De culinaire snob

Ik ken een man die zo'n gastronoom is dat hij zich boven andere mensen voelt staan. Als hij een feestje geeft, staat hij drie dagen lang in de keuken. Hij reikt je een schotel aan met een blik van : 'parels voor de zwijnen'. Het zwijn ben ik, omdat ik niet het vocabulaire heb om te benoemen hoe bijzonder het is wat hij ons heeft voorgeschoteld. Al zijn gasten voelen zich door hem in verlegenheid gebracht. De dinertjes die hij geeft zijn nooit leuk, iedereen is bang van hem. Zijn vrouw is opgehouden met koken omdat ze niet meer tegen zijn commentaar kan. En ook zijn kinderen gaan gebukt onder de hoge eisen die hij stelt als het op eten aankomt. Het is een vreemde paradox, want hij heeft het altijd over genieten maar hij is nauwelijks in staat te genieten. De gastronoom en zijn gezin geraken sociaal geïsoleerd. Ik nam hem mee naar mijn lievelingsrestaurant in Antwerpen, maar hij vond op de kaart geen wijn waar hij goesting in had. "U mag voortaan uw eigen fles meenemen", hebben ze hem daar voorgesteld. Omdat ze geen zin hebben in zeurpieten. Ik neem hem nooit meer mee naar een restaurant en ik geef hem ook nooit meer een fles wijn want nooit is het goed. Hij kan niet eens doen alsof hij blij is, zo'n gastronoom is hij.
...