Dit classicistische herenhuis in Louis XV-stijl werd na een grondige renovatie volledig ingericht met meubels, verlichting en accessoires van Hollandse ontwerpers. Je treft er design van de firma MOOOI, ontwerpen van Maarten Baas, Roderick Vos, Edward van Vliet, Jurgen Bey en Marcel Wanders.
...

Dit classicistische herenhuis in Louis XV-stijl werd na een grondige renovatie volledig ingericht met meubels, verlichting en accessoires van Hollandse ontwerpers. Je treft er design van de firma MOOOI, ontwerpen van Maarten Baas, Roderick Vos, Edward van Vliet, Jurgen Bey en Marcel Wanders. Het monumentale huis stamt uit 1769 toen Pierre Delcambe, griffier van het vorstelijke leenhof van Tielt, dit huis voor eigen gebruik liet bouwen. Hij was vrederechter tijdens de Franse Republiek en onder het Eerste Keizerrijk voorzitter van het kanton Tielt. In die functie was hij in 1804 in de Notre-Dame in Parijs aanwezig bij de kroning van Napoleon. Delcambe was een rijk en invloedrijk man en genoot internationale faam. Na zijn overlijden ging het huis over op zijn dochter Eugénie-Sophie waarna het vele jaren in de familie Ysenbrant-Delcambe bleef, tot het begin vorige eeuw in handen van een 'vreemde' familie terechtkwam. De sterke invloed van Pierre Delcambe is nog steeds, bijna drie eeuwen later, in het hele huis merkbaar. Alle architectonische details en originele interieurelementen zijn nog aanwezig. Alle vorige bewoners lieten het pand zoals ze het aantroffen, zonder grote bouwkundige ingrepen. De huidige eigenaars zagen het dan ook als een taak om het huis in ere te herstellen. Omdat ze de rijke historie en de ziel ervan wilden eerbiedigen, behielden ze het bestaande klassieke interieur. "Wij zien ons eerder als 'passanten' die het huis tijdelijk mogen behoeden", zegt de bewoonster. "Alles wat we hier doen gebeurt met respect voor het verleden en de vorige bewoners. Precies omdat het huis een 'ziel' heeft, straalt het een onbeschrijfelijke rust uit. Al vele jaren kwamen we op weg naar ons kantoor steeds door deze straat, maar het pand was ons nooit echt opgevallen. Op zoek naar een nieuwe woning maakten we later op het internet een virtuele toer door het interieur en we waren meteen verkocht. Toen mijn man en ik en onze twee zoons het huis bezochten, groeide dat respect nog. Zelf komen we niet uit de streek, maar via via hebben we inmiddels vele verhalen gehoord over deze locatie. De rijke voorgeschiedenis is heel bepalend geweest voor ons nieuwe interieur." In tegenstelling tot het woonhuis is het kantoor van de eigenaars, die bedrijvig zijn in de textielbranche, minimalistisch ingericht met voornamelijk grijs beton, staal en helder glas. Hun werkgebied moest een toonbeeld zijn van vooruitstrevendheid : functioneel én creatief. In de voornamelijk witte, neutrale werkomgeving draait alles om 'textiel' en bepalen, collectie na collectie, trends en prognoses de inrichting. De heer des huizes verduidelijkt : "We wilden een scheiding in de sfeer tussen wonen en werken. In het kantoor zijn we creatief bezig, laten we verschillende invloeden op ons inwerken. Dat is belangrijk voor onze modieuze collectie. Thuis willen we ons distantiëren van het hectische werkritme en tot rust komen. Hier staat de familie centraal, het leven, het zoeken naar puurheid. Dat is voor ons rijkdom." Het renovatieproces werd vakkundig begeleid door interieurarchitect Francis Billiet/BVDL architects. Iedere ruimte had perfecte verhoudingen, het principe van de gulden snede was duidelijk toegepast. Veel van het lijstwerk, lambriseringen en houtsnijwerk was nog helemaal intact, evenals de paneeldeuren, gedecoreerde plafonds, de marmeren schouwen, de houten trap en het eiken gebinte. De bewoners volgden het advies van de architect om de rijkdom aan stijlen te bewaren en uit te puren. Dat maakte het niet evident om modern comfort te integreren. Daarom werd besloten om alle maatwerkkasten, badkamer, keukenelementen los van de muren te plaatsen, zodat de wanden en plafonds gevrijwaard bleven. "Eigenlijk dicteerde het huis zelf wat het moest worden. Kleuren, materialen en texturen liggen in het verlengde van de historische elementen." In de zomerkamer bijvoorbeeld, de verbinding tussen de eetruimte en de living, ligt een kleurrijke mozaïekvloer die volledig gerestaureerd werd. De vloer is een overblijfsel van een inmiddels afgebroken serre-uitbouw die een van de vorige bewoners begin vorige eeuw, na een reis in Marokko, liet maken. De dieprode kleur van de wanden is op het rood uit het mozaïek gebaseerd. Een kleur die ook terugkeert in de marmeren schouw in de woonkamer. De ruime living met uitzicht op de tuin heeft een prachtige negentiende-eeuwse eiken lambrisering die door een bijzondere kleurmengeling beter geïntegreerd werd in de ruimte. Het plafond werd opnieuw in zijn zachte krijtkleur herschilderd. De wanden zelf kregen een groengrijze tint die perfect aansluit op de groene omgeving buiten. "Sinds de verbouwing ervaar je het interieur als een totale harmonie", besluit de vrouw des huizes. "Het mooist komt het huis tot zijn recht wanneer alle deuren openstaan. Dan spreekt de schoonheid voor zich. En als we het ooit zouden verlaten - wat ik betwijfel want we brengen zelfs onze zomervakanties hier door - laten we geen spoor achter. Alles staat los, zodat we op onze beurt het huis als een soort 'lege doos' kunnen nalaten, aan de volgende bewoners." Tekst Marc Heldens I Foto's Verne