Een Zweedse kennis vertelde zo enthousiast over zijn lievelingsrestaurant, Le Jardin des Artistes, dat nieuwsgierigheid ons op pad zette. Met wat zoeken vonden wij het eethuis dat is ondergebracht in een bouwvallig huisje op vijfig meter van het Flageyplein. Tavola Calda, vini, formaggi, prosciutto, pasta staat er op het raam geschilderd. Binnen in de schemer wordt bij kaarslicht ongecomplexeerd gegeten, gedronken en plezier gemaakt. Eetzaal en keuken zijn gescheiden door een snackbarmeubel waarin een stilleven van oude Parmezaanse kazen en andere uit It...

Een Zweedse kennis vertelde zo enthousiast over zijn lievelingsrestaurant, Le Jardin des Artistes, dat nieuwsgierigheid ons op pad zette. Met wat zoeken vonden wij het eethuis dat is ondergebracht in een bouwvallig huisje op vijfig meter van het Flageyplein. Tavola Calda, vini, formaggi, prosciutto, pasta staat er op het raam geschilderd. Binnen in de schemer wordt bij kaarslicht ongecomplexeerd gegeten, gedronken en plezier gemaakt. Eetzaal en keuken zijn gescheiden door een snackbarmeubel waarin een stilleven van oude Parmezaanse kazen en andere uit Italië ingevoerde lekkernijen is uitgestald. Hammen en worsten hangen aan het plafond. In het achterhuis wordt gekookt dat het een lust is. Kisten met paddestoelen, groenten en gigantische gamba's zorgen voor zuiderse taferelen. Ciro ontvangt en deelt de tafels uit. Hij is de baas en dat mag iedereen weten. Ciro spreekt Frans met een Italiaans accent en noemt zichzelf een genie. Bescheidenheid siert de mens maar is bij keizer Ciro een niet te bespeuren gave. De onrustige alleenheerser baant zich gesticulerend een weg tussen de tafels en roept onsamenhangende kreten die in het lawaai van de uitgelaten massa oplossen. Eerst denk je "wat leuk, zo'n temperamentvolle Italiaan", maar na een poosje maakt Ciro deel uit van het decor en neem je geen notitie meer van deze ongevaarlijke lawaaischopper. En dat is maar goed ook, want wat voor de één zuiderse charme is, is voor de ander irritant gedoe. Zijn act hoort bij het restaurant en schept het geschikte klimaat om met animo te tafelen. Aan de kale bakstenen muren hangen schilderijen en tekeningen van pin-up-achtige naakten: Ciro mist niet alleen bescheidenheid maar ook goede smaak. Toch houden wij van hem en zijn Jardin des Artistes. En wij zijn niet alleen: het restaurant is 's avonds meestal afgeladen vol. Een leien muurbord vervangt de spijskaart. Ciro, die iedereen onmiddellijk tutoyeert, komt aan tafel met pathos uitleggen wat er allemaal in huis is. " C'est le top", overdrijft Ciro, die adviseert om hem te vertrouwen. Dat doen wij. Het werd antipasti casa of een rijk gevuld bord met smakelijke droogham, artisjok, paddestoelen, carpaccio, parmezaan, mozzarella di bufala, groenten en te zure dressing (390 fr.) en scahorza of een ovenpannetje met gesmolten mozzarella affumicata en tomaten (320 fr. en een beetje eentonig). Hoofdgerechten waren: reuzengamba's met knoflook en tomatensaus, opgediend op een berg spaghetti (510 fr.) en in de tomatensaus gewentelde en in de oven opgewarmde lintspaghetti met cantharellen (490 fr.). Wij aten royaal en in een leuke sfeer maar misten zuiderse verfijning en de parfums van olijfolie en verse kruiden.Le Jardin des Artistes: Vleurgatse steenweg 19,1050 Brussel. Tel. (02) 648.90.32. Bestellingen tot 24 uur. Bankkaarten worden niet geaccepteerd. XX (twee koksmutsjes) De beoordeling van de keuken gaat van 1 tot 5 koksmutsjes. 1 = negatief; 2 = redelijk; 3 = positief; 4 = aanbevelenswaardig; 5 = uitmuntend.Pieter van Doveren / Foto Jan Caudron