Net zoals het in het oog van de cycloon weer rustig is, zo valt ook de drukte in het hart van Parijs geweldig mee. Het Île Saint-Louis is het kleine broertje van het Île de la Cité. We kuieren al jaren rond op het kleinste eilandje en hebben er wat delicatessenzaken, enkele restaurants en een handvol winkels wortel weten schieten, maar de sfeer is niet veranderd. Er is maar één centrale straat, en op het nummer 54 ontdekte een wakkere architect en estheet in 1987 een pakhuis dat er behoorlijk vervallen bijlag. Weinigen wisten dat zich ...

Net zoals het in het oog van de cycloon weer rustig is, zo valt ook de drukte in het hart van Parijs geweldig mee. Het Île Saint-Louis is het kleine broertje van het Île de la Cité. We kuieren al jaren rond op het kleinste eilandje en hebben er wat delicatessenzaken, enkele restaurants en een handvol winkels wortel weten schieten, maar de sfeer is niet veranderd. Er is maar één centrale straat, en op het nummer 54 ontdekte een wakkere architect en estheet in 1987 een pakhuis dat er behoorlijk vervallen bijlag. Weinigen wisten dat zich achter het koetshuis een historische plek bevond : een overdekte zeventiende-eeuwse speelruimte van de adel voor de jeudepaume, een kaatsspel en volgens sommigen de voorloper van het moderne tennis. De architect zag meteen de mogelijkheden, brak de centrale ruimte open tot tegen het dak en begon met de restauratie. In het midden plantte hij een glazen liftkoker en bouwde tegen de muren zo'n dertig kamers voor zijn Hôtel du Jeu de Paume. Vervolgens sleepte hij een schat aan oude meubels en antiek naar de plek, zocht stoffen van Pierre Frey bijeen en meubileerde het geheel. Waarbij hij alleen de slogan less is more uit het oog verloor. De benedenverdieping is in drie stukken opgedeeld : vooraan zijn er twee zitruimtes met kranten en tijdschriften, eenmaal voorbij de lift ontdekt de bezoeker nog een ontbijtruimte die tot de nok reikt en zo het prachtige gebinte laat zien. De drukke aankleding van de twee zitruimtes en het ontbijtgedeelte is gelukkig afwezig op de kamer. Die is aan de kleine kant, maar dat zijn we gewoon in Parijs. We treffen er een stijlvolle soberheid, een kleine badkamer met ligbad en douche, een apart toilet en een flatscreentelevisie. Omdat in het hotel achttien euro per persoon voor het ontbijt gevraagd wordt, slaan we dat gemakshalve over, lopen de centrale straat uit en installeren ons op de kade bij Le Flore en l'Île. Daar kijken we uit op de zonovergoten achterzijde van de Notre-Dame, luisteren naar de gesprekken van andere gasten, lezen de krant en genieten voor de helft van de prijs van een fruitsap, twee croissants en een stevige koffie. Wat kan een mens nog meer verlangen ?Een wandeling naar de Notre-Dame, gevolgd door een bezoekje aan de Shakespeare and co. Om dan via de Rue de Buci naar het kerkje van Saint-Germain-des-Prés te lopen en bij Café Flore op het terras neer te strijken. Tegen het middaguur steekt men de boulevard over om de lunch te gebruiken bij de Brasserie Lipp.Hôtel du Jeu de Paume telt dertig kamers die vanaf 230 euro verhuurd worden. Het ontbijt kost 18 euro per persoon. Hôtel du Jeu de Paume, 54 Rue Saint-Louis-en-L'Ile, F-75004 Parijs, +33 143 26 14 18, www.jeudepaume-hotel.com.