Als de poort van het voormalige koetshuis in hartje Antwerpen achter ons dichtgaat, staan we in een groene stadsoase. Gastvrouw Anati Rakocz heet ons welkom in de wondere wereld van Habaita. "Habaita is Hebreeuws voor thuiskomen", lacht ze. En dat is precies het gevoel dat ze haar grote en kleine gasten wil meegeven. Anati, die opgroeide in Philadelphia, New York en Tel Aviv, was tot voor kort marketingdirecteur bij modeontwerpers Ann Demeulemeester en Haider Ackermann. Tien jaar geleden leerde ze in België haar man kennen en ze is nooit meer weggegaan. "Na de geboorte van ons zoontje, nu vier, en ons dochtertje, nu anderhalf jaar oud, ging ik op zoek naar creatieve plekken voor kinderen. Maar ik vond niet veel. In een land waar het veel regent, zijn veilige en artistieke binnenplaatsen op één hand te tellen, de lawaaierige binnenspeeltuinen niet meegerekend."
...

Als de poort van het voormalige koetshuis in hartje Antwerpen achter ons dichtgaat, staan we in een groene stadsoase. Gastvrouw Anati Rakocz heet ons welkom in de wondere wereld van Habaita. "Habaita is Hebreeuws voor thuiskomen", lacht ze. En dat is precies het gevoel dat ze haar grote en kleine gasten wil meegeven. Anati, die opgroeide in Philadelphia, New York en Tel Aviv, was tot voor kort marketingdirecteur bij modeontwerpers Ann Demeulemeester en Haider Ackermann. Tien jaar geleden leerde ze in België haar man kennen en ze is nooit meer weggegaan. "Na de geboorte van ons zoontje, nu vier, en ons dochtertje, nu anderhalf jaar oud, ging ik op zoek naar creatieve plekken voor kinderen. Maar ik vond niet veel. In een land waar het veel regent, zijn veilige en artistieke binnenplaatsen op één hand te tellen, de lawaaierige binnenspeeltuinen niet meegerekend." Uit eten gaan met de kinderen bleek ook niet evident. Kindermenu's in restaurants beperken zich al te dikwijls tot pizza, pasta of frietjes. Toen Anati bij toeval op een groot leegstaand pand botste, was de beslissing snel genomen. Sinds kort geeft zij er 'gezonde kooklessen' aan kinderen vanaf drie jaar, al dan niet vergezeld van hun ouders. Haar kennis deed ze op door veel te lezen en vooral veel uit te proberen. Samen met de kinderen. Want gezond eten moet je leren. En hoe meer je het doet, hoe meer zin je erin krijgt. GESCHOKT DOOR OBESITAS Anati heeft net een cursus Child nutrition and healthy cooking aan de Stanford University in de VS achter de rug. De statistieken die ze daar onder ogen kreeg, maken haar bang. "Eén op de drie kinderen in Amerika lijdt aan obesitas. Als het zo verder gaat, zullen ouders binnenkort hun eigen kinderen overleven ! We moeten dringend onze eetgewoonten veranderen, willen we onze kinderen een mooie toekomst gunnen." In de Amerikaanse grootsteden rijzen de healthy cooking classes als paddenstoelen uit de grond en dat was ook Anati's inspiratiebron. "Natuurlijk kun je met een initiatie van drie uur je leven niet veranderen, maar ik wil in mijn workshops vooral bouwstenen aanreiken waarmee je thuis verder aan de slag kunt gaan. Dat kunnen kleine dingen zijn, zoals een minikruidentuintje op je balkon. Met wat daar groeit, kun je met de kinderen in een wip een gezonde maaltijdomelet maken." Op de website van Habaita geeft de kok ook alternatieven voor de eeuwige middagboterham met choco. Een potje guacamole met wortel en komkommer, crackers met tuinkers en een stuk kaas in de vorm van een konijntje, bijvoorbeeld. "Kinderen eten met hun ogen, veel meer dan volwassenen. Met eenvoudige cakevormpjes krijg je meteen een hele leuke presentatie. Dat is meegenomen." Op de site staan ook gezonde ontbijtideetjes en vegetarische recepten, zoals een groentefrittata met aardappel en prei of een regenboogsalade van rode biet en radijsjes. "We zijn het contact met ons voedsel stilletjes verloren", stelt Anati vast. "We weten niet meer welk vlees in onze lasagne zit of waar de vis die in ons bord ligt, gevangen werd. Idem voor groenten en fruit. Toch is dat belangrijk." Bij Anati komen alleen seizoengebonden producten op tafel. Onze gids troont me mee naar de wilde stadstuin, waar je je bijna op het platteland waant. Er groeien rode bieten, wortels, gele en groene courgettes, erwtjes, bosbessen en aardbeien. Verspreid staan kruiden zoals rozemarijn, tijm, koriander en basilicum. Tegen de stadsmuren groeien geleide peren- en appelbomen. En omdat de appels net plukrijp zijn, staat er vandaag appelcrumble op het menu. APPELCHIPS VAN SCHILLEN Anati blaast verzamelen in de tuin en zoontje Itamar komt als eerste aangelopen, met in zijn kielzog vijf vriendjes. Na een leerrijke babbel over soorten, kleuren en namen van appels, gaat het ook nog even over de schillen. Daarin zitten de meeste vitamines en die zullen straks gerecycleerd worden tot appelchips. Yuzuki van zes mag als eerste een appeltje plukken. Zij glundert. En even later stappen we met een mand vol appels via een indrukwekkende eikenhouten deur in de werkkeuken, die speciaal voor bezoekers werd ingericht in de vroegere portiersloge. Het is een grote lichte ruimte met een lange tafel, een robuust keukeneiland, rode keukenkastjes en een professioneel gasvuur van Wolf. Leuk detail is dat de loopvlakte achter het eiland wat verzonken ligt, zodat de kok ook tijdens de kooksessies oog in oog komt te staan met haar kleine pupillen. Als welkomsthapje krijgen de kinderen zelfgepofte popcorn, zonder suiker of zout en gepresenteerd in kleine houten hoorntjes die gretig aftrek vinden. De appels schillen en in partjes snijden lukt ook de kleinsten makkelijk, om het klokhuis uit te boren steken de grotere meisjes een handje toe. Daarna wordt het deeg gekneed : versgemalen havermoutmeel, amandel- en hazelnotenbloem, een klontje boter en een paar schepjes ruwe rietsuiker. Er komen geen eieren, witte suiker of witte bloem aan te pas. Het deeg wordt door de kinderen ijverig onderaan de bakvormen geschikt, daarop komt een laagje appelmoes, een laagje appelschijfjes en bovenaan een laagje verkruimeld deeg. YOGA EN MUZIEK Nu de crumble in de oven staat, is het tijd om wat te bewegen. Dat kan perfect met een geïmproviseerde yogasessie op het malse gras. Of kruiwagentje spelen, dat is ook lachen geblazen. En als onze dynamische gastvrouw vraagt wie muziek wil spelen, wordt er niet lang getwijfeld. We trekken naar de grote speelruimte met metershoge stalen ramen waar kelims klaarliggen voor het jonge volkje. Uit een houten kistje komen blokfluiten, triangels, tamboerijnen en een harmonica tevoorschijn. Muziek weerklinkt en er volgt een rondedans geïnspireerd op dierenstappen. Na het muziekintermezzo wordt er nog geschilderd en dan eindelijk -- apotheose -- wordt de appelcrumble uit de oven gehaald. Zelden zo'n leuk en gezond smulmoment meegemaakt ! TEKST EN FOTO'S KARLIJN NIJS"In mijn workshops wil ik bouwstenen aanreiken waarmee de kinderen thuis verder aan de slag kunnen"