Hebt u Walter Grootaers bekeken toen hij verkondigde dat 120 per uur 's nachts op de snelweg middeleeuws was ? Hij, hij kan in koelen bloede 211 per uur rijden, dat beweert hij toch. Dat hebben er al meer gedacht die ergens aan een paal zijn blijven kleven of een andere auto hebben aangereden met hun razende bolide. Alleen kunnen de meesten van dat soort, en degenen die hen in zo'n noodlottige nacht zijn tegengekomen, niets meer over de gruwel van hun laatste seconden, minuten of uren vertellen.
...

Hebt u Walter Grootaers bekeken toen hij verkondigde dat 120 per uur 's nachts op de snelweg middeleeuws was ? Hij, hij kan in koelen bloede 211 per uur rijden, dat beweert hij toch. Dat hebben er al meer gedacht die ergens aan een paal zijn blijven kleven of een andere auto hebben aangereden met hun razende bolide. Alleen kunnen de meesten van dat soort, en degenen die hen in zo'n noodlottige nacht zijn tegengekomen, niets meer over de gruwel van hun laatste seconden, minuten of uren vertellen. Wim Schamp, Jean-Marie Dedecker en die overjaarse Kreuner denken intussen dat ze Big Brother in persoon zijn. Karel De Gucht en Guy Verhofstadt snoerden deze mannen met te veel testosteron pas de mond nadat een felle reactie op gang was gekomen tegen de (door het medium televisie) tot reuzen opgewaardeerde windeieren. Beter dan je mandatarissen publiekelijk te desavoueren wanneer ze uit de bocht gaan, zou het zijn ze zorgvuldiger te kiezen. Niet elke populaire televisiefiguur beschikt immers over de gave des onderscheids en heeft zicht op wat een oude krantencollega ooit de rangorde der waarden noemde. Dat Margriet Hermans, waarvan tot nu toe vermoed kon worden dat ze vrij goed presteerde in het politieke bedrijf, naïef meeliep met deze automacho's zegt ook iets over de honger naar stemmen van wie stuivertje wisselde in de afgelopen maanden en zijn/haar toekomst niet meer zo zeker is. De campagne is intussen wel afgeblazen, maar de wrevel over zoveel botte domheid is daarmee niet verdwenen. We gaan van hier tot 18 mei nog meer stomme stoten zien. Wacht maar tot Bracke en Crabbé en Goedele Liekens en Gui Polspoel hun sofa's klaarzetten voor de verkiezingsprogramma's. Het wordt weer ijdel kontengedraai van het laagste niveau. En de kiezer, die zal natuurlijk de voorkeur geven aan Freya Vandenbossche en Inge Vervotte. Ook de politieke partijen willen nu de effectiviteit van de babe als glijmiddel uitproberen. Zijn de vernieuwingen twijfelachtig onthaald in eigen rangen ? Wel, dan halen we wel wat stemmen uit de grote vijver met zo'n schoon, jong meisje dat het ook nog goed kan zeggen. Zoiets heet dan politieke vernieuwing en verjonging van de partij. Pure platte automerkenmarketing is het ! Niet meer van deze tijd zelfs. En kom me niet vertellen dat dit positieve discriminatie is. Dat geloven evenmin al die politica's die er al een paar termijnen in een van onze talloze kamers hebben opzitten en hun ambitie noodgedwongen moeten terugschroeven, omdat ze minder jong en/of minder mediageniek zijn. Maar ook in het diepste donkerste dal is er altijd een lichtje. Vanuit de bedrijfswereld kwam met de verkiezing van Jef Colruyt tot Trends' manager van het jaar een heel ander signaal. Het is al uitentreuren geschreven : Colruyt is een bescheiden man en een teamspeler. Niks geen vedettecultus voor hem. Op de partyfoto's in het economische weekblad dat hem lauwerde, is Colruyt nooit te zien. Dat interesseert hem niet. Ook zijn bedrijf is en blijft het tegendeel van de glamourcultus die de jongste jaren zo'n hoogtij vierde. Inhoud, kwaliteit, serieux en ethiek zijn voor deze man veel belangrijker dan wat ook, net als de tevredenheid van klanten én medewerkers. Op de vrachtwagens van zijn bedrijf prijkte, jaren geleden, als eerste een telefoonnummer waarop je kon signaleren als de chauffeur dwaze streken uithaalde. Misschien moet Jean-Marie Dedecker eens aan tafel gaan zitten bij Jef Colruyt. Colruyt is ook een manager die toegeeft dat een mens, ook al leidt hij een groot bedrijf, zijn limieten heeft. Vijfenvijftig uur per week werken, dat is zijn grens, bekent hij. Het is ook onzin te geloven dat wie meer doet nog efficiënt is. Het is vaak net als die 211 per uur op de snelweg : een manier om jezelf op te blazen tot belangrijk, tot Superman. Zou de verkiezing van Jef Colruyt het einde van de populariteit van Superman aankondigen ? Als dat eens waar kon zijn.