Essaouira mag zich de jongste jaren dan als surfbestemming profileren, een multidisciplinair kampioenschap had ook de winderige Marokkaanse kuststad nog niet gezien. Tweehonderd Belgen, onder wie de winnaars van de selectiewedstrijden in eigen land, streken er een week neer voor de finale. De kite- en windsurfers toonden hun kunnen in Essaouira, de golfsurfers in het zuidelijker gelegen Imsouane. Telkens voor het oog van surfhelden als Mark Shinn, voormalig wereldkampioen kitesurfen, en huidig wereldkampioen windsurfen Francisco Goya, die elk de jury's in hun discipline voorzaten.
...

Essaouira mag zich de jongste jaren dan als surfbestemming profileren, een multidisciplinair kampioenschap had ook de winderige Marokkaanse kuststad nog niet gezien. Tweehonderd Belgen, onder wie de winnaars van de selectiewedstrijden in eigen land, streken er een week neer voor de finale. De kite- en windsurfers toonden hun kunnen in Essaouira, de golfsurfers in het zuidelijker gelegen Imsouane. Telkens voor het oog van surfhelden als Mark Shinn, voormalig wereldkampioen kitesurfen, en huidig wereldkampioen windsurfen Francisco Goya, die elk de jury's in hun discipline voorzaten. "Voor surfers hangt alles af van de weersomstandigheden", zegt Chris Verghote, marketingverantwoordelijke van de Belgische O'Neill-invoerder D'Light, dat het evenement organiseerde. "In België ben je nooit op voorhand zeker van wind en golven, en valt zo'n kampioenschap algauw in het water."Het 'authentieke kader' van Essaouira trok de 34-jarige Gentenaar over de streep. "We zijn doelbewust in Marokko neergestreken. Dit kampioenschap brengt culturen samen. Hier maken Belgische surfers kennis met het echte leven van Marokkanen, met hun gewoonten en tradities, ver weg van de negatieve beeldvorming in ons land. Je kunt geen krant openslaan of het gaat over de zogenaamde strijd tussen moslims en christenen. Dit evenement bewijst dat die twee werelden wel degelijk kunnen samenwerken."Ter plaatse concentreerde D'Light het kampioenschap rond de beach houses van de surfclubs van Essaouira en Imsouane. Dankzij het lobbywerk van Verghote kon het bedrijf uit Drongen bovendien rekenen op logistieke steun van de allerhoogste instanties : van de Marokkaanse ministers van Sport en Cultuur, van de lokale gouverneur en burgemeester en van Belgisch ambassadeur Patrick Vercauteren Drubbel. Allen luisterden ze ook de officiële opening van het kampioenschap op. "We zijn met open armen ontvangen. Ook omdat Marokko zijn sportieve mogelijkheden graag in de verf zet. Er kwam wel wat protocol en bureaucratie bij kijken, wat surfers niet gewoon zijn, maar we hebben alle mogelijke hulp gekregen. Van tentenkampen, bewaking en generatoren tot de nodige toelatingen voor de douane." Dezelfde constructieve dialoog bespeurde Verghote onder de deelnemers aan de surfwedstrijden : "De gastvrijheid en vriendelijkheid die ze hier ervaren hebben, vergeten ze nooit meer. Dat gaat veel verder dan de clichés over soeks, kamelen en tajines. We hebben mensen samengebracht deze week, daar ben ik zeker van. Het kost een bom geld en energie, maar liever zo'n positieve boodschap dan een mediacampagne."Al kent ook verbroedering zijn grenzen. Zo kon het feestgedruis 's avonds maar weinig lokale jongeren aantrekken. Beschonken riders werden door toevallige passanten op meewarige blikken onthaald. Surfen zelf is bovendien slechts weinig Marokkaanse jongeren gegund. Een enkeling ontvangt surfmateriaal van toeristen, anderen knutselen met vuilniszakken zelf een zeil in elkaar. Van de hightech uitrusting van hun westerse leeftijdsgenoten kunnen de meesten alleen maar dromen. De almaar aanzwellende toeristenstroom naar Essaouira maakt de armoede immers niet minder prangend. Kinderen en jongeren die uit de boot vallen, belanden niet zelden op straat. Guy Bellinkx en Ivo Grammet, twee Belgen die samen een voormalige amandelloods renoveerden en nu een smaakvolle riad uitbaten, hebben er zich over hun lot ontfermd. "Sommigen raken echt op het slechte pad", zegt Bellinkx. "Sommige jongens die nu met ons meewerken waren aan de drank of snoven lijm. Samen met hen organiseren we activiteiten voor straatkinderen, zamelen we kleren in en werven we fondsen om een tehuis te bouwen."Ook tijdens het Belgische kampioenschap was Darna, de organisatie van Bellinkx en Grammet, prominent aanwezig. Zo staken in samenwerking met Clean the Ocean (zie kader op p. 132) tweehonderd Marokkaanse kinderen de handen uit de mouwen om stranden schoon te maken. Ook Verghote en D'Light lieten zich niet onbetuigd : ze zamelden tijdens de voorbereidingen tweedehands wetsuits en ander surfmateriaal in, en tijdens het kampioenschap zelf werd een wedstrijd voor lokale surfers georganiseerd. "We zijn geen weldoeners", benadrukt Verghote. "We willen Marokkaanse jongeren vooral dichter bij de surfsporten brengen. Wat je op het water voelt, is onbeschrijfelijk. Dat gevoel willen we delen. Net als Jack O'Neill trouwens toen hij wetsuits ging maken, dat had minder met berekening dan bezieling te maken. In dit geval gaat het bovendien om mensen die anders nooit de kans hebben om te surfen. Terwijl ze in een land met het ideale klimaat wonen."De aanpak van Verghote en D'Light valt op. Vlaamse artiesten als Laura Lynn en Helmut Lotti bekennen vooralsnog makkelijker kleur dan mode- of sportlabels. Bedrijfsleiders die het van een specifieke doelgroep moet hebben, stoten die liever niet voor het hoofd. Dat risico is in het geval van O'Neill overigens reëel : vorige maand nog bleek uit een onderzoek van de KU Leuven dat veel Vlaamse jongeren racistisch en intolerant reageren. Verghote zelf heeft alvast vertrouwen in de surfwereld : "Om te kunnen reizen, moeten veel riders het met vijf euro per dag rooien. Ik zie daar veel sociaal voelende en hulpvaardige mensen tussen. Trouwens, op het water doen culturele verschillen er niet toe. Daar ondergaat iedereen de natuurelementen." Niettemin beaamt Verghote dat surfen in België vooralsnog weinig allochtone jongeren bekoort. Van discriminatie is volgens hem echter geen sprake : "Misschien schrikt de kostprijs hen af of leeft het gewoon niet zo. Het is voor een dergelijk kampioenschap trouwens even moeilijk om Brusselaars of Franstaligen te vinden. Voor wie ver van de zee woont, is surfen helemaal niet evident."Info : www.oneill.be, www.msn.be/sultansofsurfDoor Wim Denolf