Wordt de alleseter een bedreigde diersoort, vraagt Linda Asselbergs zich af (pagina 57). En inderdaad, ik voel me erg gelukkig, maar soms ook eenzaam en ook wel een beetje onmodieus, omdat ik een geboren omnivoor ben. Ik kan zonder pardon nootjes, kaas, gluten en allerlei andere gedemoniseerde voedingsgroepen naar binnen werken. Ik verteer alles zonder moeite, krijg er geen vreemde huiduitslag van en zeker geen maagpijn. Geen last van voedselintoleranties, wie kan dat zeggen ?
...

Wordt de alleseter een bedreigde diersoort, vraagt Linda Asselbergs zich af (pagina 57). En inderdaad, ik voel me erg gelukkig, maar soms ook eenzaam en ook wel een beetje onmodieus, omdat ik een geboren omnivoor ben. Ik kan zonder pardon nootjes, kaas, gluten en allerlei andere gedemoniseerde voedingsgroepen naar binnen werken. Ik verteer alles zonder moeite, krijg er geen vreemde huiduitslag van en zeker geen maagpijn. Geen last van voedselintoleranties, wie kan dat zeggen ? Als onverfijnd eter ben ik al evenmin grote fan van wonderfoods. Ik doe nog steeds een klontje suiker in mijn koffie. Cafeïne ! Suiker ! Soms heb ik zelfs zin in frieten. Gefrituurde koolhydraten ! Met zout. En mayonaise. Ik heb geen tofoe in huis, heb 's ochtends geen tijd voor havermout en ben nog altijd niet overtuigd van de voordelen van tarwegras-shots. Als ik dat hardop zeg, word ik in sommige kringen wat achterdochtig bekeken. Alsof elk moment de voedselpolitie kan binnenvallen, en dan wordt er maar één iemand gearresteerd : ik. Voor overdreven inname van koolhydraten en vetten. In mijn voordeel moet ik bekennen dat ik gojibessen echt erg lekker vind en niet genoeg krijg van adukibonen. Maar de hele voedselhype en bijbehorende druk worden me soms wat te veel. Alsof alles wat we ooit hebben gegeten plots allemaal slecht en ongezond is. En ik heb zo'n medelijden met kinderen die niet meer gewoon kunnen uitkijken naar gummibeertjes of zuurtjes. Bietenbrownies of bessenyoghurt zullen allicht gezonder zijn, maar toch. De Nederlandse programmamaker Tim den Besten lanceerde in een column voor de VPRO het woord 'quinoakutten' en dat ging meteen viraal. "Quinoakutten zijn mensen (het kunnen ook mannen zijn) die bij voorkeur in het openbaar luidruchtig over superfoods praten. Het zijn dezelfde mensen die foto's van hun komkommerwater online delen met de wereld, het liefst voorzien van de hashtag #healthy." "Rot op met je chiazaad", zet het Nederlandse blad Linda op de cover. En Linda zelf begint meteen met een ontboezeming. "Ik heb gisteren lasagne gemaakt en met mijn gezin de hele schotel leeggegeten. En erger nog : vanillevla toe." Ze voelt zich er erg schuldig over - rood vlees, boter, grote vellen koolhydraten, kaas ; hoe kun je je gezin zo'n ouderwetse bak ellende voeren ? - en wil het de volgende dag goedmaken. "Morgen krijgen ze een speltsandwich met zelfgemaakte hummus en een bakje quinoa met peterselie mee naar school." Het is mooi dat de wereld voor ons opengaat en dat we voedsel kunnen eten waarvan we enkele jaren geleden het bestaan nog niet wisten. Het is super dat we ons bewust worden van de kracht van gezond eten. En als de weg naar een lang en gelukkig leven geplaveid is met zaden en pitten, so be it. Maar graag wat meer tolerantie. Den Besten noemt het vrijheid van etensuiting. "Iedereen mag eten wat hij wil en je mag er ook voor uitkomen. Maar je ziet nu eenmaal nooit een frikandel op instagram." lene.kemps@knack.be Lene KempsAlsof elk moment de voedselpolitie kan binnenvallen, en dan wordt er maar één iemand gearresteerd : ik