Angelo De Simone (37) is directeur van het Intercultureel Centrum voor Migranten (ICCM), dat onlangs ?Planet Flanders? uitbracht. Een cd met muziek van allochtone groepen uit Vlaanderen, waaronder zijn ?Tezerdi?.
...

Angelo De Simone (37) is directeur van het Intercultureel Centrum voor Migranten (ICCM), dat onlangs ?Planet Flanders? uitbracht. Een cd met muziek van allochtone groepen uit Vlaanderen, waaronder zijn ?Tezerdi?. KAREN DE POOTER / FOTO : HYPNOVISUALS Ik ben een migrant van ?de tweede generatie?, in Limburg geboren uit Italiaanse ouders. Mijn vader hechtte zeer veel belang aan onze cultuur en stuurde mij naar een Europese school in Mol, waar onderwijs in het Italiaans en het Frans werd gegeven. Tot mijn 18de was ik dus een echte Italiaan. Mijn vader had al geregeld dat ik naar een Italiaanse universiteit zou gaan. Maar ik koos voor Leuven. Of ik nu vooral Italiaan of Belg ben ? Als ik bij Italiaanse vrienden ben, praat ik wel luider en met veel gebaren. Maar mijn jeugd in Limburg is minstens even bepalend voor mijn leven. Ik ben gewoon het resultaat van al die complexe groeifases. Echte keuzes moet ik alleen maken in formele dingen. Zo heb ik nog altijd de Italiaanse nationaliteit. Soms overweeg ik Belg te worden, omwille van praktische voordelen. Maar dat heeft niets met het diepste van jezelf te maken, wel met verwachtingen van buitenaf. Voor mij is het behoren tot verschillende culturen niet problematisch : als je dat goed verwerkt, word je juist heel open. Migranten die erin geslaagd zijn om hun eigen problemen opzij te schuiven en te groeien, kunnen enorm flexibel zijn in hun denken, in het omgaan met taal en diversiteit. Ik merk in ieder geval dat soepelheid mijn beste eigenschap is. Maar niet alle migranten verwerken dat positief. Je moet de kans krijgen om je te ontplooien. Dat is ook de reden waarom ik voor migrantenwerk heb gekozen. Toen ik begon in een integratiecentrum, dacht ik me zo'n drie jaar te engageren voor migranten. Maar het is anders gelopen. Ik ben naar een jeugdhuis overgestapt, kwam terecht in een vormingscentrum, zette anti-racistische campagnes op, werd intercultureel trainer en tenslotte cultureel werker in gemeenschapscentrum de Pianofabriek in Brussel. Zo'n drie jaar geleden is het Intercultureel Centrum er dan gekomen, een initiatief waarbij ik van in het begin betrokken was. Bedoeling is migranten op sociaal-cultureel vlak te stimuleren en zichtbaarder te maken. De multiculturele samenleving is nu eenmaal een feit, dus vind ik het de plicht van elke instelling om daarvan een weerspiegeling te zijn. Het ICCM wil ook theater en beeldende kunsten promoten, maar via muziek werken is het makkelijkst, omdat dat binnen de migrantengemeenschappen de meest beoefende kunstvorm is. Zelf ben ik ook altijd met muziek bezig geweest. Dus hebben we een inventaris opgesteld van het aanbod allochtone muziek in Vlaanderen. We hebben een project opgestart om instrumenten als de Arabische luit, de Turkse saz en de West-Afrikaanse harp op te nemen in het klassieke muziekonderwijs. En met de cd Planet Flanders hebben we nu ook een concreet product dat we de nog-niet-geïnteresseerde centra onder de neus kunnen duwen. De cd moest kwalitatief hoogstaand zijn, anders mist hij zijn doel. Toch gaat het er mij niet om een zuiver artistiek product te brengen. Bij de samenstelling mikte ik vooral op diversiteit : niet alleen Turkse of Marokkaanse groepen, maar evengoed Chinezen, joden, Grieken, en alle genres, van zeer traditioneel tot modern. Het gaat erom mensen kansen te geven en te sensibiliseren. Ook in mijn eigen muziek maak ik geen keuze. Met Collettivo Pulcinella speel ik traditioneel Napolitaanse muziek, met Solo Canzonette brengen we chanson van de jaren '50 tot '80, en in Tezerdi vermengen we allerlei genres. Ik geloof dat mijn werk resultaat heeft, maar het gaat heel traag. De grootste eigenschap van een multicultureel werker is zeker geduld. Ik ben ook realistisch. Je kan niet alleen via cultuur en door cd'tjes uit te brengen de samenleving veranderen. Daarnaast moet het beleid de structurele ongelijkheid tussen mensen wegwerken. Maar muziek kan wel sensibiliseren. Mensen kunnen geraakt worden door iets moois en daardoor interesse krijgen voor de mensen die dat creëren. Als ik daar niet in geloofde, zat ik hier waarschijnlijk niet.