Voor een zevental weken zit ik thuis te werken aan een project dat niet echt met dit blad heeft te maken. Dat betekent dat ik voor het eerst in twintig jaar niet meer in het vaste zevendaagse ritme zit. Dat deadlines niet dichtbij, maar veraf liggen, dus niet dwingend zijn en bijgevolg uitgesteld kunnen worden. Dat alles wat tot mijn haast dagelijks vertrouwde werk- en leefsfeer behoort voor 95 procent wegvalt. Dat ik in mijn eentje, op mijn werkkamer op mijn laptop zit te tokkelen. Dat ik geen ommetje kan maken langs de collega's op de redactie, dat ik de middagbabbel mis. Dat ik niet van dag tot dag volg hoe het blad er volgende week zal uitzien. Ik zie het kind niet groeien, ik voel zijn hartslag niet. En kijk, ik heb ontwenningsverschijnselen, ik ben rusteloos, beetje stuurloos zelfs. Ik was ervan overtuigd dat ik er hard ...

Voor een zevental weken zit ik thuis te werken aan een project dat niet echt met dit blad heeft te maken. Dat betekent dat ik voor het eerst in twintig jaar niet meer in het vaste zevendaagse ritme zit. Dat deadlines niet dichtbij, maar veraf liggen, dus niet dwingend zijn en bijgevolg uitgesteld kunnen worden. Dat alles wat tot mijn haast dagelijks vertrouwde werk- en leefsfeer behoort voor 95 procent wegvalt. Dat ik in mijn eentje, op mijn werkkamer op mijn laptop zit te tokkelen. Dat ik geen ommetje kan maken langs de collega's op de redactie, dat ik de middagbabbel mis. Dat ik niet van dag tot dag volg hoe het blad er volgende week zal uitzien. Ik zie het kind niet groeien, ik voel zijn hartslag niet. En kijk, ik heb ontwenningsverschijnselen, ik ben rusteloos, beetje stuurloos zelfs. Ik was ervan overtuigd dat ik er hard aan toe was, aan even wat afstand nemen. Maar vreemd genoeg, de ontspanning die zou moeten volgen, nu de druk van de ketel is, treedt niet automatisch in. Heel wat mensen van mijn leeftijd worden met zachte hand gedwongen om terug te treden of zelfs uitdrukkelijk verzocht op te stappen, al dan niet met gouden handdruk. Sommigen hebben dat goed voorbereid en beginnen meteen een eigen zelfstandige beroepsactiviteit. Anderen stappen overmoedig en vrolijk over op een ontiegelijk drukke agenda met cursussen, reizen, culturele bezigheden, vrijwilligerswerk. Je krijgt ze amper nog te spreken of te zien. Ze lijken te leven in een aparte wereld. Ondertussen heeft die categorie mensen al een eigen naam gekregen. Herman Konings, psycholoog en trendwatcher, noemt ze de medioren. Mensen tussen 55 en 65 die veel tijd en genoeg geld hebben en die combinatie op een feestelijk onbezorgde manier besteden voor eigen plezier. Dat is ook de leeftijd waarin een mens nog betrekkelijk gespaard blijft van kwalen en kwaaltjes die gepaard gaan met ouder worden. Blijkt dat je vanaf je 65 toch wat meer aan het almaar naderend 'later' gaat denken en weer wat voorzichtiger en wat zuiniger wordt. Maar tussen 55 en 65, beweren de waarnemers, is het leven een kort en hevig feest. Gespaard geld wordt royaal uitgegeven. Maar kan een mens genoeg voldoening puren uit alleen feesten en genieten ? Houden mensen zoveel frustraties over aan hun actieve leven, dat ze per se moeten overcompenseren in die tien jaren voor ze écht oud worden ? ACV-voorzitter Luc Cortebeeck zei onlangs dat er geen haast was met de discussie over een eindeloopbaanregeling. Haast misschien niet, maar het is toch wel tijd dat er grondig nagedacht wordt over hoe mensen omgaan met werken en vrije tijd over hun hele levensloop. Zo maakte ik gisteren aan de zondagstafel een discussie mee over het feit dat jonge mensen û natuurlijk vrouwen in de eerste plaats û zouden moeten kiezen tussen kinderen en carrière. Dat de twee onmogelijk te combineren zijn. Verstandige mannen, met beide voeten in het zakenleven, zeiden dat in volle ernst. Uitgaand van de concrete vaststelling dat jonge vrouwen in wier opleiding bedrijven volop investeren, zo halverwege hun dertigste meer en meer afhaken en bedanken voor de stresserende combinatie van de twee. Even terzijde : ook een miniem aantal mannen doet dat. De vraag blijft natuurlijk of die ouders ooit terug in het beroepsleven zullen kunnen stappen en op welk niveau ze dan opnieuw beginnen. Van hen hoef je niet te verlangen dat ze met 55 sla gaan kweken of Europa gaan rondfietsen. Zij zullen nog even door willen gaan met plezier hebben in hun werk. Die fenomenen doen zich nu voor. Die mensen zullen zeker niet op hun 55ste willen stoppen, die zijn dan pas in de fleur van hun professionele leven. Alles moet om in de nabije toekomst, en daarover zal toch dringend grondig nagedacht, gepraat en gepland moeten worden. Maatschappelijke veranderingen gaan zo razendsnel tegenwoordig, dat het risico groot is dat je met het beleid achterophinkt als je niet genoeg vooruitdenkt. R eacties : tessa.vermeiren@knack.be www.weekend.be Op de site van Weekend Knack ontdekt u wat u op tafel kunt zetten, waar u uw vakantie kunt doorbrengen, wat u in uw kleerkast moet hebben, hoe u uw huis renoveert... En u kunt er ook uw mening kwijt.Tessa Vermeiren