Rik Denys(29) is de zanger van de Boondocks, een groep die met Poperinge als uitvalsbasis en Amsterdam als tweede thuishaven, Nederlandstalige rock maakt. Ook op ?Bloed en Rozen?, hun nieuwe cd.
...

Rik Denys(29) is de zanger van de Boondocks, een groep die met Poperinge als uitvalsbasis en Amsterdam als tweede thuishaven, Nederlandstalige rock maakt. Ook op ?Bloed en Rozen?, hun nieuwe cd. JACKY HUYS / Foto : HYPNOVISUALS Platen maken, is een jeugddroom. Ik was 12, ik zag Sweet, Mud en de Bay City Rollers op tv, en ik kon mezelf niet tegenhouden. Ik liep naar het tuinhuis waar een zelfgebouwd drumstel stond, en daar begon ik op te kloppen, tot grote ergernis van de buren. Ik richtte steeds nieuwe groepjes op rond mezelf. Via mijn zus geraakte ik aan een geleende gitaar. Het was geen moment meer stil in huis. Als je iets gemaakt hebt met de hele groep, ben je trots. Als alles tegenzit optreden afgezegd, single geflopt maar je hoort de volgende dag bij de repetitie dat iemand een mooi riffje gevonden heeft waar je tekst precies bij past, dan loont het wel de moeite om het te doen. Ik durf zonder schaamte zeggen dat de plaat die we nu gemaakt hebben veel aandacht verdient. Ik vind ze zo mooi. Onlangs kregen we de kritiek : wie maakt in godsnaam nog een Nederlandstalige rockplaat in 1996 ? Alsof dEUS het warm water heeft uitgevonden door in het Engels te gaan zingen. We moeten van de stelling af dat het ?maar Nederlands? is. We beseffen ten volle dat ons plafond het noorden van Nederland is. Toen we met de Boondocks begonnen, schreven we in het Engels. De wereld lag voor ons, maar we dachten : wordt het niet veel eerlijker en echter als we in het Nederlands muziek maken ? Mijn ambities zijn door de jaren heen gerelativeerd én gegroeid. Op de laatste plaat heb ik een zelfrelativerend nummer geschreven : ?Het Bierkaailied?. Maar anderzijds voel je ook dat, hoe langer je bezig bent, hoe meer interesse en appreciatie er komt voor de groep. En in die zin groeien de ambities ook. Maar je moet met beide benen op de grond blijven staan en weten dat het ?maar rockmuziek? is, dat de wereld niet zal vergaan als het met jouw carrière niet goed gaat. In die zin vind ik het belangrijk dat ik naast de muziek nog halftijds werk. De muziekwereld blijft een stuk fantasie, dromen worden er af en toe waargemaakt. Ik heb zowel het relativerende als het ambitieuze in mij. Ik ben maatschappelijk werker in een instelling voor mentaal gehandicapten. Soms voel ik me een sociale jongen, soms niet. Het is een voortdurende tweestrijd. Ik kan behoorlijk goed omgaan met mensen die ik ken, maar tegenover vreemden heb ik vaak een terughoudend gevoel. Ik ben wel opgeleid om de vlotte jongen uit te hangen, maar dat ligt niet echt in mijn aard. Wij zijn geen hippe band en dat beseffen we ook. We geloven gewoon in wat we doen en willen ook verder doen, ondanks het feit dat mensen ons vaak zeggen dat we op een bepaalde trein moeten springen om commercieel te scoren. Die koppigheid is ons eigen. Waarom maak je een tweede plaat ? Omdat je ervan overtuigd bent dat je het nog beter kunt. We voelen dat het de goede kant opgaat. Ondanks de sleur die het soms meebrengt, blijven we plezier hebben in het feit dat we samen muziek kunnen maken. Ik kan niet voorspellen hoe het verder met de Boondocks zal gaan. Ik ben niet blind voor de muziek die nu naar voren wordt geschoven. Ik koop die platen ook, maar ik vind niet dat ik daarom per se met die beweging moet meegaan. Laten we gewoon doen waar we mee bezig zijn. Het is moeilijk te voorspellen of we de rock-'n-roll ooit moe zullen worden, omdat we momenteel in een soort roes zitten. We hebben net een nieuwe plaat gemaakt, we krijgen goede reacties en er staan optredens in het vooruitzicht. Dan denk je zeker niet : het einde is nabij. Maar ik kan me wel voorstellen dat die dag vroeg of laat komt. Momenteel heb ik nog te veel doelen voor ogen die ik wil bereiken. Op tekstueel vlak heb ik grote ambities. Ik voel dat ik op weg ben, en het zal een lange weg zijn, maar ik wil die volgen zodat ik mooie dingen op papier kan zetten en ze ook kan zingen. Het lijkt me niet onrealistisch te zeggen dat je doorgaat tot je sterft. Of ziek wordt. Ik weet op dit moment alleen dat ik nog plannen heb.