De mannenmode trappelt ter plaatse. Dat heeft alles met economische onzekerheid te maken. Er wordt gewacht. Op beterschap, op duidelijkheid. De Amerikaanse markt, waar Europese mode stilaan onbetaalbaar is, wordt veel minder belangrijk, en ook Japan is niet meer het Eldorado van weleer. Japanse mannen en jongens zijn niet bang van mode, maar hun koopkracht verbleekt naast de nieuwe fortuinen van Rusland en het Midden-Oosten. Die mannen zijn geïnteresseerd in status en luxe, niet in vernieuwing. De nieuwe mannenmode is, in grote lijnen, duidelijk op hun maat gemaakt.
...

De mannenmode trappelt ter plaatse. Dat heeft alles met economische onzekerheid te maken. Er wordt gewacht. Op beterschap, op duidelijkheid. De Amerikaanse markt, waar Europese mode stilaan onbetaalbaar is, wordt veel minder belangrijk, en ook Japan is niet meer het Eldorado van weleer. Japanse mannen en jongens zijn niet bang van mode, maar hun koopkracht verbleekt naast de nieuwe fortuinen van Rusland en het Midden-Oosten. Die mannen zijn geïnteresseerd in status en luxe, niet in vernieuwing. De nieuwe mannenmode is, in grote lijnen, duidelijk op hun maat gemaakt. Op de catwalk van Versace zijn de superhelden van vorig seizoen door ontwerper Alexandre Plokhov vervangen door een veel gewoner type in een ontspannen, lichte garderobe. De collectie grijpt terug naar de hoogdagen van Versace, maar dan gestript van de kitsch die het merk graag tentoonspreidde (denk aan de vergulde medusahoofden). De materialen zijn overwegend glanzend (er is nogal wat parachutestof, zoals overal in Milaan). Lichtgrijs en pastelblauw domineren het palet. De ruitjes en krijtstrepen op een aantal pakken desintegreren onderweg, en enkele stukken zijn versierd met een wolkje sigarettenrook. Roberto Cavalli, die zijn reputatie heeft gebouwd op overdaad, verrast met bizarre, ingewikkelde maar uiteindelijk mooie jasjes en een gamma van pantalons (van skinny met zonsondergangprints, tot wijd in effen inktblauw). Dolce & Gabbana introduceren de seizoenshit : de hybride van pak en pyjama, met een foulard in de plaats van een stropdas. De pyjama's zijn licht en glanzend, gestreept of met bolletjes, en worden soms gedragen met een veredelde joggingbroek. Voor hun tweede lijn, D&G, blijft het duo trouw aan zijde. De collectie heeft een nautisch motief : strepen, ankertjes, rode vlaggetjes en touw, gedipt in marineblauw en wit. De jassen hebben vaak contrastrerende revers (een trend in de zomer van 2009) of pip ing (een restant van de preppy mode van het moment). Op de catwalk van Gucci neemt Frida Giannini haar mannen naar het strand. De playboys en vrijgezellen uit het tijdperk van Tom Ford zijn vervangen door een al even louche type : een verwende, al te opzichtige rich kid. Dirk Bikkembergs zal wellicht nooit genoeg krijgen van machismo. Zijn kampioenen dragen overwegend jersey. Bikkembergs maakt er pakken van, hemden, jeansbroeken en zelfs schoenen. Het is geen bijzonder nieuw idee. De Amerikaanse Norma Kamali had in de vroege jaren tachtig al succes met een soortgelijke collectie, voor dames weliswaar. Bikkembergs' pakken zijn vloeiend en viriel : een echte man draagt ze zonder vrees voor het ridicule. Een purperen satijnen joggingbroek, of een fluo zwembroekje, zijn al iets opzichtiger. Het duo Les Hommes, met Bikkembergs het enige Belgische merk op de Milanese kalender, vaart koers naar het Verre Oosten. De catwalk is een zwartgelakt bamboewoud, de muziek mengt folkloristische fluit met tromgeroffel. De collectie is tegelijk geïnspireerd door Japanse samoerai en de ongure vechters uit de filmografie van Quentin Tarantino. Veel zwart, hier en daar een toets gekleurd lamé, of een met metalen knopen bezet gilet. Buiten categorie : Giorgio Armani, geïnspireerd door het Oosten, met traditionele jasjes (soms in prince-de-galles, soms met krijtstreep) over lichtgewicht broeken in shantoengzijde. Met de nevenlijn Emporio Armani brengt hij een expliciete hommage aan Coco Chanel. De passage, een reeks bevallige jasjes in tailleurstof, zit geprangd tussen een excentrieke stoet cyberkrijgers in wel erg korte glacé broekjes en een parade kitesurfers in neopreen. Armani heeft alle trends van het seizoen : pyjamastreepjes, contrasterende revers, nogal wat satijn, en broeken in parachutestof. Iedereen tevreden. Burberry gaat op Britse trip. De erfenis van filmregisseur Derek Jarman inspireerde het kleurenpalet van Christopher Bailey. Zijn legendarische tuin in de schaduw van een kerncentrale in Dungeness, Kent, leverde moddertinten van grijs tot beige, tinten groen, en gradaties blauw voor de kiezels, de lucht en de Noordzee. Bailey brengt lichte jassen en regenmantels, in flinterdunne stoffen. Hij combineert ze met lange, comfortabele cardigans, vederlichte pullovers en hemden met broderie anglaise of in bedrukt zijde. Alles gedragen in lichte laagjes, over een T-shirt met diep decolleté. Bij de Franse luxehuizen, waar de mannencollecties vaak een verliespost zijn, valt weinig te beleven. Realisme is aan de orde. Hoewel : in Parijs onthult Givenchy de eerste mannencollectie van ontwerper Riccardo Tisci, begeleid door een loodzware versie van Nothing Else Matters van Metallica. De kleren zijn al evenmin subtiel, maar ze passen wel in het stijlvocabularium dat Tisci de voorbije seizoenen ontwikkelde voor de damescollecties van Givenchy. Ons oog valt op gitzwarte lederhosen over dito leggings, een short in vleeskleurig kant, een boyscouthemdje. Bij Louis Vuitton presenteert ontwerper Paul Helbers een collectie met eenvoudige, functionele basisstukken in gedempte pastels, met relatief weinig accessoires. De Belg Jean Paul Knott tekent voor het enigszins ingedommelde Franse huis Cerruti een elegante, min of meer tijdloze garderobe met een Franse slag, in beige en zwart, met ThisCharming Man van The Smiths op de soundtrack. Ook Hermès staat buiten de tijd. Maar ontwerpster Véronique Ninachian voert wel een verjongingsoperatie door voor het merk, dat in het mannendepartement wellicht een groot gedeelte van zijn zakencijfer genereert met stropdassen. Die zijn er dit keer nauwelijks bij. We noteren hier wel de verleidelijkste korte broekjes van het seizoen. De tweede catwalkshow van Kris Van Assche voor Dior, tussen de bomen van de Jardin de l'Observatoire, is overtuigender dan zijn debuut. De muziek van het duo Justice brengt meteen vaart in de show. Van Assche lijkt opnieuw aan te knopen met de stijl van zijn voorganger Hedi Slimane. De kleren zijn jongensachtiger, minder pretentieus. Opvallend : een handvol Byzantijnse gouden broeken belegd met grote edelstenen. Ze zijn kitscherig, maar tegelijk ook efficiënt, met een zeker pop-appeal. Dat geldt ook voor de accessoires : een futuristische zonnebril, een reeks tasjes in de vorm van een onregelmatig trapezium. Voor zijn eigen lijn lijkt Kris Van Assche terug te grijpen naar de zwoele, Latijnse sfeer die aan de basis lag van zijn eerste twee collecties voor Dior. De doodgewone, gemakkelijk draagbare plunjes van zijn vorige collectie zijn vervangen door losse witte pakken (het liefst met korte broek), enkele gekreukte pakken en hemden met bloemenprint. Net als bij Dior is er goed nagedacht over accessoires. Lucas Ossendrijver, de Nederlander aan het hoofd van het herendepartement van Lanvin, is nu zowat de invloedrijkste ontwerper : dé stijlkenmerken van zomer 2009 (pyjamabroeken, parachutestof, een lichte, lossere elegantie) zijn de voorbije seizoenen door hem gelanceerd. De jongens van Lanvin hebben iets nos-talgisch, maar zijn tegelijk helemaal van nu. Het zijn dandy's in tenues die misschien verwijfd lijken, maar dat niet echt zijn : hemden met pofmouwtjes, slappe strikjes, halfdoorzichtige blouses, soepele ongevoerde pakken, glans en glitter. Ons favoriete stuk : een shirt met een brede boord van kralen. Ann Demeulemeester showt buiten, op de romantische binnenplaats van een universiteitsgebouw. Haar collectie is geïnspireerd door Herman Hesses utopische Kralen-spel. De show begint met gevoelig gotisch, laagjes, lintjes en allerhande interpretaties van het veston. Overwegend zwart, soms ook beige, in stippen en strepen. De show wordt afgesloten met een groepje zeventigers en tachtigers. Hun tenues zijn veel lichter, in gradaties van beige. Demeulemeester deelt, zoals gezegd, een zekere melancholie met Ossendrijver. Terwijl de kleren van de Nederlander op de maat van nu zijn gemaakt, lijkt haar collectie zwaar en zelfs ietwat oubollig. Damir Doma, de jonge in Antwerpen gevestigde ontwerper, heeft de enorme, vierkante tuin van de Roemeense ambassade in bruikleen. Zijn vloeiende laagjessilhouetten, in wit of zwart, zijn vaak verbluffend, maar niet altijd evident. Véronique Branquinho transformeert haar catwalk tot een road to nowhere (middenberm inbegrepen). De collectie is jongensachtig, maar toch chic : interpretaties van klassiekers. Een gestreept shirt met boothals, een vloeiend leren hemd, een windjekker in nylon die tot net boven de knieën reikt. Ook Dries Van Noten speelt met auto's. Onder het dak van een oude markthal verzamelde hij tientallen witte exemplaren, van een Dafje tot een Rolls-Royce cabriolet. Van Noten is, met Lucas Ossendrijver, uitvinder van de pyjamalook die dit seizoen zo populair blijkt. Hij showt pakken in prints die van stropdassen lijken te zijn geleend, een iets meer formele versie van het pyjamapak. Beeldig, zoals gewoonlijk. Door Jesse Brouns I Foto's Etienne Tordoir