Ik hoop maar dat het onderwerp van de film de mensen niet te veel afschrikt", vervolgt Solveig Anspach. "Dat ze denken: O God, een film over een zwangere vrouw met kanker, dat wil ik niet zien." Ik doe mijn best om niet al te schuldig te kijken, want dat was nu net wat er door mijn hoofd ging toen ik de synopsis las van Haut les coeurs! (Kop Op!): help, een ziekte-van-de-week film, het laatste waar een mens behoefte aan heeft op een genoeglijke avond uit. Maar de begingeneriek spreekt mijn vooroordeel al tegen: het eerste wat je ziet is de echografie van een springlevende foetus, met een kloppend hartje en alles erop en eraan. Een visueel interessant openingsbeeld met een duidelijke boodschap: deze film gaat over leven, over innerlijke kracht. De keuze van de hoofdactrice versterkt die boodschap alleen maar. De Franse Karin Viard speelde tot nu toe vooral in komedies en haar Emma is een levenslustige en grappige vrouw, de laatste van wie je zou verwachten dat ze kanker krijgt. Dat geldt al evenzeer voor Anspach zelf, een energieke jonge cineaste met een Amerikaanse vader en een IJslandse moeder, die in Parijs studeerde en er een solide reputatie opbouwde met een reeks opmerkelijke documentaires. Het enthousiasme waarmee ze over haar eerste fictiefilm praat, is aanstekelijk. Wat me meteen opvalt, is dat zij het voortdurend over Emma heeft, haar alter ego, terwijl de film in grote lijnen haar eigen ervaringen vertelt. Voor Anspach was het maken van Haut les coeurs! duidelijk een middel om haar dramatische ervaringen te verwerken; toch is het een verrassend onsentimentele prent geworden.
...