Posters van knappe zangers of acteurs hebben nooit mijn tienerkamer gesierd. Mijn ouders vonden gedweep met sterren een redelijk belachelijke activiteit. Toegegeven, ze hebben mij wel niet helemaal kunnen behoeden voor gênante situaties. Toen ik al op kot zat, is de dwepende puber in mij heel even, echt heel even, naar boven gekomen. Na een optreden moest en zou ik op de foto gaan met die Vlaamse zanger. Nu ik er twintig jaar later aan terugdenk, schaam ik mij nog een beetje. Op de foto sta ik onnozel te blinken met een smile van oor tot oor. Een paar onverlaten van vrienden helpen mij daar nog graag aan...

Posters van knappe zangers of acteurs hebben nooit mijn tienerkamer gesierd. Mijn ouders vonden gedweep met sterren een redelijk belachelijke activiteit. Toegegeven, ze hebben mij wel niet helemaal kunnen behoeden voor gênante situaties. Toen ik al op kot zat, is de dwepende puber in mij heel even, echt heel even, naar boven gekomen. Na een optreden moest en zou ik op de foto gaan met die Vlaamse zanger. Nu ik er twintig jaar later aan terugdenk, schaam ik mij nog een beetje. Op de foto sta ik onnozel te blinken met een smile van oor tot oor. Een paar onverlaten van vrienden helpen mij daar nog graag aan herinneren. Gelukkig heb ik als tegenwicht een vriendin die een totaal complexloze relatie onderhoudt met sterren. Het begon heel lang geleden met posters van David Cassidy en onlangs verbaasde ze mij met de melding dat ze om middernacht klaar zat aan de computer om tickets voor een Parijs concert van Roger Hodgson te bestellen. Het lukte niet meteen en dus had ze het management gemaild. Die hadden haar vriendelijk geholpen en voilà, ze had zitjes op de vierde rij. "Verder wil ik niet gaan zitten", besloot ze haar verhaal op een toon alsof het een dienstmededeling betrof. Nogal een demarche vond ik, zeker voor iemand die niet inziet waarom je zou e-mailen als je kunt bellen, die haar gsm in het weekend in een hoekje keilt en Facebook een te vermijden inbreuk op haar privacy vindt. Maar kijk, voor de ex-Supertrampzanger gaat ze 's nachts onbevreesd het wereldwijde web op. Omdat we het dan toch over mannen hebben - ja, dat doen vrouwen nu eenmaal graag - vertel ik over dit mannennummer. "Toch wel opmerkelijk hoe Bent Van Looy aan het begrip ideale schoonzoon een nieuwe dimensie heeft gegeven", begin ik mijn betoog. "Een ideale schoonzoon was iemand met een vaste job en een mooi grijs pak, maar Van Looy is een artiest en heeft een compleet eigenzinnige garderobe. En toch heeft hij heel Vlaanderen ingepakt." We zitten in de auto en de voorzichtige chauffeur die de vriendin in kwestie is, ontpopt zich als een waar gevaar op de weg. Haar ogen volgen niet langer het verkeer, maar proberen mij neer te kogelen. "Schoonzoon ? Hoe oud denk je dat ik mij voel ? Ik zie Bent Van Looy helemaal niet als schoonzoon. My god, hij mag mij altijd bellen. Hij is gewoon geweldig. Intelligent en flegmatiek. Ik heb geen Slimste mens met hem gemist. En die man van DeStandaard zou dan zeker bij mijn leeftijd moeten passen ? No, thanks." Dat ik veilig thuis raak, mag een wonder heten. Het gaat nog over de cover en over het interview dat onze moderedacteur Elke Lahousse met Bent Van Looy had. "Je bent hem niet eens zelf gaan interviewen ?" Een tegenligger wordt nog net ontweken. "Hoe stom is dat !" "Hoezo stom ? Het is een mooi en boeiend gesprek geworden." Alweer volgt een dienstmededeling. "Ik zal het jou kwalijk blijven nemen. Ik zou namelijk meegegaan zijn." trui.moerkerke@knack.be - Trui Moerkerke"My god, hij mag mij altijd bellen. Hij is gewoon geweldig. Intelligent en flegmatiek. Ik heb geen Slimste mens met Bent gemist."