Agna Smisdom ( 27) is al enkele jaren dramaturge bij het Brusselse Kaaitheater. Het voorbije theaterseizoen stelde zij er ook een verjongend programma samen : Studiowerk maakt plaats voor kleinschalige en vernieuwende kunstprojecten.
...

Agna Smisdom ( 27) is al enkele jaren dramaturge bij het Brusselse Kaaitheater. Het voorbije theaterseizoen stelde zij er ook een verjongend programma samen : Studiowerk maakt plaats voor kleinschalige en vernieuwende kunstprojecten. Anna Luyten / Foto Hypnovisuals Voor vele jonge mensen heeft het medium dans of theater absoluut geen relevantie meer. Ik merk het zelfs in mijn eigen vriendenkring. Bijna niemand heeft nog zin in theater. Men verwijt het dat het een incestueus kringetje geworden is. Het is te veel teruggevallen op zichzelf en heeft zich in die zin afgescheurd van andere cultuurfenomenen zoals muziek en film, die nog wel openstaan voor een zeer groot publiek. In de jaren tachtig had je binnen de Vlaamse podiumkunsten een soort boom. Je kreeg heel gedurfde voorstellingen te zien. Nu, tien jaar later, zie je dat diezelfde mensen kiezen voor veiligheid. Het landschap van de podiumkunsten is verstard. Onze nieuwe tijd vraagt een nieuwe taal. Je hebt moed nodig om verworven posities op het spel te zetten. Met Studiowerk wil ik een kleinschalig laboratorium opzetten om zulke dingen uit te pluizen. Voor Studiowerk ging ik het voorbije jaar op zoek naar artiesten in binnen- en buitenland die iets nieuws te bieden hebben. Ik zocht mensen die nog op een eigenzinnige manier naar de werkelijkheid durven kijken. Ik heb dingen gezien waarvan ik denk dat mensen die afgehaakt hebben er een intensiteit en een eigentijdse relevantie in kunnen ontdekken, en ik wil dat hier in Brussel tonen. Ik vind het interessant dat ik de maatschappelijke complexiteit kan terugvinden op het podium. Ik ben ervan overtuigd dat podiumkunsten heel hip kunnen zijn zonder fashionable te worden. Je kan een kick krijgen als je ernaar kijkt. Daarbij wilde ik me in de programmatie niet beperken tot de podiumkunsten. We hadden het voorbije jaar niet alleen theater- en dansvoorstellingen. Ik wilde ook een staalkaart bieden van hedendaagse videokunst. En we hebben plaatsgemaakt voor concerten in combinatie met kortfilm of dans. Vooral bij muzikanten, beeldende kunstenaars, videasten en performance-kunstenaars hebben de schotten tussen de verschillende kunstvormen geen betekenis meer. Ik wil in Studiowerk de verschillende hokjes aan bod laten komen, ze elkaar laten inspireren. Ik wil graag een mozaïek van voorstellingen. We hadden de piercingartiest Ron Athey. Zulke mensen vind ik boeiend. Hij doet nooit alsof. Athey werd opgevoed in een zeer religieuze pinkstergemeenschap. Hij was voorbestemd om profeet te worden en werd gescheiden van zijn leeftijdsgenoten. Op zijn zeventiende liep hij van huis weg, is hij dakloos geworden en verslaafd aan valium. Nu is hij volledig clean, seropositief, en werkt hij op de redactie van L.A. Weekly. Hij brengt performances, iets wat totaal was verdwenen uit het theaterlandschap. Op de scène bewerkt hij zichzelf met naalden en vleeshaken. Ik wil zijn performance tonen omdat ik het fascinerend vind hoe iemand uit een totaal andere leefwereld toch voor iedereen indringende vragen kan oproepen. Hij stelt op een uitzinnige manier de spirituele vraag naar pijn, piercing, angst en seks. Ik wil in de toekomst ook aandacht blijven besteden aan de jonge mensen die nog in opleiding zitten of pas afstuderen. Ik bezocht theaterscholen en ook daar werden voorstellingen uit geplukt. Ik hoop dat we in de toekomst van de Studio's een werkplaats kunnen maken waar jonge mensen mentors kunnen krijgen uit verschillende vakgebieden. Mensen hebben vooral feedback nodig. Binnen Studiowerk willen we ook het moment van reflectie verder uitbouwen. Dat doen we al bij de lezingen in de Entrepot-reeks, waar een spreker naar aanleiding van een voorstelling een denkparcours uitbouwt. Ik zou graag een kruispunt vormen van praktijk en theorie, filosofische en sociologische debatten willen organiseren naar aanleiding van voorstellingen. Zo'n punt van reflectie is belangrijk. Kunst moet de polsslag van de maatschappij blijven voelen. Ik kan niet meer tegen theatermakers die pretenderen. Ik heb te veel luchtbellen van voorstellingen gezien. Info : tel. (02) 201.59.59 (dinsdag tot vrijdag van 11 tot 18 u.).