We noemden dit gebak bij Ottolenghi altijd teacakes. Er is geen enkel verband met de traditionele broodachtige cakejes met rozijnenvulling die worden geroosterd en met boter besmeerd - het heeft meer te maken met het feit dat ze verschrikkelijk lekker smaken bij een kop thee. We maken ze in muffinvormpjes - zonder een papieren vormpje erin, zodat de randen mooi glad en recht blijven - en storten ze op een taartrooster voor we ze met glazuur bedruipen. Omgekeerde muffins klinkt echter een stuk minder elegant dan teacakes, en ...