Het is met gemengde gevoelens dat ik bij Suzanne Van Well aanbel. Benieuwd, omdat ik van een gemeenschappelijke vriend weet dat ze een levendige, boeiende vrouw is. Slecht op mijn gemak, omdat ik er niet omheen zal kunnen, om dat blonde meisje van twee dat in mei 2006 samen met haar Malinese oppas in koelen bloede neergekogeld werd. Zo leerden we Suzanne kennen : als iemand die op de begrafenis van haar kleindochter en later op het proces van Hans Van Themsche haar onnoemelijke verdriet op een heldere, waardige wijze wist te verwoorden. Een onuitwisbare indruk maakte ze, op heel veel mensen. Daarom willen we haar eren. Maar het proces is voorbij, Luna is al anderhalf jaar dood. Ik kan me voorstellen dat Suzanne met rust gelaten wil worden, samen met haar geliefden verder wil.
...