"It's a single function device, dad."
...

"It's a single function device, dad."In een van zijn Ted-Talks rakelde Ken Robinson een conversatie met zijn twintigjarige dochter op. Hij had zoals zovelen van zijn vrienden een horloge om de pols ; zij zoals zovelen van haar vrienden niet. Haar argumentatie : het is een apparaat dat maar één ding kan. "How lame is that ?" Robinson gebruikte het om zijn punt te illustreren. Wie opgegroeid is in een digitale cultuur, kijkt anders tegen de wereld aan. Maar vooral die drie woorden zijn bij mij blijven hangen. Single function device. Honderdvijftig jaar klokkenmakerij in één begrip geherinterpreteerd en in één weg afgedaan als het verleden. Robinson had ook een punt. In 2010 tenminste. Sindsdien heeft het polshorloge weer een aardige comeback gemaakt, en zeker onder Tedhipsters. Kijk in 2012 om je heen, en de zilveren en gouden Casio's, retro Timexen, felgekleurde Swatchen, old school Komono's en zwaarwichtige G-Shocks zijn weer terug. Ze worden zelfs netjes aan de linkerpols gedragen. Ter info : in batterijloze tijden droeg u het horloge links omdat u dan met uw betere rechterhand makkelijk het mechanisme kon opwinden. De jeugd van tegenwoordig : ze hebben nog respect voor tradities. De comeback van het horloge maakt me blij, precies omdat het zo onverwacht is. De teloorgang was logisch. Gsm's waren het nieuwe uurwerk ; een hele generatie had geen horloge meer aangehad sinds hun plechtige communie. Zowel de traditie als het nut ontbraken, en toch werden ze weer populair. Niet eens louter om hun retrogehalte, maar omdat het mooie objecten waren, die ook nog eens sneller en handiger het uur aangaven dan een gsm. Ik had me onze technologische toekomst altijd multifunctioneel voorgesteld. Frigo's met een ingebouwde televisie. Televisies die ook mp3-spelers waren. Mp3-spelers die als gsm konden dienen. Gsm's met rekenmachines. Alles leek naar een Zwitsers zakmes te evolueren. Eenenveertig functies in één apparaat, waarvan je er drie daadwerkelijk gebruikt. Maar het loopt zo'n vaart niet, getuige de straffe marketingverhalen van de laatste jaren. Moleskine populariseerde het notitieboekje. Monocle Magazine liet zien dat het radiotoestel weer toekomst heeft. Lomo en Polaroid herintroduceerden de éénknopsfotografie. Apparaten die stuk voor stuk hun nut verloren waren in een multifunctionele wereld, maar niet ophouden te bestaan. Apparaten die maar één ding doen, maar dat goed doen. Single function device : het was geen term over het verleden, maar eentje voor de toekomst. Het zijn wispelturige tijden voor trend- watchers, vermoed ik. Het is niet omdat een generatie een traditie niet meteen overneemt, dat ze ze niet achteraf kunnen ontdekken. Ik had het moeten weten. Het Zwitsers zakmes heeft de kurkentrekker ook nooit uit de markt kunnen duwen. Geert Zagers (28) observeert en rapporteert vanuit de twilightzone tussen X en Z. Geert Zagers