De lift brengt ons naar de twaalfde etage, waar we opgewacht worden door een sportieve Amerikaanse jongeman. Hij stelt zich voor als de butler. Omdat hij er op zijn tennisschoenen niet echt uitziet als een butler, geloven we hem aanvankelijk niet. Pas als hij ons de kastdeur toont waarachter zijn kleine kamertje verborgen ligt, weten we met zekerheid dat hij niet de eigenaar van dit indrukwekkende penthouse is, maar de man die het Jonathan Leitersdorf naar de zin moet maken.

Deze loft op de twaalfde verdieping van een oud gebouw op Broadway is door de bewoner en architect Jonathan Leitersdorf in een grandioze stijl ingericht. Je wandelt er van een Franse keuken naar de soeks, of langs een Indiase poort naar een luxueuze marmeren badkamer, verlicht door grote kaarsen en exotisch geurig. De 36-jarige Leitersdorf vangt in zijn eigen woning de hele wereld. Hij werd in Israël geboren, studeerde architectuur in Londen en management in New York, waar hij ook zijn architectenkantoor uitbouwde.

De grote zitkamer waar je binnenkomt, met de drie meter hoge ramen, de open haard, de biljarttafel en de fin-de-sièclebar uit Parijs, draagt bij tot de klassieke en erg mannelijke stijl van dit huis. Maar er is meer te zien, veel meer. Leitersdorf was van plan twee huizen te maken: één warm en klassiek voor de winter, één open en hedendaags voor de zomer, vandaar dat zijn woonst twee verdiepingen telt.

Terwijl we de kamers bewonderen, komt ons een heerlijke geur tegemoet, en de butler trakteert ons op zijn versgebakken chocolate chip cookies. Ondertussen vertelt hij honderduit over het fantastische leven van zijn master. Vanavond komt Barbara Streisand op bezoek en onlangs was Madonna te gast. Overmorgen gaat hier een of andere trouwplechtigheid door, en maandag volgt er dan weer een fotosessie met een megamodel. En zo gaat het door, want Leitersdorf krijgt dagelijks aanvragen van mensen die zijn huis willen huren. Hetzij voor exclusieve feestjes, hetzij voor een fotoreeks. Vandaar dat de architect zijn penthouse zo heeft opgebouwd dat je van de publieke leefkamer naar steeds privatere kamers wandelt, om achter de keuken - langs de logeerkamer en door het bureau - de slaapkamer te bereiken. In tegenstelling tot de rijkelijke kasteelsfeer van de zitkamer, heeft de slaapkamer iets jeugdigs en bohémienachtigs. De indrukwekkende collectie kleren van de bewoner hangt in oude Britse etalagekasten. Het bed lijkt niet meer dan een matras met een oude sprei erover, en in de hele kamer staan jeugdsouvenirs. Indrukwekkend is de deur van de marmeren badkamer. De vierhonderd jaar oude deurpost is afkomstig uit India. Een taxirit van zes uur vanuit Delhi bracht Leitersdorf bij een handelaar die een volledige stad had opgekocht, die wellicht met het einde van de opiumhandel in verval was geraakt. De meeste meubelstukken en accessoires haalde Leitersdorf in verre oorden, waardoor zijn huis iets internationaals heeft.

Langs de brede houten trap komen we bij de tuin. Witte stenen in het gras leiden de weg naar een grote moderne ruimte. Hoge witte wanden, grijs polybeton, hightechverlichting en op het einde van de ruimte een dubbele trap naar de zijkamers. Deze centrale kamer is voor de gelegenheid voorzien van reuzengrote Marokkaanse kussens. Andere dagen kan het een plek zijn om te dansen, of zelfs om een colloquium bij te wonen. Op deze verdieping bevindt zich eveneens een keuken, bad-, werk- en slaapkamer. Alle kamers, maar vooral de Marokkaanse, ogen klein in vergelijking met de gigantische middenruimte. Vanuit de zijkamers heb je een prachtig uitzicht over de stad en over de typische houten waterreservoirs die op elk flatgebouw staan.

Op de bovenste verdieping koos Leitersdorf voor een lichtblauwe kamer die uitgeeft op een klassieke badkamer, waarachter het azuurblauwe zwembad de skyline weerkaatst. De overgang van binnen naar buiten is schitterend, en met je voeten in het water krijg je nooit genoeg van deze plek. Op een zomerse dag is het moeilijk te geloven dat je op Broadway staat.

Als we na onze wandeling door de loft het fotomateriaal uitpakken, vult het huis zich met mensen. Tegen het einde van de dag hebben we er minstens twintig verschillende gezichten gezien en vijf verschillende rassen, mannen in werkplunje en dames in Prada. Wat ze hier deden, was onduidelijk maar als Leitersdorf ons enkele dagen telefonisch vertelt wat hij met zijn architectuur wil bereiken, dan blijkt zijn eigen huis daar ook een voortvloeisel van te zijn.

In Harlem verbouwde hij een voormalig ziekenhuis tot een seniorengemeenschap. In Manhattan maakte hij van een oud kantoorgebouw een luxueus en hypermodern complex voor jonge mensen. En in zijn eigen woning houdt hij open house. Iedereen is er welkom, vrienden maar ook vreemden, zolang die de juiste prijs ervoor betalen, inclusief de diensten van de butler.

Hilde Bouchez / Foto's Verne