Je zou verwachten dat het storm loopt, wanneer de chef-kok van zo'n internationaal vermaarde eettempel als Scholteshof (twee Michelinsterren) in een stad als Antwerpen met een eigen restaurant begint. Dat bleek de avond dat wij Hecker bezochten niet het geval : het was een doordeweekse dag en er waren slechts vier tafeltjes bezet. Kasper Kurdahl huppelde heen en weer tussen keuken en eetzaal : hij ontvangt, neemt de bestellingen op, superviseert het keukengebeuren, bedient en ruimt af. Hij is een leuke boy, die een beetje aan Jamie Oliver doet denken en die, door zijn spontane optreden en zijn grappige interpretatie van de Nederlandse taal, overal waar hij staat het ijs in een mum van tijd doet smelten.
...

Je zou verwachten dat het storm loopt, wanneer de chef-kok van zo'n internationaal vermaarde eettempel als Scholteshof (twee Michelinsterren) in een stad als Antwerpen met een eigen restaurant begint. Dat bleek de avond dat wij Hecker bezochten niet het geval : het was een doordeweekse dag en er waren slechts vier tafeltjes bezet. Kasper Kurdahl huppelde heen en weer tussen keuken en eetzaal : hij ontvangt, neemt de bestellingen op, superviseert het keukengebeuren, bedient en ruimt af. Hij is een leuke boy, die een beetje aan Jamie Oliver doet denken en die, door zijn spontane optreden en zijn grappige interpretatie van de Nederlandse taal, overal waar hij staat het ijs in een mum van tijd doet smelten. De Deen heeft er een indrukwekkend parcours op zitten. Via een schoolcontract belandde hij in het Scholteshof, waar hij een stage van tien weken volgde. Dan terug naar Kopenhagen om vandaar uit te vliegen. Kasper Kurdahl kreeg een droomopleiding bij de beste koks van dit moment, zoals Alain Ducasse (Frankrijk), Kuomi Mikuni (Japan), Ferran Adrià (Spanje) en Alfonso Iaccarino (Italië). In 1999 kwam hij terug naar het Scholteshof, waar hij tot juli 2002 chef-kok was. Toen het daar mis ging, is Kasper opgestapt. Drie maanden heeft hij niets gedaan : het was de eerste vakantie in tien jaar en het juiste moment om na te denken over de toekomst. Kasper Kurdahl had door zijn indrukwekkende staat van dienst de keuze : buigen voor het grote geld en naar een groot hotel in de VS of een Arabisch land vertrekken of hier blijven, dicht bij zijn vriendin, en iets spannends ondernemen. Hij koos voor de uitdaging en nam met zijn vriendin, die een diploma master in business administration heeft, en met de hulp van de bank, de gezellige dinner and winebar Hecker over. Kasper wil zich settelen in Antwerpen en is het sterrengedoe beu : in zijn eigen eethuis ligt geen zilveren bestek en staan geen kristallen glazen op tafel. Een leien bord vertelt wat de pot schaft : een klassiek voor-, hoofd- en nagerecht, aangevuld met een keuze uit gerechten nieuwe stijl. De creaties en interpretaties zijn gerechten voor mensen die op zoek zijn naar culinaire verbazing. Kasper houdt van communiceren en overlegt met de bezoeker over het 'programma'. Wat gedacht van een pizza van tonijn met zure room of gebakken Romeinse sla met cremolata (citroenzeste en peterselie), sint-jakobsvruchten en mantova-boter (een eigen recept gebaseerd op gebrande boter met barolo-azijn en aceto balsamico) of heb je liever gefrituurde spinaziesoep ? Wij kwamen op een winderige avond en konden kiezen tussen het schemerige cafégedeelte aan de straatkant of de salon met open vuur in het achterhuis. Er kwam een jongeman in ruitjeshemd met voorgebonden wijnschort en dat was Kasper. Wij kozen : kabeljauw, op het bord gebracht in schuimige kokosnootcappuccino met groene appeltjes (16 euro) en ganzenlever met lichtgebakken tonijn en een sausje van soja, honing en sinaasappel (18 euro). Hierbij adviseerde Kasper een glaasje Spaanse Javier Sanz, Villa Narcisa 2001, een propere, fruitige witte wijn waarin wij een vleugje groene appel terugvonden (4,50 euro per glas). Als hoofdgerechten kwamen twee rustieke smaakbommen : gebakken stukken lamscarré omwikkeld met tapenade en opgediend met gegrilde aubergine en paddestoelen (24 euro) en ossenstaart in een rijke runderjus met rode wijn, geserveerd met aardappelmousseline (12 euro). Bij deze twee landelijke bereidingen koos Kasper gepast een warm-kruidige rode Ashanti, Pinotage 2000 uit Zuid-Afrika (5 euro per glas). Tot nu toe zat alles goed, dus waarom geen nagerecht ? Kasper adviseerde ons om zijn chocolademousse te proberen. Even later verscheen met olijfolie opgeklopte warme chocolademousse gegarneerd met grof zeezout (6 euro). Wilde je meer zout, dan stond er nog een extra schaaltje naast de mousse. Zoute chocolademousse, daar hadden wij toch moeite mee. Het Catalaanse sterrenrestaurant El Bulli van Ferran Adrià doet ook zoiets, maar hoe wij ook ons best deden, wij vonden het nagerecht niet lekker. Dinner & Wine Bar Hecker : Kloosterstraat 13, 2000 Antwerpen. 03 234 38 34. Woensdag gesloten. In het weekend doorlopend open. pieter van doveren foto jan caudron