Achter een crèmekleurige gevel met donkerblauwe ramen en deuren runnen Christine en haar man sinds vijf jaar een bed and breakfast die er een stuk origineler uitziet dan de gevel laat vermoeden. Het echtpaar heeft verscheidene jaren in Zwitserland en in Afrika doorgebracht, maar had al vroeg het oog laten vallen op twee huizen uit 1880 die ze aanvankelijk met een ander stel zouden betrekken. Toen dat plan niet doorging, dachten ze eraan de ruimte te gebruiken voor hun beroep : hij als dokter, zij als kinesitherapeute. Maar eerst moesten de handen...

Achter een crèmekleurige gevel met donkerblauwe ramen en deuren runnen Christine en haar man sinds vijf jaar een bed and breakfast die er een stuk origineler uitziet dan de gevel laat vermoeden. Het echtpaar heeft verscheidene jaren in Zwitserland en in Afrika doorgebracht, maar had al vroeg het oog laten vallen op twee huizen uit 1880 die ze aanvankelijk met een ander stel zouden betrekken. Toen dat plan niet doorging, dachten ze eraan de ruimte te gebruiken voor hun beroep : hij als dokter, zij als kinesitherapeute. Maar eerst moesten de handen uit de mouwen worden gestoken. "De straat in de villebasse bestond eertijds uit een verzameling van huizen met ateliers die diensten verleenden aan de villehaute", weet de gastheer. Achteraan bevond zich een immens atelier waar begrafenisondernemers werkten, vandaar het opschrift op de gevel : 'Chapelles Ardentes' (rouwkapellen). Het atelier werd deels afgebroken, waardoor de aanleg van een grote tuin mogelijk werd. Toen de kinderen volwassen waren, besloot het echtpaar één van de huizen voor gasten open te stellen. Gelijkvloers bevindt zich de studio, eigenlijk een volledig appartement van 75 vierkante meter met een keukentje, een eethoek en een slaapplaats voor vier. Maar deze ruimte, die het licht aan de straatzijde vangt, is helaas bezet. Onze kamer op de eerste verdieping heeft een eigen douche en wastafel, maar voor het toilet moet men de gang op, en daarvoor ligt er een kamerjas klaar. Een drama is dat niet, aangezien het door niemand anders wordt gebruikt. Het uitzicht van op de kamer is niet briljant, de inrichting dan weer aantrekkelijker, met enkele oude meubels, een ijskast en een klein televisietoestel. Aan een kleine tafel staan de borden klaar voor het ontbijt, dat op de kamer wordt genomen. Wat koel hoort te blijven, staat in de ijskast, de rest wordt 's morgens voor de deur neergezet. Al gebeurt het in het weekend, als de gasten en de gastfamilie tijd hebben, dat een brunch wordt georganiseerd in de familiale keuken of zelfs buiten op het terras, dat uitkijkt over de tuin en wat rest van het oude atelier. Dat zal straks worden ingericht als keramiekatelier voor de gastvrouw. Deze moeder van vier kinderen wil graag het familiaal toerisme aanmoedigen omdat ze uit eigen ervaring weet dat kinderen op logies al te vaak als een last worden ervaren. Het wat geheime Brussel in de buurt verkennen, met zijn binnenplaatsen en kleine parken, zoals het park Tenbosch en het Leopoldpark.La Chaussée telt een studio en een kamer die respectievelijk tegen 65 en 50 euro (single) en tegen 90 en 65 euro (voor twee) worden verhuurd. La Chaussée, Sint-Pieterssteenweg 41, 1040 Brussel, 02 640 88 45 en 0494 91 46 22, www. chausseesaintpierre.be. Door Pierre Darge / Foto's PPI