Kun je je in een gezelschap een alien voelen door de verkeerde accessoires te dragen ? Het kan, en dat weet ik uit ervaring. Twee weken geleden ging ik naar een Girl Geek Dinner (GGD), waar die avond het boek van blogster Imke Dielen voorgesteld werd. Met mijn schoenen en mijn handtas was, al zeg ik het zelf, helemaal niets mis. Ze waren van een modieus merk, van een recent seizoen, en pasten qua kleur bij mijn outfit. Het ging verkeerd toen ik mijn handtas opendeed om er een notitieboekje uit te halen. Het was wel een Moleskine, maar toch. Om mij heen begonnen de aanwezige Girl Geeks, de vrouwelijke versie van de computer...

Kun je je in een gezelschap een alien voelen door de verkeerde accessoires te dragen ? Het kan, en dat weet ik uit ervaring. Twee weken geleden ging ik naar een Girl Geek Dinner (GGD), waar die avond het boek van blogster Imke Dielen voorgesteld werd. Met mijn schoenen en mijn handtas was, al zeg ik het zelf, helemaal niets mis. Ze waren van een modieus merk, van een recent seizoen, en pasten qua kleur bij mijn outfit. Het ging verkeerd toen ik mijn handtas opendeed om er een notitieboekje uit te halen. Het was wel een Moleskine, maar toch. Om mij heen begonnen de aanwezige Girl Geeks, de vrouwelijke versie van de computernerd, elkaar te fotograferen met iPhones of andere smart phones en klapten ze hun kleine laptops open om 'in real time' via 'fotoposts' of twitterberichtjes de wereld te laten weten dat ze op een GGD waren waar het boek van 'ons' Imke - want ons kent ons, dat geldt ook in de virtuele wereld - voorgesteld werd. De nerdie meiden - die er trouwens veel hipper en wereldser uitzien dan hun mannelijke tegenhangers - droegen allemaal een naamkaartje met hun twitternaam, alweer een significant verschil met mijn wereldse naam. Zo zat ik naast @innekepoes, die tegelijk foto's op het net gooide, twitterde, mails beantwoordde, naar de boekvoorstelling luisterde en mij geduldig de toekomst uitlegde, die er volgens haar een is van real time media en telemedia. De begrippen vlogen mij om de oren en ik moest af en toe naar adem happen, al ben ik, al zeg ik het weer zelf, geen internetneanderthaler. Ik shop regelmatig online, heb mijn Hotmailadres geruild voor Gmail, en laat mijn Facebookvrienden af en toe iets weten. Ik ben zelfs aan mijn tweede smart phone toe, hoewel het een dagelijks gevecht is zo'n touch-screen onder controle te houden. Maar je moet natuurlijk geen Girl Geek zijn om Imke Dielen - in het echt heet ze Helena Van Eykeren - de enige relevante vraag te stellen : waarom brengt deze blogster en twittermeid, die omschreven wordt als een Vlaams internetfenomeen, in godsnaam zoiets ouderwets als een boek uit ? Gezeten voor een reporter die twintig jaar ouder is en in een notitieboekje schrijft, ziet Imke Dielen de bui al hangen. Van de lichtvoetigheid waarmee ze zich door haar blogs en die avond door de zaal beweegt, als een hedendaagse Tiny, valt even niets te merken. Op haar hoede antwoordt ze dat de uitgeverij het heeft gevraagd. En ja, ze heeft lang getwijfeld, ze voelt zich geen schrijfster of journaliste, maar heeft altijd wel geschreven en dat doet ze nu online. Facebook, twitter, blogs : de kanalen zijn op zich niet zo belangrijk, het gaat om communiceren. Online, offline, privé en professioneel, het loopt allemaal door elkaar, waarom zou dat een probleem zijn ? Op de vraag wie of wat ze met het boek wil bereiken, heeft ze een verrassend, maar steekhoudend antwoord. "Net zoals je een boek zou kunnen schrijven over hoe het eraan toe gaat in een scoutsclub, heb ik dat willen doen over de blogosfeer." Mission accomplished. Imke Dielen, uitgegeven door Ludion, 22,50 euro, ISBN 978-90-5544-828-9. imkedielen.wordpress.com, www.brusselsgirlgeekdinner.be. trui.moerkerke@knack.be