De woning van interieurstyliste Hilke Boudens in de Meetkerkse polder, aan de rand van de Zwinstreek ten noorden van Brugge, was ooit haar ouderlijk huis : hier groeide ze op met een moeder die operazangeres was, en een vader die naam en faam had als scenograaf-decorbouwer voor toneel en opera. "Ik was voorbestemd om concertpianiste te worden en studeerde daar ook jarenlang voor, tot ik er net voor het einde van mijn studies mee brak en geschiedenis ging studeren aan de universiteit", legt ze uit. Uiteindelijk maakte ze carrière als interieurstyliste, en bleef zo de creatieve sector trouw. Zin voor schoonheid, het moet in haar DNA zitten : enkele familieleden zijn bekenden in de wereld van de kalligrafie.
...

De woning van interieurstyliste Hilke Boudens in de Meetkerkse polder, aan de rand van de Zwinstreek ten noorden van Brugge, was ooit haar ouderlijk huis : hier groeide ze op met een moeder die operazangeres was, en een vader die naam en faam had als scenograaf-decorbouwer voor toneel en opera. "Ik was voorbestemd om concertpianiste te worden en studeerde daar ook jarenlang voor, tot ik er net voor het einde van mijn studies mee brak en geschiedenis ging studeren aan de universiteit", legt ze uit. Uiteindelijk maakte ze carrière als interieurstyliste, en bleef zo de creatieve sector trouw. Zin voor schoonheid, het moet in haar DNA zitten : enkele familieleden zijn bekenden in de wereld van de kalligrafie. Hilke Boudens richt woningen, eethuizen en B&B's in, werkt als styliste voor fotoshoots, en ontwerpt ook voor theater. "In ons huis was de muziek destijds dominant. Ook voor mijn vader, die zowel decors als kostuums ontwierp, en onder meer werkte voor de KVS, het NTG en zelfs de Comédie Française. Ik ging altijd mee, leefde als kind achter de coulissen, en hielp mijn vader in het atelier. Daardoor leerde ik met mijn handen werken en kreeg ik heel wat decoratietechnieken onder de knie. Uiteindelijk leeft die voorliefde voor theaterdecors voort in mijn interieurinrichtingen. Ik ben dus een autodidactische wooncoach met theaterervaring", lacht Hilke. Haar ouderlijk huis werd in 1964 opgetrokken door de firma Ebelko. Het was een van de eerste prefabgebouwen in de streek en zag er destijds heel modern uit, een soort betonarchitectuur die nu weer wordt gewaardeerd. Enkele jaren geleden keerde ze terug naar deze woning. "Ze zag er intussen natuurlijk helemaal anders uit. In de jaren zestig oogde het interieur uitgesproken modern, met veel design en keramiek van Perignem en Amphora, maar in de loop van de jaren werd het huis rustieker. Dus hebben we eerst alles wat er niet bij hoorde gestript en overal gezocht naar de spullen van vroeger. In de tuin vonden we zelfs een schitterende salontafel met tegels terug, pure vintage. Vervolgens hebben we beslist om het interieur weer in zijn sixtiesglorie te herstellen, weliswaar met een moderne toets." Hilke Boudens koos voor een persoonlijke invulling met nogal wat textiel. Ze heeft daar immers een sterke voorliefde voor en creëert er allerlei interieurelementen mee, zoals de lampjes in de zitkamer. "Zoals je merkt, koos ik bij de herstoffering ook voor een duidelijke lijn : de kleur zwart. Ik hou immers van sterke grafische accenten in een interieur", verklaart ze. Er zijn niet alleen zwarte wanden, maar ook tal van zwart geschilderde meubels. "Niet zelden antiek meubilair, erfstukken dus, die door hun zwarte huid voor een barok accent zorgen en ook een zekere strengheid en strakheid uitstralen." Ze vindt het boeiend om oud meubilair op die manier te hergebruiken en nieuw leven in te blazen. "Maar er is meer, zwart geeft mij ook rust. Velen zijn er bang voor, maar het is een tint die je interieur meteen een extra punch geeft en hier perfect past bij de algemene sixtieslijn van de architectuur, in combinatie met de kleuraccenten en de witte wanden." De zwart-witcontrasten zijn niet alleen een actuele designtrend, maar passen ook goed bij de talrijke mooie, kleurrijke schilderijen die vader Fernand Boudens in de jaren vijftig schilderde. "De landelijke uitstraling van deze woning heeft ook te maken heeft met onze fascinatie voor Zweden, meer bepaald Hälsingland", zegt Hilke. "We hebben daar al jaren een oude boerderij waar we heel regelmatig naartoe trekken." Haar man, de cellist Mark Lambrecht, promoveerde destijds als germanist op de Zweedse taal. "Ondertussen zijn we er goed ingeburgerd", legt ze uit, "en ondergingen we de invloed van de Scandinavische wooncultuur, waarin het interieur zo'n bijzondere rol speelt. Door de lange winters houden ze ginds van warme en kleurrijke interieurs. Ze inspireren me voor mijn eigen woonfilosofie, die ik graag happy living noem. Dat staat voor persoonlijk wonen op basis van eigen behoeften en mogelijkheden. Ik werk nu trouwens ook aan een lijn van handgemaakte woonaccessoires vervaardigd op basis van gerecupereerde en fairtradematerialen. Ook dat is een behoorlijk Zweedse manier van werken, want ginds leven ze erg ecologisch en dicht bij de natuur. Toen we de boerderij kochten, lieten de vorige bewoners daar trouwens alle meubels staan. En ondertussen pendelen die met ons mee ! Zo hebben we de fiftiesfauteuils uit onze zithoek onlangs uit de Zweedse boerderij meegebracht naar hier. Dat schept een extra band tussen onze twee ankerplekken." Info : boudens-styling.be Tekst Piet Swimberghe & Foto's Jan Verlinde