Naar verluidt schrijft de tijdgeest eenvoud voor. Dat is moeilijk te geloven voor wie af en toe door een winkelstraat slentert en daar met vaste regelmaat struikelt over trosjes carnavalesk uitgedoste fans van de Duitse boyband Tokyo Hotel. Maar het klopt wel. Wie niets heeft gemerkt, kan zich troosten met de gedachte dat eenvoud nu eenmaal eenvoudig is en dus meteen ook onopvallend. Zeven redenen waarom het in de mode tijd is voor simpel.
...

Naar verluidt schrijft de tijdgeest eenvoud voor. Dat is moeilijk te geloven voor wie af en toe door een winkelstraat slentert en daar met vaste regelmaat struikelt over trosjes carnavalesk uitgedoste fans van de Duitse boyband Tokyo Hotel. Maar het klopt wel. Wie niets heeft gemerkt, kan zich troosten met de gedachte dat eenvoud nu eenmaal eenvoudig is en dus meteen ook onopvallend. Zeven redenen waarom het in de mode tijd is voor simpel. 'Simpel' is simpelweg een modefenomeen. We hebben genoeg van de overdadige, door blingbling en luxeprostituees gedomineerde stijl van het voorbije decennium. En dat is normaal. Mode komt in golven. Alles komt terug. Zelfs beenverwarmers, zoals u zelf niet zo lang geleden heeft kunnen vaststellen. De laatste minimale golf, aangevoerd door Gucci, dateert van de late jaren negentig. Sinds de eeuwwisseling hebben de luxemerken de rekken in hun winkels gevuld met pronkerige chic. En die winkels zelf hebben ze de voorbije jaren op min of meer barokke wijze ingericht : de vlaggenschepen van Miu Miu lijken rechtstreeks van Versailles overgebracht en het hoofdkwartier van Viktor & Rolf in Milaan is een fantasmagorisch, op zijn kop gezet negentiende-eeuws boudoir. Plaats daartegenover de pas geopende nieuwe zaak van A.P.C. in rue Madame in Parijs : een en al door Japanse architectuur geïnspireerde soberheid. Of kijk naar de winkels van Dover Street Market in Londen of Tokio, opgetrokken uit resthout (met de hulp van kunstenaar Jan De Cock : arte povera met de nadruk op kunst). Opvallend : veel winkelstraatmerken zitten nog opgescheept met architectuur van de vorige minimale golf, ze zijn per abuis trendy. De mode heeft de voorbije jaren de rol van de popmuziek overgenomen. Monsterhits zijn eerder zeldzaam geworden (de laatste was wellicht Yeah, van Usher), tenzij in de textielindustrie, waar ze thans essentieel zijn. De skinny jeans is een hit, de Converse All Stars een evergreen. De rubberen klomp is deze zomer een megahit : de Vogeltjesdans (fwiet ! fwiet !) in de vorm van een schoen. It bags zijn vooral hit- bags. Eenvoudige kleren ? Ze dienen vooral om de hits beter te doen opvallen. Wat niet wil zeggen dat ze zelf geen hits kunnen zijn. Basics zijn, in veel gevallen, de greatest hits van de textielgeschiedenis. Denk Levis 501, denk Stan Smith (Adidassportschoenen naar de beroemde tennisser uit de jaren zestig) : producten waarmee we een bijna emotionele relatie hebben. Concentreren op basics, of zelfs op één enkele, goed gedefinieerde productcategorie kan voor een beginnend kledingmerk een manier zijn om stap voor stap te groeien. Voorbeelden zijn er à volonté. American Apparel, uit Los Angeles, heeft de wereld veroverd met goed geknipte, ethisch verantwoorde en betaalbare T-shirts in een dozijn of meer kleuren. Acne, aanvankelijk een grafisch bureau in Stockholm, begon enkele jaren geleden met een jeansmerk en ontpopte zich al na enkele zeer succesvolle seizoenen tot een volwaardig kledingmerk, met vooral basics. Het Franse label Indress werd in 2000 gelanceerd door de Nederlandse Wies Schulte en de Française Aude Buttazzoni met één enkel kledingstuk. De collectie werd elk seizoen iets groter, tot in 2005 een eerste volledige lijn van vijfentwintig stukken werd gepresenteerd. Zie ook, ten slotte, de lijfjes van Le fabuleux Marcel de Bruxelles.Wat mode is, wordt almaar meer bepaald door de grote winkelketens, in onze streken zijn dat vooral H&M en Zara. En die bedrijven lijken almaar meer naar kids te lonken. Waagt iemand van ouder dan twintig zich aan een outfit van Madonna (tenzij de dame zelf) ? Waar moeten modebewuste volwassenen met een beperkt budget naartoe ? H&M begon dit jaar een nieuwe, parallelle winkelketen : COS is gespecialiseerd in de eenvoudige, iets meer gesofisticeerde garderobe en streeft naar een balans tussen onberispelijke afwerking, modieuze stijlen en welbedachte basics. De kleuren van de debuutcollectie spreken voor zich : al Scandinavian neutrals, lodengroen, zwart en wit wat de klok slaat. De stukken zijn duurder dan in het moederhuis en de doelgroep is duidelijk ouder. De keten, die ook in België (Brussel) present is, lijkt een succes. Ook de ingehouden chic van luxemerken als Max Mara of Jil Sander is voor een ouder publiek bedoeld. Zie punt 5. Eenvoud is natuurlijk ook het summum van chic. Zie Max Mara of Hermès - tenminste toen de prêt-à-porterlijn van dat merk werd ontworpen door Martin Margiela (in handen van Jean-Paul Gaultier is die lijn veel minder ingehouden) -, Marni, en natuurlijk ook Jil Sander, dat door Raf Simons is heruitgevonden als een van de meest begerenswaardige merken in de luxesector. Eenvoud staat in de luxe voor elegantie en waardigheid. Het ziet er overigens naar uit dat de koopwaar in de hoogste regionen van de markt binnenkort geraffineerder wordt. Niets is immers zo vulgair als de masstige-trend van enkele jaren geleden. Echte luxe wordt in de toekomst gepersonaliseerd, moeilijk te vinden, ecorelevant (gemaakt van zuivere materialen, alles in milieuvriendelijke verpakkingen) en tijdloos (zoals een Birkintas of een Rolex die van generatie tot generatie wordt overgedragen). Het goede nieuws is dat fashionista's niet meer elk seizoen in een nieuwe handtas hoeven te investeren. En over enkele seizoenen wordt 'niets hebben' gegarandeerd het summum van chic. Dan betalen we met de glimlach fortuinen om eruit te zien zoals die ene keizer zonder kleren. Simpel past in een breder verhaal : het 'anders gaan leven'-verhaal. We willen simpel voedsel (lokaal geoogste groenten en fruit), een simpele lucht (minder uitlaatgassen), een simpele, ethisch verantwoorde kleerkast. Liefst lokaal gemaakt, maar op zijn minst zonder misbruik van zeehondjes en Chineesjes. Trendvoorspellers spreken van Nu-Austerity. Het fenomeen is bedoeld voor consumenten die niet alleen minder willen consumeren, maar van hun merken ook een sociaal, ethisch en milieuvriendelijk beleid verwachten. Volgens onderzoek van The Future Laboratory is bijvoorbeeld in het Verenigd Koninkrijk zo'n vijfde van de bevolking alterno-conservatief : een serieuze niche. Alles mag, zeggen de vrouwenbladen. En dus zijn we de weg kwijt. Simpel redt de consumenten uit het stijlenmoeras. Simpel helpt hen te focussen. Wie opteert voor simpel, vermijdt gegarandeerd stijlfouten. Door Jesse Brouns