gezien : depleats please-tunieken, de anoraks die openvouwen tot spreien, de hoog-technologische materialen en de balletdansers. Het was mooi, eenvoudig en poëtisch. Wie heeft er gogo-dansers nodig ? Links : een etnic astronaut van Ozbek. Rechts : Comme des Garçons.Links : romantische dames bij Yamamoto. Rechts : gemaskerd bij Margiela.De streetstyle van Lacroix' Bazar-lijn.Van boven naar onder : sportief van Dirk Bikkembergs, de toekomst volgens Gaultier, met extra boezem en heupen van Westwood.Links : Scapa, nog steeds uit Schotland ? Rechts : Cowboy-geisha's van Lacroix.Links : poëzie en plooiwerk van Miyake. Rechts : sterke vrouwen van Ann Demeulemeester.Links : glamour van Mugler. Rechts : Chanel op de gewone toer.In naam van de roos, bij Van Noten. Rechts : jaren tachtig kitsch van Veronique Leroy.