Ik ben altijd een schakel in een groter geheel. Ook in eigen creaties zoek ik altijd een dialoog met alle betrokkenen. Een film als Anna Karenina of een nieuwe show van Cirque du Soleil is bevrijdend, omdat ik daar veeleer een nobele onbekende ben en niet alle verantwoordelijkheid draag. Zolang er maar een uitdaging inzit -- buiten de comfortzone voel ik me het best.
...

Ik ben altijd een schakel in een groter geheel. Ook in eigen creaties zoek ik altijd een dialoog met alle betrokkenen. Een film als Anna Karenina of een nieuwe show van Cirque du Soleil is bevrijdend, omdat ik daar veeleer een nobele onbekende ben en niet alle verantwoordelijkheid draag. Zolang er maar een uitdaging inzit -- buiten de comfortzone voel ik me het best. Vrijheid heeft altijd een prijs. Dat maakt de roman van Tolstoj en de innerlijke strijd van Anna Karenina ook zo universeel. Meer verlangen van het leven, en daardoor misschien alles verliezen : dat herkent iedereen. Ik heb zelf lang genoeg getwijfeld voor ik mijn eigen weg durfde uit te stippelen, los van wat mijn omgeving dacht. Een slachtofferrol lag me niet : niemand kon de knopen in mijn plaats doorhakken. Mijn vader geloofde niet in de kunsten. Dansen, dat zou nooit iets worden. Een deel van mij vreest nog altijd dat hij gelijk had. Ik heb zelden het gevoel dat ik iets bereikt heb, en ik hou rekening met alle opties: hope for the best, prepare for the worst. Ik pas zelden in de groep. Een blanke Antwerpenaar met Marokkaanse roots, een homo die de Koran bestudeerd heeft : dat blijft voor sommige mensen een moeilijke puzzel, terwijl ik hem nu wel opgelost heb. Onderaan artikels verschijnen af en toe nog zure opmerkingen. ?Tiens, een succesvolle migrant" of zoiets, terwijl ik hier geboren en getogen ben. Bekijk het maar, denk ik dan. Als de liefde niet wederzijds is, heb ik de neiging om te vertrekken. Ik strijd liever met daden dan woorden. Mijn werk vertelt hopelijk zinnige dingen over identiteit en diversiteit, maar ik vind alle vooroordelen even vermoeiend, of ze nu over allochtonen, artiesten of homo's gaan. Zelfs als Vlaamse choreograaf of Belg word je al gauw in een vakje gestopt. Aan dat hokjesdenken erger ik me enorm. Je opinies invriezen en je eraan vastklampen : dat lijkt me vreselijk arrogant. Tijd, ruimte en groepsdenken beïnvloeden altijd onze versie van de feiten. Als student vertaler-tolk keek ik enorm op naar Ludo Abicht, iemand die nooit bang is om zijn kijk op de waarheid bij te stellen. Zulke leermeesters zijn helaas dun gezaaid. Ik ben opgegroeid met Fame, Michael Jackson en Madonna. Als tiener danste ik in discotheken en het VTM-showballet. Die popcultuur en variétéwereld wil ik niet verloochenen : ze waren even belangrijk voor mijn artistieke ontwikkeling als mijn kennismaking met Pina Bausch. Net als mijn ouders, want mijn moeder leerde me Rubens waarderen in de kathedraal van Antwerpen, terwijl ik via mijn vader van Arabische kalligrafie ging houden. Ik ben een onverbeterlijke dromer. Veel met mijn fantasie en de toekomst bezig, en soms te weinig met het hier en nu. Dansen houdt me bij de les : dan sta ik in het moment, want je kunt een beweging nooit precies op dezelfde manier herhalen. Sidi Larbi Cherkaoui (36) won in 1995 een danswedstrijd voor amateurs en ging daarop in de leer bij Anne Teresa De Keersmaeker. Hij was choreograaf van Les Ballets C. de la B. en het Toneelhuis, tot hij in 2010 het dansgezelschap Eastman oprichtte. Naast een Britse National Dance Critics Award ontving hij dit jaar de Vlaamse Cultuurprijs voor Podiumkunsten. Hij verzorgde de choreografie van de film 'Anna Karenina', die deze week in de zalen verschijnt. Info : www.east-man.be DOOR WIM DENOLF & FOTO FILIP VAN ROE