Met Italiaanse roots is het als met een katholieke opvoeding : je raakt er nooit meer van af. Pas op, dat heb ik van Italiaanse informanten, en hun stelligheid is aanstekelijk. Drop me in de winkelstraten van Milaan, de duistere stegen van Napels, of op de markten in Bari, en ik ben mezelf niet meer. Korte sokken verraden plots een wansmakelijk gebrek aan educazione, mijn armen gaan meepraten als ik me opwind - altijd eigenlijk -, en stoplichten verliezen hun nut. Italië leerde me drie tellen trager te stappen, uit het vuistje te eten zonder mijn vingers vuil te maken en te vloeken alsof mijn leven ervan afhangt. De kleverige ballads ...